Οκ, αν έχεις τόσο πολύ ανάγκη να λες ότι είσαι έξυπνη, να το λες! Εμένα όμως πάντα θα μου φαίνεται περίεργο. Με την απάντηση σου στο πρώτο παράθεμα δεν μου λες τίποτα.
Μα πόσες φορές πρέπει να εξηγήσω κάτι για να το καταλάβεις; Έχω αρχίσει να πιστευω οτι το κάνεις επίτηδες, δεν εξηγείται αλλιώς...
Η άποψη μου διαμορφώνεται και απο τα πιστευω μου για τον εαυτό μου (και ναι, ένα απο αυτά είναι και το κατα πόσον έξυπνη ή χαζή με θεωρώ), και απο τη στιγμή που το θέμα ζητά την άποψη μας, είπα τη δική μου όπως τη σκεφτόμουν! Και ναι, είχε μέσα και αυτό, διότι έτσι το σκέφτομαι, μήπως θα έπρεπε να ντρέπομαι να λέω την άποψη μου επειδή για να τη διαμορφώσω έλαβα κι αυτό υπόψιν; Δεν έκανα κάποια δήλωση, ούτε καν είπα αρχικά οτι είμαι έξυπνη! Ναι, το υπονόησα αλλά δεν το είπα καν! Δηλαδή πόσο πιο subtle θα έπρεπε να είμαι για να μην θεωρηθώ ψώνιο; Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να μην με θεωρούσα έξυπνη ούτε η ίδια. Αυτό υποστηρίζεις οτι πρέπει να πιστευουμε όλοι για τον εαυτό μας;
Τόσο πολύ πια φρίκαρες που είπα αυτό που σκέφτομαι; Ξέρεις, υπάρχει κάτι που λέγεται ειλικρίνεια. Δεν είναι κακό. Μου θυμίζει το όλο θέμα κάτι απαρχαιωμένα ταμπου του στυλ "Ε ναι, να το σκέφτσαι απο μέσα σου, αλλά μην το πεις ποτέ! Είναι ξεδιάντροπο!"
Ε οκ, προτιμώ να θεωρηθώ ψώνιο, παρά να νιώθω υποκρίτρια.
Μπορεί να κάνεις ένα παιδί που να μη θέλει να πετύχει κάπου, όπως το εννοείς εσύ. Μπορεί να θέλει απλά μια δουλίτσα που εσύ τη θεωρείς του πεταματού, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια και τέλος. Να μη σπουδάσει, να μην έχει κάποιο ταλέντο, τίποτα. Να είναι όμως ευτυχισμένο. Τι θα κάνεις? Θα φρικάρεις? Γιατί θα πρέπει το καημένο το παιδάκι να έχει εσένα στο κεφάλι του να του λες τι να κάνει επειδή και καλά εσύ θα ξέρεις καλύτερα? Μου θυμίζεις τις κακιές πεθερές, που δεν γουστάρουν τις νύφες τους, γιατί καλύτερα θα ήταν το παιδί τους να έχει πάρει την τάδε, που έχει πτυχίο, λεφτα κτλ.
Ευτυχία μέσα στη μετριότητα υπάρχει μόνο πλασματική, λόγω συμβιβασμού.
Αν γίνει έτσι το παιδί μου θα σημαίνει οτι θα έχω αναθεωρήσει κι εγώ. Αν δηλαδή έχω πετύχει και με βλέπει δυστυχισμένη, τότε ναι, μπορεί να γίνει έτσι. Τότε όμως δεν θα με ενοχλεί ούτε εμένα, διότι θα βλέπω οτι έγινα δυστυχισμένη. Αν πάλι δεν πετύχω αλλά ευτυχήσω, τότε πάλι θα έχει εμένα ως καλό παράδειγμα και μπορεί να γίνει έτσι. Τότε όμως πάλι θα έχω αλλάξει κι εγώ απόψεις.
Αν όμως πετύχω και ευτυχήσω τότε το θεωρώ αδύνατον να έχει τέτοιες απόψεις και να μην οφείλονται σε τραγικό συμβιβασμό με τα πραγματικά του θέλω. Ομοίως και αν αποτύχω και δυστυχήσω, θα με έχει ως κακό παράδειγμα.
Άρα σε οποιαδήποτε περίπτωση εκ των τεσσάρων, δεν βλέπω που μπορεί να υπάρξει πρόβλημα.
Χμμμ... τι ορίζει η φύση. Σου λέω εγώ τώρα, πως η φύση ορίζει η μανα να προστατεύει το παιδί και για το καλό του να του σκάει και 5-6 σφαλιάρες τη μέρα μέχρι να μάθει αυτά που η ίδια θεωρεί πως εκείνο πρέπει ν αξέρει. Συμφωνείς?
Και που το λες εσύ, τι τρέχει; Οκ, κι εγώ λέω το ακριβώς αντίθετο. Τι κάνει τη δική σου άποψη σωστότερη;
