Εγω εβριζα τον πατερα μου χυδιαια για παρα πολλα χρονια . Αυτο που δεν καταλαβαινα τοτε , ηταν οτι ειμασταν δυστυχισμενοι και οι δυο . Το καταλαβα οταν ημασταν στο μεταιχμιο του αργα . Δυο χρονια προτου φυγει . Οταν μαλακωσα , ηρθε πιο κοντα , τον συνοδευα στους γιατρους , βγαιναμε εξω τρωγαμε και πιναμε , πεινουσα για τις ιστοριες οταν ηταν στο μπαρκο .
Καποια μερα μου ξαμολησε την αληθεια οτι επειδη ημουν υπερβολικα ζωηρος με παρακολουθουσε απο μακρια . Στο σχολειο , στο φροντιστηριο , στη παιδικη χαρα , στη προπονηση , στο συνδεσμο , στα ηλεκτρονικα ακομα και στο στρατο , στις δουλειες .
Του ειπα οτι ορθως επραξες αλλα καλυτερο θα ηταν να μου ζητουσες να πηγαιναμε παρεα σε μια εκδρομη .
Αυτο μου στερησες και για αυτο τον ηλιθιο λογο σε εβριζα πατωκορφα . Ηθελες να κρυβεσαι εγω ομως οχι . Σε εβριζα για να φανερωθεις .
Εδω να προσθεσω οτι σχεδον μια φορα καθε μηνα τον ελεγα στα σοβαρα οτι θα τον αφησω αταφο . Και το εννοουσα .
Το τελευταιο χρονο το <<Δημητρης>> αντικατασταθηκε απο <<ο μικρος μου γιος>>.
Η χειροτερη πικρη νικη της ζωης μου .
Ο πατερας μου ηταν η επιτομη της παροιμιας <>μοσχαρι ηρθε , βοδι θα φυγει >> αλλα το τελευταιο χρονο ηταν πατερας με Π κεφαλαιο .
Το χουι να ειμαι επικριτικος με ολους παρεμεινε αλλα πλεον υπαρχουν γωνιες . Αυτο ειναι το μεγαλυτερο μαθημα που κληρονομησα απο τον πατερα μου . Μαθημα που το κουβαλαω καθε μερα μαζι μου .
Οι γονεις θελουν αλλα δε μπορουν να δουν μεσα απο τα ματια των παιδιων τους . Οποτε προσφευγουν σε αλλες λυσεις . Αυτες οι αλλες λυσεις ειναι μαθηματα για τα παιδια .
Αν το παιδι δεν υιοθετησει τα μαθηματα θα ειναι παντα δυστυχισμενο .
