Δεν πιστεύουν σε ισχυρούς ηγέτες. Απλά το αποδέχονται ως αναγκαίο κακό. Δεν θα ακούσεις κανέναν ιδεολόγο κομμουνιστή να σε λέει πως είναι υπέρ της προσωπολατρίας ή των ηγετών (άσχετα αν μετά θα σε πει «ένας Στάλιν»). Στα λόγια λίγο πολύ τα ίδια με τους αναρχικούς πιστεύουν.
Ναι, το γνωρίζω και έχει ενδιαφέρον ότι ο κομμουνισμός παρήγαγε δύο από τους πιο ισχυρούς και τυραννικούς ηγέτες όλων των εποχών, τον Στάλιν και τον Μάο (άσχετο τώρα που οι κομμουνιστάς λένε ότι δεν εφάρμοσαν πραγματικό κομμουνισμό, κρίνουμε αυτό που ήταν το εγγύτερο στη μετουσίωση της θεωρίας στην πράξη.) Ακόμα και θεωρίες που πρεσβεύουν την παντελή έλλειψη εξουσίας (πχ αναρχία) αν εφαρμοστούν στο τέλος θα προκύψει φυσικά η ανάγκη ενός ηγέτη και αυτός θα εμφανιστεί.
Δεν μπορεί ο άνθρωπος χωρίς ηγέτη, νιώθει ανασφαλής και χαμένος, γιατί ο ηγέτης συνδέεται ασυνείδητα με τον πατέρα στην οικογένεια και τον Θεό στο επέκεινα (ένας από τους λόγους που επικράτησε ο μονοθεϊσμός στον κόσμο ήταν και αυτός.) Δες ότι ακόμα και οι προοδευτικοί αριστεροί, που δεν γουστάρουν -υποτίθεται- την εξουσία, διασκορπίστηκαν μετά τον Τσίπρα.
Να το πάμε και κοινωνιολογικά, δεν παρατηρείς την στροφή του κόσμου σε αναζήτηση σκληροπυρηνικών ηγετών; Το ότι έχουμε Τραμπ, Πούτιν, Μιλέι, Ερντογάν κ.α. (άσχετα αν ασκούν πραγματικά την εξουσία οι ίδιοι, μιλάω για το επικοινωνιακό) και πολλοί πολίτες στην ΕΕ τους θαυμάζουν ή τουλάχιστον θα ήθελαν έναν τέτοιο αντίστοιχο για τη χώρα τους, λέει πολλά. Ο καπιταλιστικός φιλελευθερισμός και η αστική δημοκρατία, αν και γνωρίζουν ότι ο κόσμος αποζητά τον ηγέτη και ανέκαθεν προωθούν ένα ανδρείκελο για αυτόν τον ρόλο, πλέον αποτυγχάνουν και σε αυτό.
Ο λόγος είναι ότι είναι πια έκδηλο από όλους ότι κανένας πρωθυπουργός ή κόμμα δεν κάνει πραγματικό κουμάντο στη χώρα του αλλά αυτό το κάνουν άλλοι, από σκιώδεις χώρους (δεν υπάρχει χειρότερο για ένα έθνος/λαό να νιώθει ανασφάλεια ως προς το ποιος τον κυβερνάει στ' αλήθεια.) Κι αν έχεις καταντήσει σαν ΕΕ να προωθείς για ηγέτη που θα συσπειρώσει τον κόσμο κατά της Ρωσίας (κλαίω) τον Μακρόν, έναν Γάλλο (κλαίω με αναφιλητά) και άλλους θηλυπρεπείς χαρτογιακάδες και φεμινίστριες πολιτικούς, καταλαβαίνεις πόσο εκτός πραγματικότητας είσαι.
Το έθνος και ο λαός (ας χρησιμοποιήσει καθείς όποιο τον εκφράζει καλύτερα) σαν σώμα είναι σαν ένα παιδί. Θέλει να νιώθει τον πατέρα του. Ωραίες οι θεωρίες για ελευθερία, αυτοδιάθεση, αυτοοργάνωση, αυτοϊκανοποίηση και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες, αλλά κάπου να βλέπουμε πως πραγματικά λειτουργούσε, λειτουργεί και θα λειτουργεί ο κόσμος.
