Αυτή είναι η φωνή της λογικής και συμφωνώ απόλυτα. Το θέμα όμως είναι ότι, για να μετουσιωθούν αυτές οι όμορφες και υγιείς σκέψεις σε πράξη και τρόπο ζωής, απαιτείται ψυχική δύναμη που δεν είναι πάντα διαθέσιμη.
Υπάρχουν άνθρωποι με διάφορα άλυτα ψυχολογικά προβλήματα και συναισθηματικά κενά, οι οποίοι χρειάζεται να καταβάλλουν δεκαπλάσια προσπάθεια από εκείνους που μεγάλωσαν σε ένα υγιές περιβάλλον, ώστε να διατηρούν μια καλή σχέση με τον εαυτό τους. Υπάρχουν ορισμένοι ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες, οι οποίοι δυσκολεύονται να συνάψουν διαπροσωπικές σχέσεις γενικότερα και, κατ' επέκταση, δίνουν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτές από τον μέσο, κοινωνικό άνθρωπο.
Επίσης ένας χωρισμός δεν έρχεται πάντα τη στιγμή που τον περιμένουμε, ούτε τη στιγμή που μπορούμε να προχωρήσουμε εύκολα στη ζωή μας. Μπορεί να συμπέσει με άλλα δυσάρεστα θέματα - οικογενειακά, οικονομικά, υγείας, κάποια περίοδο παρατεταμένου άγχους, εξετάσεων κ.ό.κ.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ σύνηθες να μένει το μυαλό μας κολλημένο με τον/την πρώην και να αναπαράγει τις αναμνήσεις μας, ιδίως τις θετικές. Δημιουργείται μια ψευδαίσθηση συντροφιάς που πλάθουμε με τη σκέψη μας, η οποία μάλιστα είναι απαλλαγμένη από τα προβλήματα της πραγματικότητας και πλήρως προσαρμόσμενη στις συναισθηματικές μας ανάγκες. Έτσι, κάτι που ξεκινά σαν απλή ονειροπόληση μπορεί να λάβει άλλες διαστάσεις και να εξελιχθεί σε πλήρη αποκοπή απ' την πραγματικότητα, δυστυχώς.