και νομίζω αυτό ισχύει στους περισσότερους ανθρώπους(πάντα αναρωτιούνται ή υποστηρίζουν, πως αν είχαν κάνει κάτι διαφορετικά μπορεί να ήταν καλύτερα, χωρίς να είναι σίγουροι....)
συμφωνείς μαζί μου....;
Ναι Apro μου, συμφωνώ μαζί σου. Άλλωστε δεν πιστεύω ότι η μητέρα μου το εννοεί.
Είναι ο τρόπος της "να τα βάζει" με τις δυσκολίες της ζωής.
Ας μη σταθούμε σ' αυτό. Δεν ήταν παρά το έναυσμα για το παρόν τόπικ.
Να προσθέσω όμως ότι η μητέρα μου (μέσα από τη διατύπωση του παραπόνου) δεν αναφερόταν τόσο στην οικονομική άνεση αυτή καθαυτή, αλλά σε όλα τα παρελκόμενά της, όπως: καλύτερη μόρφωση, περισσότερες ευκαιρίες κτλ.
Δεν πρόκειται για τα 5 playstation, αλλά για τις έξτρα δυνατότητες. Αυτές που λέμε όλοι ότι θα θέλαμε να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας.
Να προσθέσω επίσης ότι στην Ελλάδα, το ποσοστό των ατόμων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, αγγίζει το 20% με ετήσιο εισόδημα κάτω από 5.000 ευρώ...
αν όμως μιλάμε για παιδί το οποίο έχει ήδη κοιμηθεί στην αγκαλιά μου, αναγνωρίζει τον ήχο της φωνής μου, έχει ζήσει μαζί μου και έχει μνήμες τότε...
Η γνωριμία του παιδιού με τη μάνα και τον πατέρα (εφ' όσον αυτός το επιδιώκει) ξεκινά πολύ πριν την πρώτη αγκαλιά ή την πρώτη ματιά.
Το παιδί έχει ακουστικά και άλλα ερεθίσματα από την περίοδο της εγκυμοσύνης και το δέσιμο εδραιώνεται πολύ πριν από τη γέννησή του.
(χρησιμοποίησα το ποστ σου μονάχα ως παράδειγμα, αφού αναφέρθηκαν και από άλλους τα ίδια πράγματα).
Ποτε δε θα μπορεσω να καταλαβω πως μπορει να συνεχισει κανεις τη ζωη του γνωριζοντας οτι εχει φερει στον κοσμο ενα παιδι, το οποιο το μεγαλωνει καποιος αλλος και δεν ειναι μερος της ζωης του...
Μου φανταζει αδιανοητο...
Είναι το ίδιο οδυνηρό, ίσως και περισσότερο, να σκέφτεσαι, όταν θα έχουν περάσει κάποια χρόνια από μια έκτρωση, ότι τώρα θα υπήρχε ένα παιδί, ...ένας άνθρωπος, που δεν άφησες να γεννηθεί. Δίνοντας ένα παιδί -που σε διαφορετική περίπτωση θα έριχνες- για υιοθεσία,
είσαι ένα κομμάτι της ζωής του και μάλιστα σημαντικό: Είσαι το κομμάτι που του χάρισε τη ζωή, που του έδωσε μια ευκαιρία.
Ανήκω σε αυτούς που δε θα μπορούσαν με τίποτα να δώσουν το παιδί τους για υιοθεσία, σέβομαι όμως αυτούς που προτίμησαν την υιοθεσία από την έκτρωση.
Πιστεύω πως σε κάποιες περιπτώσεις δείχνει μεγαλείο ψυχής.
Θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Είναι βέβαιο πως αν κάποιος τρίτος απειλούσε τη ζωή τους και μπορούσαμε να τα σώσουμε θυσιάζοντας την επαφή μας μαζί τους, θα το αποφασίζαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα! Κι όμως, στην περίπτωση του διλήμματος: "έκτρωση ή υιοθεσία;" η υιοθεσία είναι αυτή που μας φαίνεται αδιανόητη...
Είναι άραγε οι κοινωνικές καταβολές μας που ορίζουν αυτές τις αποφάσεις μας;
