Αρχική Δημοσίευση από kleftra:
Δεν μπορει κάποιος να υποχρεώσει μια γυναίκα να συνεχίσει μια εγκυμοσύνη.Αντιθέτως αν γεννηθεί το παιδί υπάρχουν τρόποι να υποχρεωθεί ο πατέρας να το αναγνωρίσει.Αυτά όλα καθορίζονται απο νομικό πλαίσιο.
Αν η πρώτη περίπτωση τεκμηριώνεται νομικά δεν το γνωρίζω.Πιστεύω όμως πως αν ένας άντρας διεκδικήσει νομικά την γέννηση του παιδιού του απο την μητέρα που δεν το θέλει, αν το πετύχει θα διμιουργήσει δεδικασμένο έτσι ώστε να δικαιώνονται όλες οι παρόμοιες υποθέσεις.Αυτό που δεν ξέρω είναι κατά πόσο ο νόμος αναγνωρίζει ως "πρόσωπο"(δλδ να έχει νομικά δικαιώματα) ένα έμβρυο.Αν του αναγνωρίζει νομικά δικαιώματα τότε ναι ένας πατέρας θα μπορεί να κανει το παραπάνω.
Εξάλλου κι η αναγνωριση της πατρότητας άρχισε να υφίσταται απο την στιγμή που η πρώτη γυναίκα την διεκδίκησε.
'διεκδικησει νομικα την γεννηση του παιδιου', εννοεις καταλαβαινω να την αναγκασει να το κρατησει ? (να το κυοφορησει δηλ)?
Ουτε εγω το γνωριζω, αλλα νομιζω πως οχι (ΔΕΝ θα το πετυχει). Και υπο αυτην την εννοια δεν θα υπαρξει ποτε τετοιο δεδικασμενο, αφου κανενα δικστηριο/δικαστης δεν θα παρει τετοια αποφαση. Αναφερομαι στις αναπτυγμενες δυτικες χωρες, οπου
επιτρεπεται η αμβλωση. Γιατι αυτο ειναι στην ουσια το θεμα. Σε χωρες που νομικα (για θρησκευτικους λογους συνηθως)
απαγορευονται οι αμβλωσεις, φυσικα εννοειται οτι οι γυναικες αναγκαζονται απο το νομο να κυοφορησουν το παιδι και ας μην θελουν (και αν ειναι, το ριχνουν παρανομως...). Επισης σε χωρες που επιτρεπονται οι αμβλωσεις
μονο για ιατρικους λογους (το παιδι θα πασχει απο σοβαρη ασθενεια ή κινδυνευει η ζωη της μητερας κατα την εγκυμοσυνη), παλι οι γυναικες αναγκαζονται να κυοφορησουν το παιδι και ας μην το θελουν. (το εμβρυο δηλ εχει νομικα δικαιωματα εκει). Στις περιπτωσεις των δυτικων κοινωνιων ομως, δεν ισχυει αυτο, και οι αμβλωσεις επιτρεπονται
γενικα (μονο χρονικο περιθωριο τιθεται). Αρα, κανονικα και με το νομο, η γυναικα οτι θελει κανει. (Και ορθως!) (Ο νομος περι αμβλωσεων δηλ, εχει ηδη λυσει το ερωτημα του τι δικαιωματα εχει το εμβρυο και ο πατερας. Δεν εχουν. Αρα δεν μπορει ενα δικαστηριο να αποφασισει κοντρα στην υφισταμενη νομοθεσια. Τα δεδικασμενα, αφορουν υποθεσεις που ο νομος δεν ειναι απολυτως ξεκαθαρος και αφηνει περιθωρια ερμηνειων ή υπαρχει νομικο κενο, και ο δικαστης αποφασιζει για 1η φορα να το ερμηνευσει 'ετσι', η να 'καλυψει' το νομικο κενο, απαντωντας ενα ερωτημα το οποιο δεν ειχε ξανατεθει, γιατι δεν το ειχε 'σκεφτει' ο νομοθετης). Ο Π.Κ. (αρθρο 304) ειναι σαφης (σαφεστατος). Στην περιπτωση μας (δεν το θελει η μητερα το παιδι) χρειαζεται:
- η συναινεση της εγκυου (την εχουμε, αφου δεν θελει να το κρατησει το παιδι)
- να γινει η τεχνητη διακοπη της εκγυμοσυνης από γιατρό μαιευτήρα - γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα.
- Να μην έχουν συμπληρωθεί 12 εβδομάδες εγκυμοσύνης
Η γνωμη/ αποψη του 'πατερα' δεν ζητειται πουθενα...
Βασικα δηλ στις αναπτυγμενες δυτικες κοινωνιες ο νομος αναγνωριζει εμεσως πλην σαφως οτι το δικαιωμα του 'οριζω το σωμα μου, εγω αποφασιζω για το σωμα μου' (απο τα πλεον βασικα ανθρωπινα δικαιωματα!), υπερτερει του δικαιωματος στη ζωη του εμβρυου, και φυσικα υπερτερει του 'θελω/δεν θελω να γινω
πατερας', το οποιο αφορα το τι θα γινει με το σωμα καπου αλλου - της μητερας. Αρα υπο το πρισμα αυτης της λογικης κανενα δικαστηριο ποτε δεν θα υποχρεωσει μια γυναικα να κυοφορησει παρα την θεληση της, ή να κανει αμβλωση παρα την θεληση της. (Συνηθως,υπαρχει απλως απο το νομο ενα χρονικο περιθωριο για την αμβλωση) .
Η
μονη εξαιρεση, δηλ δικαστικως να αποφασιστει αν θα κυοφορηθει το παιδι ή οχι, κοντρα στις επιθυμιες της μητερας, ειναι οταν το ατομο αυτο (η μητερα) ειναι 'ανικανο να αποφασισει' (πχ πασχει απο βαριας μορφης νοητικη υστερηση) ΚΑΙ συντρεχουν ιατρικοι λογοι (κινδυνευει η ζωη της απο την εγκυμοσυνη). (και αυτο δεν ξερω αν εχει συμβει στην Ελλαδα, και ουτε αν προβλεπεται σαφως, αρα μπορει να αποτελεσει δεδικασμενο). Και αρα αφου η ιδια δεν 'καταλαβαινει' τον κινδυνο, αποφασιζει το δικαστηριο για αυτην (την υποχρεωνει να κανει αμβλωση, για να μην κινδυνεψει η ζωη της). Το αναποδο ομως οχι. Και να ειναι κατα τα αλλα ανικανη να αποφασισει, η επιθυμια της να κανει αμβλωση θα γινει σεβαστη. (Η προσωπικη της επιθυμια (να κρατησει το παιδι) δεν θα γινει σεβαστη, μονο αν η ζωη της κινδυενευει και η ιδια δεν κρινεται ικανη (mentally) να συνειδητοποιησει το κινδυνο). Το δικαιωμα 'εγω αποφασιζω για το σωμα μου' ειναι πανω απο ολα, (υπερτερει δηλ ολων των αλλων). Για ολους, αντρες και γυναικες. Αλλα μιας και η εγκυμοσυνη αφορα το σωμα της γυναικας, φυσικο επακολουθο ειναι οτι στο συγκεκριμενο θεμα, η γυναικα αποφασιζει...
