Όσες θες

Αν και δεν είπα και κάτι, απλά υπογράμμισα ότι οι γκει άντρες που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά, δεν επιθυμούν να τα θηλάσουν. Μιας κι αναφέρθηκε αυτό πιο πάνω και είναι πραγματική παραπληροφόρηση. Μη συγχέουμε δύο διαφορετικά πράγματα! Εγώ προσωπικά, δεν θέλω να αποκτήσω παιδιά αλλά εδώ ή εκεί έξω υπάρχουν τόσοι που θέλουν και είναι κρίμα να αντιστοιχούνται με την ιδέα του θηλασμού.
Δεν έχω προσέξει όλα όλα όσα ειπώθηκαν παραπάνω, μοναχά αποσπασματικά, ειλικρινά, δεν κανω deflect. Και πολλές φορές σε τετοια ζητήματα, που καταλαβαινω πως δημιουργουν εντάσεις, προσπερνώ αυτές τις εντάσεις χάνοντας πληροφορία.
Επι του θέματος. Έχω κάποιες πεποιθήσεις συγκεκριμένες για την υιοθεσία. Δεν έχει νόημα να τα πω γιατι ξέρεις οτι διαφωνώ. Πρόσεξε όμως. Διαφωνώ αλλά μέχρι τη διαφωνία. Είπα τη γνωμη μου, αν δεν περάσει, δεν πειράζει, ας γίνει και πάμε παρακάτω. Είμαι αυτο που λεμε μισάνοιχτο παράθυρο.
Στο θηλασμό πάω παραπέρα απο τη διαφωνία, με εξοργίζει. Σφραγισμένο παράθυρο. Γιατι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, ειλικρινα μα το Θεο, ειναι το εξής που ειπε και η Κεμ2000: Ποιος μου εξασφαλίζει οτι ολα αυτα τα χημικα δεν θα περάσουν μες το παιδί.
Έβλεπα πριν καιρό, θέματα για τρανς, δεν εχει σημασία τι και πως, έτσι γούσταρα έτσι έκανα στην τελική, και έβλεπα εναν τύπο που εγραφε ότι ένιωθε αυτα που έπαιρνε η τρανς, στο φιλί, σαν κακή γεύση. Ή ότι τον άλλον του τα ριξε στο στομα και καταλαβαινε ότι η άλλη ήταν σε αγωγή.
Και το θυμηθηκα αυτο και λεω περνάνε στο αιμα, στο σάλιο, γιατι οχι και στο θηλασμό;
Το ίδιο θα ειναι το μητρικο γάλα με το χημικό; Σε διάβασα παρακατω και ειδα την ένστασή σου οπότε συμφωνουμε.
Ξέρεις που πιστεύω ότι υπάρχει το πρόβλημα; Έχουν τεράστια την ανάγκη για αποδοχή με την οποία διαφωνώ. Τι εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ: Είναι ΠΡΟΒΛΗΜΑ να θες να σε αποδέχονται όλοι. Αυτό που θα πρέπει να ενδιαφέρει είναι ο σεβασμός, όχι η αποδοχή. Τον πρώτο τον απαιτείς γιατί είναι δικαίωμα σου, η δεύτερη δεν θα έπρεπε να σε νοιάζει παρά μόνο για όσους αγαπάς στη ζωή σου. Προσωπική μου άποψη πάντα, ίσως να είμαι και λάθος. Επίσης είναι τοσο μη μου απτου που παρεξηγούν τα πάντα κι οδηγούνται σε ακρότητες: το "ομοφοβικός" έχει γίνει καραμέλα. Δυστυχώς δεν καταλαβαίνουμε ότι δε γυρίζει ο κόσμος γύρω από εμάς. Όσο νωρίτερα το πάρουμε πρέφα, τόσο το καλύτερο. Το ζήτημα είναι να μην μας συγχέουν με αυτούς τους 5,10, πόσοι είναι.
Καταλαβαινω πολύ καλά τι θέλεις να πεις. Δε θα το γυρίσω σε μενα όμως, όσοι ξέρουν ξέρουν, οπότε ας εκφραστω γενικά:
Ο σεβασμός και η αποδοχή είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Καμια φορά συγχέονται, καλώς ή κακώς, δεν ξέρω, και δεν εχω σταθερή άποψη στο θέμα.
Μόνο αν "την πάθεις" και σου κοπει το χέρι, η γεννηθείς μαυρος και βιωσεις ρατσισμό, ή γεννηθείς γυναίκα και βιώσεις σεξουαλική παρενόχληση, μπορεις να καταλάβεις στο 100% την αναγκη και για σεβασμό σε κάποια πράγματα. Και χωρίς αυτα μπορεις να καταλάβεις και να σεβαστεις φυσικά, αλλα ως το 99% θα σου πω εγω. 100% ποτέ.
Η αποδοχή λοιπόν ναι μεν ειναι διαφορετικη απο το σεβασμό και αντικειμενικά να το δούμε δε θα μας αποδέχονται ποτέ ολοι γι αυτο που είμαστε. Είναι μια υγιής στάση ζωής το να έχεις το γνωθι σαυτόν, ναι δε θα ειμαι αποδεκτός γιατι είμαι ΑΒΓΔ.
Υπάρχει όμως και το άλλο, στο οποιο δεν εχω καταλήξει και το θετω ως ερώτημα, ότι μήπως το να μην αποδέχομαι, να σημαινει λίγο και δεν σέβομαι;
Γιατι έχει σημασία και για ποια αποδοχή μιλάμε:
Την αποδοχή του να αναπνέεις; (αντικειμενική αποδοχή)
Την αποδοχή του να είσαι ίσος με μενα απέναντι στο νόμο (αντικειμενική αποδοχή)
Την αποδοχή του να σου δωσω εργασία με ίσες ευκαιρίες (αντικειμενικη αποδοχή)
ή
την αποδοχή του να σε βάλω στην προσωπική μου ζωή με κάποιο ρόλο; (υποκειμενική αποδοχή)
Κάποιες αποδοχές, ειναι περισσοτερο οικουμενικές αν θέλεις και "αντικειμενικές" και εκει καταλαβαινω γιατι μπορει να υπάρχει μια τάυτιση με την έννοια του σεβασμού.
Το θέτω αυτο ως πάτημα σε αυτα που ειπες και ως τροφή για σκέψη.
Βρήκες τη μέρα που έφτιαξα μπισκοτάκια κανέλας. Βάζω τα μπισκότα, βάζεις το τσαι;
Αν ο δρόμος με φέρει ποτέ κατα κει, θα σου φέρω ένα pouch Darjeeling 1st class με αρώματα λουλουδιών.