Ναι βέβαια αυτή είναι η μια μεριά, όχι ολόκληρη η αλήθεια. Αν ήθελες να είσαι αντικειμενική τότε θα έλεγες και τα θετικά των ΗΠΑ στον τομέα της υγείας. Θετικά όπως είναι ο μηδενικός χρόνος αναμονής ακόμα και για μη επείγοντα περιστατικά, το ότι η ποιότητα των υπηρεσιών είναι η καλύτερη που υπάρχει, το ότι όλες οι θεραπείες για σοβαρές ασθένειες ξεκινούν από εκεί, η τεχνολογία των νοσοκομείων είναι η καλύτερη. Ακόμα και το κόστος την ασφάλισης δεν είναι καν τόσο υψηλό για τα δεδομένα των μισθών τους. Ένα πλήρες πακέτο κοστίζει γύρω στα $400 το μήνα, ανάλογα με την πολιτεία βέβαια. Το γεγονός ότι οποίος έχει σοβαρή ασθένεια και θέλει να γίνει καλά πάει στις ΗΠΑ, δείχνει πολλά για το επίπεδο των ιατρικών υπηρεσιών στην χώρα αυτή. Και για να μην αρχίσει ξανά η αριστερή κασέτα, δεν λέω ότι είναι τέλειο το σύστημα τους, ίσα ίσα το αντίθετο. Απλά δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο τραγικά τα πράγματα όσο τα παρουσιάζουν οι Ευρωπαίοι.
Αλλά και πάλι εγώ έγραψα ένα σοβαρό περιστατικό που συνέβη στην οικογένεια μου και την εφιαλτική εμπειρία που είχαμε σε μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας. Δεν ξέρω, εγώ πρώτα θα έλεγα περαστικά και θα ρωτούσα πως είναι ο άνθρωπος, δεν θα έγραφα με επιθετικό υφακι όπως εσυ. Βέβαια εντάξει ο καθένας όπως έχει μάθει.
Αρα η λογική σου είναι να περιμένουμε μέχρι να φτιαχτούν τα δημόσια νοσοκομεία (δεν έχει γίνει εδώ και 15 χρόνια) και όχι να έχουμε ένα πρόγραμμα ασφάλισης για ώρα ανάγκης. Και να σε ρωτήσω, αν μας συμβεί κάτι σήμερα τι θα κάνουμε;; Να μην πάμε σε ιδιωτικό νοσοκομείο επειδή κάνουμε κακό στην εξέλιξη του δημοσίου τομέα;; Η εξέλιξη του δημοσίου τομέα δεν έχει να κάνει με την πορεία του ιδιωτικού. Δεν απαξιώνεται η δημόσια υγεία/παιδεία επειδή μια μερίδα των πολιτών έχει επιλέξει τον ιδιωτικό τομέα. Η δημόσια υγεία έχει απαξιωθεί επειδή εδώ και 15 χρόνια καμία κυβέρνηση δεν δίνει αρκετά χρήματα για την βελτίωση της, επειδή οι γιατροί έχουν μάθει να δουλεύουν με φακελάκι και οι υπουργοί με μίζες από διάφορες φαρμακευτικές, η δημόσια υγεία έπεσε έξω επειδή επι δεκατίες το κράτος (μέσω του ΙΚΑ) έδινε συντάξεις αναπηρίας και κάλυπτε τα ιατρικά κόστη σε άτομα που δεν το είχαν ανάγκη. Όσο αυτά δεν λύνονται τόσο η δημόσια υγεία θα καταρρέει. Δυστυχώς δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, σε πολλές χώρες η δημόσια υγεία βρίσκεται σε παρακμή. Χώρες που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν κορυφαίο σύστημα υγείας, όπως ο Καναδάς, η Βρετανία, και η Γαλλία.
ειναι μπρος γκρεμος πισω ρεμα τι να πω
και δεν ξερω αν οι ιδιωτικες ασφαλισεις οπως αυτη που εχεις, καλυπτει τα παντα που μπορει να χρειαστεις, ή πχ μονο τα εκτακτα, κατα πόσο αρνειται να καλυψει εξοδα δλδ η υποκειμενικοτητα στο τι ειναι εκτακτο και τι οχι καθως και το νομικο πλαισιο κατα ποσο υποχρεουται, αν καλυπτει χειρουργεια και μεχρι τι ποσο, τι γινεται στα μη εκτακτα κλπ
περα απο την ασφαλιση, μετά αν δεν θες να πας στα δημοσια λογω της καταστασης τους, πρεπει να βαλεις γερά το χερι στην τσεπη και να δωσεις από €€€€ εως €€.€€€ αναλογως του χειρουργειου και των ημερων νοσηλειας, και ολα αυτα για μία φορά. Ο μεσος πολιτης με το ζορι βγαζει τα εξοδα του μηνα και θα πει αμην αν μπορεσει να βαλει 500€ το μηνα ή το διμηνο ή το τριμηνο στην ακρη στον οικιακο προϋπολογισμο, δεν μπορει να διαθετει ετσι χιλιαρικα ολοκληρα για ενα χειρουργειο.
Και για να το γενικευσω αυτο ισχυει και για χρονια ασθενεις που λαμβανουν τακτικα περιθαλψη, πχ αιμοκαθαρσεις, μεταγγισεις, χημειοθεραπειες κλπ, ενω για να ερθουν δωρεαν γενετικες θεραπειες ουτε λογος καθως η ελλαδα δυστυχως δεν αναλαμβανει το κοστος -βεβαια χωρις να αναλογιστει το κοστος της μίας φορας της γενετικης θεραπειας που ειναι ας πουμε 2 εκατομμυρια εναντι ομως της δωρεαν περιθαλψης που θα πρεπει να διαθετει σε τετοια ατομα για μηνιαιες ή εβδομαδιαιες φροντιδες + τυχον αναπηρικες συνταξεις κλπ, σε βαθος πολλων δεκαετιων, χιλιες φορές να εφερνε δωρεαν απαξ τη γενετικη θεραπεια, θα ηταν κερδισμενες και οι δύο πλευρες. Αυτο επι τη ευκαιρια του θεματος. Μακαρι να ερθουν δωρεαν γενετικες θεραπειες στην ευρωπη και ελλαδα, δωρεαν επαναλαμβανω, καθως ειναι απλησιαστο το ποσο των εναμιση και δύο εκατομμυριων που κοστιζουν αυτη τη στιγμη. Ας πουμε για τη μεσογειακη αναιμια.
Παντως για να πω κι εγω την -παραδοξως θετικη- εμπειρια μου απο τα νοσοκομεια, εχω τον πατερα μου που τρεχαμε απο Νοεμβριο 2022 μεχρι πριν δυο μηνες -δηλαδη για διαστημα πανω απο δύο χρονια- στην Λαρισα στο πανεπιστημιακο για αποκολληση αμφιβληστροειδους, και μετα απο ποσα χειρουργεια επιτελους βλεπει φυσιολογικα. Και προφανως δωρεαν, να ναι καλα οι γιατροι. Αλλα ναι, η ταλαιπωρια, το αγχος, το μακροσυρτο του πραγματος η αναμονη στη λιστα των χειρουργειων να βρεθουν τα υλικα ο φακος κλπ, η ψυχολογια κλπ ειναι πολυ σοβαρoι παραγοντες. Πχ ναι οκαυ θα μπορουσε να σκασει μερικα εως αρκετα χιλιαρικα ιδιωτικα για να κανει τη δουλεια μεσα σε διαστημα λιγων μηνων -αντε μισου χρονου λογω πολλαπλων χειρουργειων- και να τελειωνει η υποθεση, αλλά ακολουθησαμε την δημοσια δωρεαν οδο και ευτυχως ειχε αισιο τελος. Βεβαια να πω οτι στην περιπτωση μας ο καθοριστικοτερος ρολος ηταν ο γιατρος, επρεπε να βρουμε γιατρο με αριστη ικανοτητα στην συγκεκριμενη εξειδικευση -πισω μερος οφθαλμου/ωχρα/αποκολληση- και οχι εναν απλο χειρουργο οφθαλμιατρο, καθως ηταν πραγματικα πολυ δυσκολη περιπτωση.
