Ακόμα και αυτό να γινόταν, είναι καλύτερο δηλαδή να έχουμε ανισότητα λόγω "φυσικής κατάστασης" (η μάνα κατεβάζει γάλα); Γιατί μην μου πείτε ότι η θέση "η μάνα είναι που είναι καλύτερος γονέας από τη φύση της" δεν οδηγεί σε ανισότητα.
Bασικά δεν έχουμε ανισότητα λόγω φυσικής κατάστασης κι όσο κι αν ακουστεί κλισέ η μάνα απο την φύση της δεν είναι "καλύτερος" γονέας αλλά είναι βιολογικά "πιο οικείος" γονέας για το παιδί, θα εξηγήσω παρακάτω.
Ως ενήλικες ή ακόμη και ως έφηβοι αν ερωτηθούμε ποιον γονέα αγαπάμε πιο πολύ (η ηλιθιότερη ερώτηση που μπορείς να κάνεις σε παιδί ever) θα δώσουμε μια απάντηση βασισμένη σε εξωγενή κριτήρια πχ.με ποιον ταιριάζουμε πιο πολύ,μοιάζουμε φυσιογνωμικά,θαυμάζουμε,δεν μας χαλάει χατήρι ή σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να έχουμε εγκατελειφθεί απο τον έναν.
Προσωπικά έχω αδυναμία στο μπαμπά μου(σύνδρομο της Ηλέκτρας
) όμως όσο και αν η κακή σχέση που έχω με την μάνα μου δεν με αφήνει να το παραδεχτώ απο την φύση ή αν θέλετε βιολογικά είμαι πιο δεμένη μαζί της.
Κι εξηγώ, όχι δεν είναι ο θηλασμός ούτε οι ώρες που περνά η μάνα με το παιδί που τους δένουν, είναι η ίδια η εγκυμοσύνη και όσα απορρέουν απο αυτή.
Το πρώτο περιβάλλον του παιδιού και αυτό που νοιώθει την μεγαλύτερη ασφάλεια είναι η μήτρα.Η σύνδεση του με το σώμα της μητέρας είναι τόσο έντονη που ακόμη και μετά την γέννηση του και ως τους 12 μήνες ζωής του δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ξεχωριστή υπόσταση αλλά θεωρεί πως είναι ένα με την μητέρα του.Αυτή η αντίληψη του ενός ανθρώπου όπως και τα κατάλοιπα της εμβρυιακής κατάστασης μένουν σε όλη μας την ζωή στο υποσυνείδητο μας.
Όταν βλέπουμε παιδάκια να γαντζώνονται στα πόδια της μάνας τους θεωρούμε ότι είναι δεμένα μαζί της γιατί παιρνούν πολλές ώρες, λάθος, είναι κατάλοιπο της αντίληψης είμαστε ένα.
Όταν μας ολόκληρα γαιδουριά πια μας νανουρίζει η διαδρομή στο τραίνο, είναι κατάλοιπο της εμβρυακής μας κατάστασης κατά το βηματισμό της μητέρας.
Όταν μας νανουρίζει το μονότονο τικ-τακ του ρολογιού είναι κατάλοιπο απο τους χτύπους της καρδιάς της μητέρας.
Και χιλιάδες παραδείγματα που μας συντροφεύουν μια ζωή.
Βλέπεις βιολογικά δυστυχώς για εσάς τους άντρες αυτή η ανισότητα υπάρχει και δεν εξαλείφεται, όπως φυσικα και αντίστοιχες απο τη φύση υπερ σας, ας μην μπερδεύουμε την ισονομία με την ομοιότητα, δεν είμαστε ίδιο φύλο.
Για μένα κακώς οι γυναίκες αντιδρούν στην απο κοινού επιμέλεια και χρησιμοποιούν το παιδί ως μέσο εκβιασμού πολλές φορές.
Όμως καλώς τα δικαστήρια δίνουν προτεραιότητα στην επιμέλεια της μητέρας βασιζόμενα στην ισχυρή σύνδεση που υπάρχει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι πατέρες δεν μπορούν να είναι εξίσου ή ίσως και καλύτεροι γονείς.Όμως αντικειμενικά η μητέρα είναι πιο "απαραίτητος" γονέας στην ψυχολογία του παιδιού.Ειδικά μέχρι τα πρώτα 5 του χρόνια που μάλιστα σε κάποιες χώρες είναι εγκληματικό να απομακρύνεται το παιδί απο την μάνα για διάστημα μεγαλύτερο των 3 ημέρων.
Δεν ξέρω αν έγινε σαφές παρά το τεράστιο σεντόνι που έγραψα, πως το δικαστήριο δίνει προτίμηση υπερ της μητέρας όχι με βασή ποιος γονέας θεωρείται καλύτερος για το παιδί με τα κριτήρια των ενηλίκων αλλά με βάση το παιδί ποιον γονέα έχει περισσότερη ανάγκη.Δεν είναι επίσης τυχαίο πως ακόμη και σε ναρκομανείς ή αλκοολικές μητέρες η επιμέλεια αφαιρείται μόνο αν αποδειχτεί πως η "αρρώστεια" τους θα βάλει σε κίνδυνο την ακεραιότητα του παιδιού.
