Ιατρικά Υποβοηθούμενη Ευθανασία

[Πουπουλίνα]

Ελπίζω να το ξεκαθάρισα πλήρως τώρα και στο εξής να ρωτάτε ότι θέλετε με κάθε άνεση.

Φιλε μου Μπαγκ θελω να σε ρωτησω κατι...επειδη μου ειναι δυσκολο να δω ολα τα ποστ σου σε αυτο το θεμα..και εεπειδη κατι ειδα πριν λιγο..πασχεις απο καρκινο για αυτο και θες οσο μπορεις να το παλεψεις να εισια εδω για τα παιδια σου..αλλα οταν ερθει η ωρα να φυγεις με αξιοπρεπεια; ΑΝ ΘΕΣ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑΣ εννοειται.

 

[ROM32]

A, αυτο ειναι το μονο πρόβλημα με την ΙΥΕ. Διοτι το καθορίζεις εσυ. Η αυτοκτονια και ο φυσικός θάνατος εχουν κάποια δικαιολογία, η πρωτη εχει το δράμα, εν βρασμω και ο αλλος ειναι ανωτέρα βία.

Στην ΙΥΕ το αποφασιζεις μόνος σου σε απολυτη διαύγεια. Και ειναι πολύ σκληρό να περνάς και τα 5 στάδια του θανάτου εν πλήρη ηρεμία, γνώση και επιγνωση. Οτι δεν έχεις αλλη ελπίδα όσο κι αν παλέψεις οτι κι αν κάνεις. Αλλιως γιατι να το κάνεις; Ειναι πολύ σκληρο και απαιτεί μεγάλη ωριμότητα για να μη κάνεις λάθος εκτιμηση. Γιατι στην ΙΥΕ ξέρεις καλά ότι μετά δεν έχει τιποτα ποτέ ξανά, οτι αυτό πίσω δεν γυρνάει. Στους αλλους δυο τροπους πολλοί την έχουν γλιτώσει πολλές φορές.

Οπότε, απαντώντας στο ερώτημα σου συνοπτικά είναι οτι ευτυχώς ακόμη δεν νομίζω οτι έχει ερθει αυτή η ώρα. Ομως το οτι εχω παρει αυτή την απόφαση ήδη, με κάνει πιο ήρεμο απο τότε που το αποφάσισα ήδη, με βοηθάει να ζώ καλύτερα. Για να μη πω οτι θεωρώ ότι με βοηθησε πολύ να νικήσω τον καρκίνο μου. Το ξερω οτι ακουγεται αλλόκοτο ομως το μονο που μπορω να πω είναι οτι ετσι δούλεψε μεσα μου. Δεν το συνιστω σε άλλους καρκινοπαθείς γιατι δεν ξέρω πως θα δουλέψει μ'αυτους. Πιστεύω ότι πιο προσωπική κατάσταση απο αυτή δεν μπορεί να υπάρξει.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 21:29

Το "θυμα" λες, κι αν "του άξιζε" αρα προφανώς αναφέρεσαι αποκλειστικα σε ευθανασίες που γίνονται σε ασυνειδητα άτομα σε κωμα κλπ. Αλλιως ισχύουν οσα έγραψα στην Αυρα, θα φταις δηλαδή μονον εσυ και το τι σου αξιζει θα το κρινεις μονον εσυ. Αλλιως δεν θα ήταν δύσκολο.

Πως σου ήρθε αυτό; Σε όλους αναφέρομαι που θέλουν ευθανασία.

 

[Dias]

Πώς φαντάζομαι τη διαδικασία της ευθανασίας:

Ο υποψήφιος μπορεί να διαλέγει τη διαμόρφωση του χώρου και τη μουσική που θα ακούγεται. Ανάλογα με την επιθυμία του είτε θα είναι μόνος είτε θα έχει γύρω τους αγαπημένα πρόσωπα. Ξαπλώνει στο κρεβάτι και ο γιατρός κάνει την κατάλληλη ένεση. Σιγά - σιγά κυριεύεται από έναν γλυκό ύπνο και τελικά σβήνει βλέποντας ό,τι αγάπησε και έχοντας ασκήσει το δικαίωμά του στη ζωή και το θάνατο.

​

 

[Aura]

A, αυτο ειναι το μονο πρόβλημα με την ΙΥΕ. Διοτι το καθορίζεις εσυ. Η αυτοκτονια και ο φυσικός θάνατος εχουν κάποια δικαιολογία, η πρωτη εχει το δράμα, εν βρασμω και ο αλλος ειναι ανωτέρα βία.

Στην ΙΥΕ το αποφασιζεις μόνος σου σε απολυτη διαύγεια. Και ειναι πολύ σκληρό να περνάς και τα 5 στάδια του θανάτου εν πλήρη ηρεμία, γνώση και επιγνωση. Οτι δεν έχεις αλλη ελπίδα όσο κι αν παλέψεις οτι κι αν κάνεις. Αλλιως γιατι να το κάνεις; Ειναι πολύ σκληρο και απαιτεί μεγάλη ωριμότητα για να μη κάνεις λάθος εκτιμηση. Γιατι στην ΙΥΕ ξέρεις καλά ότι μετά δεν έχει τιποτα ποτέ ξανά, οτι αυτό πίσω δεν γυρνάει. Στους αλλους δυο τροπους πολλοί την έχουν γλιτώσει πολλές φορές.

Οπότε, απαντώντας στο ερώτημα σου συνοπτικά είναι οτι ευτυχώς ακόμη δεν νομίζω οτι έχει ερθει αυτή η ώρα. Ομως το οτι εχω παρει αυτή την απόφαση ήδη, με κάνει πιο ήρεμο απο τότε που το αποφάσισα ήδη, με βοηθάει να ζώ καλύτερα. Για να μη πω οτι θεωρώ ότι με βοηθησε πολύ να νικήσω τον καρκίνο μου. Το ξερω οτι ακουγεται αλλόκοτο ομως το μονο που μπορω να πω είναι οτι ετσι δούλεψε μεσα μου. Δεν το συνιστω σε άλλους καρκινοπαθείς γιατι δεν ξέρω πως θα δουλέψει μ'αυτους. Πιστεύω ότι πιο προσωπική κατάσταση απο αυτή δεν μπορεί να υπάρξει.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Χθες στις 21:29

Το "θυμα" λες, κι αν "του άξιζε" αρα προφανώς αναφέρεσαι αποκλειστικα σε ευθανασίες που γίνονται σε ασυνειδητα άτομα σε κωμα κλπ. Αλλιως ισχύουν οσα έγραψα στην Αυρα, θα φταις δηλαδή μονον εσυ και το τι σου αξιζει θα το κρινεις μονον εσυ. Αλλιως δεν θα ήταν δύσκολο.

Νομίζω ότι λες κάτι που θα διαλέγαμε πολλοί ,απλά δεν το έχουμε σκεφτεί. Αλλά μπορεί να ταυτιστεί και με ένα είδος ‘’αυτοκτονίας’’ , πριν να έρθει η ώρα μου , επιλέγω το θάνατο , ενώ μπορεί να μετάνιωνα, ενώ μπορεί να ένιωθα μια δυστυχία που μπορεί να περνούσε.

 

[amarelia]

την μανία που εχετε ορισμένοι να κρατήσετε στην ζωή ανθρώπους που δεν γνωρίζετε και ούτε έχετε την παραμικρή ιδεα τι περνούν, με ξεπερνάει.
Μπορεί να μετάνιωνε, ας πήγαινε σε ψυχολόγο, ας έπεφταν γιατροί πάνω της και άλλα. Λες και θα φορτώνονταν οι ίδιοι όλες αυτές τις διαδικασίες.

Στην θεωρία όλοι πρώτοι, βέβαια.

Δεν μας χρωστάει ζωή κανένας, ερχόμαστε χωρίς να το θέλουμε και αν αποφασίσουμε να φύγουμε δε θα έπρεπε να δίνουμε λογαριασμό στον οποιονδήποτε.

Τις παράνοιες περί δικαιωματισμού που διάβασα δεν τις σχολιάζω καν.
Αυτό μας έλειπε να κάνουμε γκαλοπ για το τι θα κάνουμε με την ζωή μας.

Και το λέω πάρα πολύ σοβαρά. Ήταν δεν ήταν λάθος μετέπειτα λίγη σημασία εχει. Λαθος μπορεί να ήταν και η γέννησή του αλλά εκεί δεν ακούω γνώμες. Φυσικά.

 

[fockos]

Που το βρήκατε οτι τρολάρει η touvlo ακομα δε μπορώ να καταλάβω, είναι το θέμα λέμε τη γνώμη μας και τέλος, Αν δε συμφωνούμε με την άποψη του άλλου δε σημαίνει ότι ο άλλος ειναι τρολ.

Θα ήθελα να πω καποια πράγματα τώρα αλλα θα γινω κακος οποτε δε συνεχίζω ... Θα πω οτι δε συμφωνώ ακομα μια φορα με την ΙΥΕ τουλάχιστον με τον τροπο που έγινε στην Ισπανία.

 

[ROM32]

την μανία που εχετε ορισμένοι να κρατήσετε στην ζωή ανθρώπους που δεν γνωρίζετε και ούτε έχετε την παραμικρή ιδεα τι περνούν, με ξεπερνάει.
Μπορεί να μετάνιωνε, ας πήγαινε σε ψυχολόγο, ας έπεφταν γιατροί πάνω της και άλλα. Λες και θα φορτώνονταν οι ίδιοι όλες αυτές τις διαδικασίες.

Στην θεωρία όλοι πρώτοι, βέβαια.

Δεν μας χρωστάει ζωή κανένας, ερχόμαστε χωρίς να το θέλουμε και αν αποφασίσουμε να φύγουμε δε θα έπρεπε να δίνουμε λογαριασμό στον οποιονδήποτε.

Τις παράνοιες περί δικαιωματισμού που διάβασα δεν τις σχολιάζω καν.
Αυτό μας έλειπε να κάνουμε γκαλοπ για το τι θα κάνουμε με την ζωή μας.

Και το λέω πάρα πολύ σοβαρά. Ήταν δεν ήταν λάθος μετέπειτα λίγη σημασία εχει. Λαθος μπορεί να ήταν και η γέννησή του αλλά εκεί δεν ακούω γνώμες. Φυσικά.

Λάθος είναι η γέννηση μόνο σε αυτόν που πιστεύει στην ευθανασία και όχι σε όσους υποστηρίζουμε ότι η ζωή είναι δώρο (η γέννηση) και δεν της αξίζει η ευθανασία. Επομένως μην τα μπερδεύεις, λάθος φαίνεται η γέννηση σε σένα και χωρίς επιλογή, για εμάς δεν είναι. Άσε που το σκεπτικό σου μοιάζει λογικής. Αν στις αξίες σου η επιλογή είναι πιο πάνω από την ζωή και γκρινιάζεις που δεν επέλεξες να γεννηθείς, δηλαδή ότι δεν έγινε σεβαστή από την φύση ή το σύμπαν μια επιλογή σου, τότε έχεις πρόβλημα λογικής σκέψης. Διότι δεν θα ήταν δυνατόν να επιλέξεις πρώτου υπάρξεις και δεύτερον δεν θα ασκούσε το δικαίωμα επιλογής σου αν δεν ζούσες και ήσουν μια ανύπαρκτη οντότητα. Δεν χρειάζεται να εξηγούμε τώρα σκέψεις που θα τις έκρινε εύκολα και παιδί του δημοτικού σχολείου.

 

[Buggs]

πασχεις απο καρκινο για αυτο και θες οσο μπορεις να το παλεψεις να εισια εδω για τα παιδια σου..αλλα οταν ερθει η ωρα να φυγεις με αξιοπρεπεια;

Μεταξύ αλλων. Πασχω απο 88% συνολική αναπηρία, την μια απο αυτές εκ γενετής.Με περιορίζουν σε διάφορα aspects κοβοντας μου χαρά που θα μπορούσα να έχω αδιάκριτα της ακραίας φτώχειας. Οπότε στην ουσία με καταθλίβουν, στην κυριολεξία όμως, οχι ψυχαναλυτικά και ανοησίες. Μου απαγορεύουν τις δραστηριότητες που μου εφερναν πολύ χαρά.

Δεν μου φαίνεται ολη αυτή η αναπηρία, εκτος απο τα 2 ακουστικά βαρηκοίας και παρά την ηλικία μου, αφού να σκεφτείς η ψυχολόγος στην οποια πήγα οταν βρήκαν τους όγκους μου με ερωτευτηκε, κι ας ήμουν εγώ τότε 60 και παμφτωχος κι εκείνη 34. Εχω βγάλει και φωτογραφία μου εδώ νομίζω απο τοτε. Δεν μου φαίνεται λοιπον ούτε απο το παρουσιαστικο μου και ειδικά απο πώς συζητάω και τη σταση ζωής μου, που τα βλεπετε κι εδω. Ομως, απο τις διαφορες παθήσεις και αναπηρίες μεσα μου πονάω λιγότερο ή περισσότερο διαρκώς, και σωματικά και ψυχικά. Είμαι διαλυμένος μέσα μου.

Θα μου πεις μια πανεμορφη νέα ψυχολόγος σε ερωτεύτηκε, αυτό δεν σου έφερε χαρά; Φυσικά και μου έφερε. Τεράστια χαρά. Να σκεφτείς ότι μονο απο την ψυχοθεραπεία τότε - που μονο κλασσική ψυχοθεραπεία δεν ήταν - νομίζω ότι οι ογκοι μου μειωθηκαν. Δεν μπορώ να το αποδειξω γιατι ενα χρόνο αργότερα, στο ΡΕΤ είχαν αυξηθεί λίγο. Ομως πραγματικά το 5μηνο που είχαμε συναντήσεις ενοιωθα απίθανα καλά παρά που ιατρικά είχα διαρκώς άθλιες διαδικασίες.

Νομιζω λοιπόν ότι η αυξηση των όγκων μου σταμάτησε ολότελα τότε, χάρη σ'εκείνη, που ειναι και το πρώτο στάδιο ίασης για τον καρκινο, πρώτα σταματάει να αναπτύσσεται και ύστερα μειώνεται. Μπορει και να είχαν μειωθεί, πριν αρχίσω χημειοθεραπεία αφου 4 μήνες μετά τους βρήκαν ίδιους με 8 μηνες πριν. Δεν έχει σημασία. Ενα χρονο μετά το ΡΕΤ έδειξε αυξηση. Γιατι η χημειοθεραπία δεν έκανε τιποτα απολύτως και την κόψανε πριν με διαλύσει ολότελα, και μετά απο εκεινο το μαγικο 5μηνο μεσα σε όλα τα άλλα περασα και μια συναισθηματική κόλαση. Χωρίς να φταίει εκεινη βέβαια. Το θεμα είναι οτι δεν έφταιγα ούτε και εγώ. Το έχω σκεφτεί 1000 φορές έκτοτε όμως πάντα καταλήγω στο ίδιο, ότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό κυρίως λόγω όλων αυτών των προβλημάτων υγείας.

Anyways, σήμερα είμααστε 6 χρόνια απο τοτε, κι εχει κυλήσει πολύ νερο κατω απο το γεφύρι, κι εχουν γινει παρα πολλά πράγματα που μου δινουν χαρά. Στους άλλους για τους οποιους νοιαζομαι. Smiling faces I can see, but not for me. Σε μένα το κυριότερο είναι οτι εξαφανίστηκαν οι όγκοι μου, με το κατάλληλο φάρμακο, που, ενω κυκλοφορούσε απο το 2015 αποφάσισαν να μου το δώσουν το 2023! Μετά που οι όγκοι μου ειχαν γινει τεράστιοι. Και παλι καλα να λέω αλλιως μπορει να μην μου το διναν. Τα πρωτοκολα τους και οι μ@λ@κίες τους.

 

[adams33]

Στην παρακάτω μελετη φαίνεται και το πρόβλημα της ευθανασίας.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που έγινε ευθανασία χωρίς να είναι σίγουροι κατά πόσο το ήθελε το θύμα η του άξιζε.Οταν παίζονται ζωές και υπάρχει μεγάλη αμφιβολία, η καλύτερη πρόληψη είναι να μην κάνεις τίποτα, διότι αν κάνεις, το λάθος σε αυτές τις περιπτώσεις δεν διορθώνεται. Αυτός είναι ένας λόγος που θα πρέπει να είμαστε κατά της ευθανασίας. Αντιρρήσεις του τύπου περί αξιοπρέπειας του ανθρώπου είναι πολύ αδύναμα μπροστά σε αυτό. Διότι το κόστος να ζει κάποιος με τους πόνους του δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με το να έχει χάσει τσάμπα την ζωή του και να έχει γίνει η Πολιτεία δολοφόνος.

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3070710/

Ναι...διαβάζω αυτά που αναφέρει η μελέτη και τα λαμβάνω υπόψη, όμως δεν μπορώ να βασιστώ αποκλειστικά σε αυτήν. Για μένα είναι στοχευμένη, καθώς έχει ξεκάθαρη θέση κατά της ευθανασίας. Το δείγμα και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι περιπτώσεις δεν φαίνεται να είναι επαρκώς αντιπροσωπευτικά, ώστε να θεωρηθεί βασικό και καθοριστικό επιχείρημα.

Παρ ολα αυτα συμφωνώ εφόσον εχουμε τεράστια ποσοστά αποτυχημένων αυτοχειριών, όπου μετέπειτα, με την κατάλληλη ψυχιατρική φροντίδα, υπήρξε εμφανέστατη μεταμέλεια. Ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά οφείλουμε να είμαστε όχι απλώς προσεκτικοί αλλά υπεύθυνοι, όπως πρεσβεύουμε όταν μιλάμε για ισότιμα δικαιώματα.

Η μεγαλύτερη εγωκεντρική πράξη ενός ανθρώπου είναι να κάνει ένα παιδί. Από τη στιγμή που γινεται γονέας , είναι πλήρως υπεύθυνος για την ομαλή ένταξή του στη μετέπειτα ενήλικη κοινωνία. Όσο κι αν ακούγεται δύσκολο, αυτός είναι ο ρόλος του. Δεν φέρνεις παιδιά στον κόσμο για να τους φορτώσεις δικές σου μη διαχειρίσιμες καταστάσεις. Είναι και ο λόγος που πολλοί συνειδητά δεν κάνουν παιδιά, γιατί δεν αντέχουν ή δεν μπορούν να αναλάβουν αυτή την ευθύνη.

Αν λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για ισοτιμία και ελεύθερη βούληση, ας αναλογιστεί ο καθένας μας τι έχει κάνει έως σήμερα, ώστε να θεωρεί τον εαυτό του ότι δεν είναι υπόλογος πουθενά για μια άλλη εγωκεντρική πράξη. Διαφέρει η εγωιστική από την εγωκεντρική πράξη, και εκεί αναγνωρίζεται η αδυναμία διαχείρισης ευθύνης, προβάλλοντας μάλιστα τελείως αβάσιμα επιχειρήματα και προσπαθώντας έτσι να αλλοιώσει την άποψη της κοινής γνώμης, κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα.


Πρόκειται για λεπτά ζητήματα που για εμένα καλώς υπάρχουν, αλλά αν πραγματικά με ενδιέφεραν, θα έμπαινα σε ένα αξιόπιστο site με ονόματα και στοιχεία, ώστε να έχω την ικανότητα να κρίνω αν αυτά που λέγονται είναι άξια δικού μου μετέπειτα προβληματισμού, ίσως και υιοθέτησης.
Εδώ έχουμε δει να γράφονται τεράστιες ανακρίβειες περί βιασμού από τον πατέρα,και στοχευμενη λεκτικη βια σε οποιοδήποτε τολμα να πει την γνωμη του και να διαφωνεί ... κάτι που από μόνο του είναι ικανό να σε συμπαρασύρει και να σε οδηγήσει να υιοθετήσεις μια τελείως διαφορετική άποψη

Υπόλογοι είμαστε κυρίως απέναντι στα παιδιά και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο εφόσον ναι μεν είναι δικά σου, αλλά δεν έχεις κανένα δικαίωμα να ασκείς τέτοια τεράστια ψυχολογική βία πάνω τους.
Και σε αυτή την περίπτωση, στο βωμό του δικαιωματισμού, τα έχουμε κάνει κουβάρι στο μυαλό μας. Αν είσαι μόνος κάνε ό,τι θέλεις.. Αν όμως η εγωκεντρική σου πράξη αφήσει αποτύπωμα στον ψυχισμό κάποιου παιδιού, λυπάμαι αλλά καλά κάνουν τα δικαστήρια και αναγνωρίζουν ψυχιατρικές παθήσεις, και μάλιστα υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη πίσω από όλο αυτό και δεν την επιτρέπουν.
Ειδικά στην οριακή διαταραχή, η αυτοχειρία, οι απειλές ή οι απόπειρες συχνά συνδέονται με έντονη ανάγκη έκφρασης και επηρεασμού του περιβάλλοντος δημιουργώντας πολλές φορές ενοχές στους άλλους. Αντιλαμβάνεστε δηλαδή, τον σκοπό που μπορεί να υπάρξει πίσω από μια ευθανασία σε τέτοιες περιπτώσεις; Να προκαλέσει τύψεις και ενοχές, να τιμωρήσει, αδιαφορώντας πλήρως για τη ζωή του ίδιου του ατόμου.


Τέλος πάντων, αυτά είναι βαριά περιστατικά που δεν μπορεί να τα κατανοήσει κάποιος χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις. Ακόμα και οι θεραπευτές που ασχολούνται με οριακές διαταραχές δυσκολεύονται και έχουν περαιτέρω εξειδίκευση στο πλαίσιο της θεραπείας. Και εμείς εδώ προσπαθούμε να τεκμηριώσουμε την εγκυρότητα της ευθανασίας πάνω σε ένα τέτοιο περιστατικό.

Το πιο απλό… Ο μακροχρόνιος πόνος και η αναπηρία, αποδεδειγμένα πλέον, οδηγούν σε κατάθλιψη. Έχει γίνει ολόκληρο ιατρικό πρωτόκολλο, ειδικά για τους καρκινοπαθείς και την πρόσθετη ψυχιατρική αγωγή που πρέπει να ακολουθούν. Οι ογκολόγοι πλέον συνταγογραφούν ψυχιατρικές αγωγές. Οι πιστοποιημένοι σύμβουλοι ατόμων με χρόνιες νόσους και αναπηρίες ακολουθούν επίσης ένα βασικό πρωτόκολλο παραπομπών, όχι μόνο για τον ασθενή αλλά και για τα άτομα που βρίσκονται στον άμεσο κοινωνικό περίγυρο ή ακόμη περισσότερο, για τους φροντιστές τους.

Αν όντως δεν αντέχεις, πας και “φεύγεις” χωρίς να το γνωρίζει κανείς, ούτε το επικοινωνείς. Οι “πετυχημένες” αυτοκτονίες συχνά αφορούν ανθρώπους που σιωπηλά και μόνοι τους κατέστρωσαν ένα σχέδιο κα, δυστυχώς, δεν κατάφερε να τους προλάβει κανείς.

Η ψυχολογία μας έχει δείξει ένα πράγμα, ο άνθρωπος που μιλά για όλα αυτά είναι συχνά αυτός που, μέσα από την αυτοκτονία ή ακόμη και την αναφορά σε ευθανασία, ζητά απεγνωσμένα βοήθεια. Δεν καταλαβαίνουμε ορισμένοι ότι τέτοια θέματα δημόσια μπορεί να είναι "παγίδες" και ουσιαστικά, χωρίς να το καταλάβουμε, μπορεί να βρεθούμε να ενισχύουμε μια επικίνδυνη κατάσταση;

Ανόητοι είναι οι επιστήμονες που αν απευθυνθεί κάποιος σε αυτούς, θα τον παραπέμψουν ακόμη και σε εγκλεισμό για προστασία
Γιατί, αν βρεθεί νεκρός θα έχουν νομικά μπλεξίματα εφόσον το επικοινώνησαν και δεν τον ενημέρωσαν;
Ξέρουν και αυτοί πλέον ότι, όταν το επικοινωνούν, είναι παράνομο και μπορεί να γίνει αναφορά, και προβάλλουν μπροστά το “δικαίωμα” στην ευθανασία, ώστε να το κάνουν ανενόχλητοι.
Εδώ γράφτηκε μέσα προτροπή για προσωπικό μήνυμα σε έναν παντελώς άγνωστο, χωρίς επίσημα στοιχεία, για να του δοθούν οδηγίες για δήθεν νόμιμη ευθανασία, και πέρασε εντελώς στο “ντούκου”, μάλιστα με απειλή για καταγγελία για δημόσιο μπούλινγκ.


Ας κάνουν ό,τι θέλουν, μακριά όμως από παιδιά, και ας λένε ότι θέλουν ότι είναι δικά τους. Εμένα αυτό είναι το μόνο που με ενόχλησε και το θεωρώ απαράδεκτο.Σε τέτοιες περιπτώσεις για εμενα πρέπει να γινεται καταγγελια και να επεμβαίνει η πρόνοια..τα παιδια δεν τα κακοποιεί κανένας ουτε ο γονεας

 

[Buggs]

Αλλά μπορεί να ταυτιστεί και με ένα είδος ‘’αυτοκτονίας’’ , πριν να έρθει η ώρα μου , επιλέγω το θάνατο , ενώ μπορεί να μετάνιωνα, ενώ μπορεί να ένιωθα μια δυστυχία που μπορεί να περνούσε.

Ε ναι, το ειπαμε, ειναι διαφορετικο, με την ΙΥΕ πρέπει να είσαι πολύ σίγουρη οτι δεν θα σου περνούσε.

 

[touvlo]

Πάντως όσο το σκέφτομαι, λέω: Να μη μας τύχει τέτοιος πόνος.
Μπορεί γενικά να μιλώ εναντίον της ΙΥΕ, αλλά σε περιπτώσεις ανίατης νόσου με πόνο, είμαι υπέρ με 1000.
Έχω νιώσει πόνο δυνατό μια φορά με το δόντι, φριχτό καρφί που σου τρυπούσε το κρανίο και έχω νιώσει τη γενική κακουχία, του <<σβήνω>> , τότε που έσπασα τη μύτη (το έγραφα και στο θέμα ρινοπλαστική). Αν δεν ήξερα, πως υπομονή, σε λίγο θα περάσει, θα είχα καταρεύσει. Δεν παλεύεται ο διαρκής έντονος πόνος και μη μου δίνεις κατάρα να πεθάνω με τέτοιο πόνο, δεν θα αντέξω.
Μια φίλη έπαθε καρκίνο πρόπερσι και έκανε και ακτινοβολία, η οποία την έκαψε στην κυριολεξία. Ούρλιαζε απ το κάψιμο, συν ότι η περιοχή ήταν ευαίσθητη και είχε δυσκολία και σε άλλες φυσικές λειτουργίες. Και έκανε χημειοθεραπεία, που της διέλυσε όλο τον οργανισμό. Το μόνο που την κρατούσε, ήταν ότι δεν είχε κάνει μεταστάσεις, ήταν είδος, που κατά 90% δεν κάνει μεταστάσεις, το πρόλαβε και είπε, άντε θα υποφέρω ένα μήνα και θα συνέλθω.
Απλά με τη Νοέλια, θα προτιμούσα, αντί να πεθάνει νέα κοπέλα, να κρεμάσει τους βιαστές και με ένα πριόνι να τους πριονίσει τα τσουτσούνια και να τους τιμωρήσει , όπως η ίδια θέλει, να τους γδάρει, να τους φτύσει, να τους κάψει....Υπάρχουν τόσες ωραίες λύσεις! Και αν δυσκολευόταν, ας με φώναζε. Όχι να πεθάνει αυτή και οι εγκληματίες να ζουν μια χαρά, ούτε τα ονόματά τους δε μάθαμε δηλ. Αδικία!