Κι εμένα οι δικοί μου σκοτωνόντουσαν που και που, μιλάμε τρελούς καυγάδες, έσπαγαν πράγματα και έκλειναν τουλάχιστον 8ωρη βάρδια μέχρι να ηρεμήσουν (μερικές φορές έφευγα από το σπίτι και το βράδυ που γύρναγα ακόμα τσακωνόντουσαν!)
Τότε με ενοχλούσε, τώρα το βρίσκω και λίγο αστείο. Είναι φυσικό δύο άτομα που μένουν μαζί πολύ καιρό και έχουν παιδιά να μην συμφωνούν και κάποια στιγμή να ξεσπάνε και όποιον πάρει ο χάρος.
Και ξύλο παίζαμε...εγώ με τη μάνα μου δηλαδή, ήμουν πολύ "δύσκολο" παιδί. Ακολουθούσε κι αυτή ψυχολογικές μεθόδους που δεν έπιαναν σε μένα και με νευρίαζαν περισσότερο οπότε γινόταν χαμός!
Δεν θα τα άλλαζα όμως. Αν με ντάντευαν συνέχεια και αν ήταν όλα μονίμως ήρεμα θα είχα μεγαλώσει με την εντύπωση ότι η ζωή είναι όλο πεταλούδες και λουλουδάκια.