Αφού βλέπουμε ότι το σωφρονιστικό σύστημα δεν κάνει τίποτα, μπαίνουν πχ κλέφτες και βγαίνουν οι χειρότεροι εγκληματίες. Προφανώς και τέτοια άτομα πρέπει να μπαίνουν μέσα και να μην ξαναβλέπουν το φως του ήλιου, μακριά από νομοταγείς πολίτες. Δεν χρωστάω (ούτε εγώ ούτε κανένας) να αντιμετωπίζω τον κίνδυνο να έρθω σε επαφή με τέτοια κατακάθια.
Συμφωνώ εν μέρει (τα ισόβια να ισχύουν για όσο ζεις χωρίς περικοπές/επιείκια αν βγει κάποιος και ξανακάνει κάποιο έγκλημα το οποίο είναι όντως σοβαρό) αλλά το πράμα είναι πολύπλοκο.
Καταρχάς, δεν υπάρχει κάτι το σωφρονιστικό στην όλη διαδικασία αν το καλοσκεφτούμε.
Έστω ότι ο Γιάννης (τυχαίο όνομα που σκέφτηκα τώρα) σκοτώσει κάποιον ή διαρρήξει ένα σπίτι.
Τον πετάνε σε ένα κελί και του λένε ουσιαστικά "κάτσε σκέψου τι έκανες για τα επόμενα 3-4 χρόνια" όσο τον ταίζουν δωρεάν.
Είτε ο Γιάννης αναλογιστεί το τι έκανε ή δεν το σκεφτεί καν, είτε ο Γιάννης νιώσει τύφεις και μεταμέλειες είτε όχι, εφόσον περάσουν τα 3-4 χρόνια, ο Γιάννης θα αποφυλακιστεί ό,τι και να γίνει.
Δεν κράτησαν την κοινωνία ασφαλή από τον κάθε Γιάννη, απλά ο συγκεκριμένος έβαλε αναβολή 3-4 σε όποιο εγκληματικό σχέδιο είχε.
Η φυλακή δεν "σωφρονίζει" , δεν είναι ψυχιατρείο.
Ουρά αναμονής για αποφυλάκιση είναι που όσο καιρό περιμένεις, τρως και μένεις μέσα στο ίδιο κτήριο.
Όταν αποφυλακιστεί ο Γιάννης, θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τον ίδιο αν θα υποτροπιάσει και θα ξανακάνει κάποιο έγκλημα ή αν θα ζήσει διαφορετική ζωή, η φυλακή δεν θα τον επιτηρεί 24/7, ούτε και θα μπορεί να ξέρει τι σκέφτεται.
Ακόμα και αυτοί που παίρνουν αναστολή, απλά δίνουν το παρών 2 φορές τον μήνα, μπορεί τις άλλες μέρες να κάνουν όποιο έγκλημα θέλουν, δεν τους εμποδίζει κανείς, ούτε θα το μάθει κανείς αν δεν τους πιάσουν.
Πιστεύω πως οι μοναδικοί εκεί μέσα που όταν βγουν θα αλλάξουν νοοτροπίες είναι μία από τις τρεις ομάδες:
1) Άτομα που έκαναν έγκλημα σε αρκετά μικρή ηλικία εν βρασμώ ψυχής οπότε και το μετάνιωσαν καθώς ωρίμασαν πίσω από τα σίδερα.
2) Άτομα που έκαναν έγκλημα ενώ δεν είχαν άλλη επιλογή (π.χ. τους απείλησε κάποιος και πάνω στην αυτοάμυνα τον σκότωσαν)
3) Άτομα που έκαναν ναρκωτικά και μεσα στη φυλακή θέλοντας και μη, απεξαρτητοποιήθηκαν.
Συνήθως τα succesa stories προέρχονται από άτομα που είδαν την όλη εμπειρία της φυλακης ως ένα μεγάλο μάθημα και αυτό είναι αποτέλεσμα/επίτευγμα του ανθρώπου, όχι του όλου συστήματος, το οποίο δεν λειτουργεί.
Και δεν νομίζω πως είναι εφικτό να λειτουργήσει.
Ακόμα και αν δεν υπήρχαν οι συνθήκες που οδηγούν τους περισσότερους στη φυλακή (φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, ναρκωτικά, κακές παρέες, κτλπ) , πάλι θα γινόντουσαν εγκλήματα απλά σίγουρα σε μικρότερο βαθμό.
Χώρες όπως η Ισλανδία, η Ελβετία και η Δανία που έχουν το μικρότερο ποσοστό εγκλημάτων παγκοσμίως, είναι χάρις στην ποιότητα της ζωής (την οποία εμείς δεν βλέπουμε ούτε καν με τα κυάλια, τόσο απέχουμε από αυτές τις χώρες σε κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές συνθήκες) αλλά ακόμα και εκεί υπάρχουν εγκληματίες.
