Αυτό που μου αρέσει στο γνωστό-άγνωστο παρεάκι είναι ότι πάντα επέρχεται ο πανικός
Τα βασικά: Η Τουρκία είναι χώρα του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα είναι, επίσης, χώρα του ΝΑΤΟ.
Ασχέτως με το τι πιστεύει ο κόσμος, η Ελλάδα είναι μία διπλωματικά πετυχημένη χώρα, κυρίως για τις συμμαχίες που έχει κάνει. Είναι μέλος της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, έχει συνάψει διμερείς συμφωνίες με χώρες για Άμυνα (Γαλλία) και ΑΟΖ (Ιταλία, Αίγυπτος, έρχεται και η Αλβανία), άρα βασίζεται σε κάποιες πλάτες.
Αντίθετα, η Τουρκία ναι μεν έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από εμάς, αλλά δεν στηρίζεται σε τόσο ισχυρές πλάτες. Τα μέτωπα που έχει ανοίξει στη Μέση Ανατολή δεν βοηθούν την διπλωματική της υπεροχή και για αυτό πλέον διακρίνουμε τα σημάδια της απομόνωσής της από το δυτικό μπλοκ. Η Ρωσία πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί ισχυρός σύμμαχος, ιδιαίτερα τώρα που μυρίζει μπαρούτι (μην πω ότι έσκασε η βόμβα) στις σχέσεις Ρωσίας και ΗΠΑ (ΝΑΤΟ).
Άρα τι απομένει για να μπορέσει να συσπειρώσει τον λαό ο Ερντογάν; Ο λαϊκισμός και οι εθνικιστικές βλέψεις. Δημιουργεί λοιπόν ένα αφήγημα ότι η Τουρκία έχει δικαιώματα στο Αιγαίο και απλώς παίζει τα χαρτιά του, μέχρι να του τραβήξει κάποιος το αυτί.
Η ΕΕ ήδη έχει δώσει κίτρινη κάρτα και περιμένουμε το ίδιο και από τις ΗΠΑ. Δεν είναι χαζός ο Ερντογάν για να επιτεθεί γιούργια, μη έχοντας κανέναν στο πλάι του, γιατί στη συνέχεια θα υπάρξει απάντηση από ΕΕ, Γαλλία, Γερμανία και στο τέλος ΗΠΑ.
Δεν θα γίνουν νέα Ίμια, γιατί πλέον είμαστε περισσότερο οπλισμένοι και έχουμε περισσότερες συμμαχίες. Ειδικά αυτή την περίοδο που όλη η Ευρώπη είναι ευαισθητοποιημένη για το ουκρανικό ζήτημα, αποκλείεται να αφήσει να εισβάλλει κάποιος σε ευρωπαϊκό έδαφος.
