Όταν αγαπώ(οικογένεια, φίλους, σύντροφο) δείνω τον καλύτερο μου εαυτό. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου βλακα. Δίνω ότι καλύτερο μπορώ επειδή θέλω και μου αρέσει να ζω έτσι.
Ταυτόχρονα, όταν πέφτει στην αντίληψή μου ότι υπάρχουν τάσεις εκμετάλλευσης σταματώ την όποια καλοσυνάτη συμπεριφορά.*
Διαφορετικά θεωρώ ότι η σχέση έχει στοιχεία σαδομαζοχισμού. πληγώνομαι μεν, αλλά δεν μπορεί να έχει συνέχεια μια σχέση όπου δεν εκτιμάται αυτό που προσφέρω…
Θεωρώ επίσης ότι το να είσαι καλός δεν είναι κατόρθωμα προς επιβράβευση αλλά τρόπος ζωής.
(*εξαίρεση κάνουν τα παιδιά μου οποία είναι ανελέητα εκμεταλλευτές, εκβιαστές και κακομαθημένα…. και είναι επιλογή μου να τους αφήνω να με εκμεταλλεύονται)
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.