Έτσι όπως τα λέτε οι αντιρατσιστές και οι ειρηνόφιλοι είναι. Γιατί, ως γνωστόν, διαχρονικά στην ανθρωπότητα τα φοβικά Έθνη που έκαναν συνέχεια υποχωρήσεις και «Γεραπετρίτιες υποκλίσεις» σε αυτόν που διεκδικούσε από αυτά γη και άλλα πράγματα, πάντα στο τέλος νικούσαν. Έτσι ακριβώς και στην ανθρώπινη φύση, όταν δεν σηκώνεις σε κάποιον νταή ανάστημα αυτός το σέβεται και λύνονται όλα ειρηνικά.
Αν επικρατούσε η αριστερή παράνοια από τα αρχαία χρόνια:
-Οι Σπαρτιάτες δεν θα είχαν φυλάξει ποτέ Θερμοπύλες, δίνοντας τεράστια ψυχολογία και ώθηση στον υπόλοιπο Ελληνικό λαό να πολεμήσει τους Πέρσες γιατί ποιο το νόημα να δώσεις μια μάχη που ξέρεις ότι θα χάσεις;
-Οι μάχες της Βιέννης, της Τουρ και άλλων δεν θα είχαν λάβει χώρα ποτέ και δεν θα είχε σωθεί η ήπειρός μας από το Ισλάμ, γιατί «και τι μας πειράζει η διαφορετικότητα»;
-Οι Ρωμιοί δεν θα ξεσηκωνόμασταν ποτέ και τα 400 χρόνια δεν θα λάμβαναν τέλος γιατί «καλά δεν περνάμε με τους Τούρκους; Γιατί να κινδυνέψουν οι ζωές μας»;
Ναι, σε έναν πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οι πιθανότητες δεν είναι υπέρ μας. Αλλά υπάρχουν πιθανότητες. Το να συνεχίσεις την πορεία της φοβισμένης πόρνης, όμως, καθιστά σίγουρο το τέλος σου. Απλά θα είναι πιο αργό και βασανιστικό, γιατί, αντί να σταθείς στα πόδια σου και να χαστουκίσεις τον Τούρκο όταν σε χουφτώνει εσύ θα τον αφήνεις για να μην πάρει ανάποδες και χρειαστεί να το λύσετε μία και καλή. Κι όπου χουφτώματα βλέπε απώλεια Θράκης, νησιών και μετά -γιατί όχι- και στα ενδότερα και από άλλους «φίλους» μας (Αλβανία, Βουλγαρία κ.λπ.) όταν θα είμαστε ευάλωτοι.
Εννοείται ότι δεν θα απαντήσω στα (πολλά) ανάξια λόγου που αναφέρθηκαν, αλλά εδώ πρέπει να δοθεί μία απάντηση:
Ας τη χάσουμε εμείς, ναι, ή όποιος είναι τότε να πολεμήσει. Χίλιες φορές να χάσεις τη ζωή σου για την υπεράσπιση της πατρίδας σου από το να τη δεις να την ξαναπατά πόδι Τούρκου. Και προφανώς τώρα ταλέω εκ του ασφαλούς, δεν ξέρω τι θα έκανα αν χρειαζόταν να πολεμήσω. Αλλά αν τύχει και συμβεί κάτι τέτοιο και λακίσω, μακάρι να ξεφτιλιστώ σε όλο το Πανελλήνιο.