Ακριβώς.
Τέσσερα χρόνια σπουδών στην Ελλάδα για ένα πτυχίο, το οποίο χωρίς εξειδίκευση, δηλαδή χωρίς μεταπτυχιακό, συχνά δεν έχει ουσιαστική αξία ούτε αντίκτυπο στην αγορά εργασίας.
Υπάρχει μεγάλη απόκλιση σε σχέση με τα πτυχία του εξωτερικού, όπου μέσα στη βασική εκπαίδευση περιλαμβάνονται στοιχεία και δεξιότητες που δυστυχώς, ο Έλληνας χρειάζεται να πληρώσει επιπλέον ακόμη και 5.000 ή 6.000 ευρώ για να αποκτήσει. Πολλά προπτυχιακά προγράμματα είναι γενικά και θεωρητικά, ιδιαίτερα σε τομείς όπως η υγεία, η οικονομία και η νομική κ.α αλλα βασικά... Άλλωστε, γι’ αυτό και τα περισσότερα μεταπτυχιακά δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη μισθολογική αναγνώριση, εφόσον δεν λειτουργούν ως ουσιαστική δικλίδα για επαγγελματική εξέλιξη ή επίτευξη στόχων.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι «τίτλοι» ορισμένων σε εταιρείες αμείβονται τελικά σαν απλοί υπάλληλοι γραφείου άντε, το πολύ να προστεθεί και μια τριετία για μια μικρή αύξηση μισθού.
Καλησπέρα.
Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Στην Ελλάδα έγινε το κοινωνικό έγκλημα "υποβάθμισης" της παιδείας τόσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο όπου για 3-4 δεκαετίες καταργήθηκαν βασικές αξίες όπως προσπάθεια, αξιοκρατία, ηθική, πρόοδος και ευγενής άμιλλα. Πολλά κόμματα προς δημιουργία κομματικού στρατού ψηφοφόρων υπέταξαν τους χώρους της ελεύθερης σκέψης, που είναι τα Πανεπιστήμια. Είτε με διορισμούς ημέτερων, είτε με τις παρατάξεις και τον τεχνικό θόρυβο με τις καταλήψεις, οι σπουδές υποβαθμίστηκαν και φυσικά αυτό βόλεψε τους ακαδημαϊκούς, οι οποίοι άρχισαν να διδάσκουν ό,τι ήθελαν αφιερώνοντας τον ελάχιστο χρόνο στο έργο τους, αφού κανείς δεν τους ελέγχει. Επειδή έχω την εμπειρία του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος σε Ευρωπαϊκή χώρα, εκεί η θέση του καθηγητή εκτός από το κοινωνικό κύρος έχει μεγάλο πόνο διατήρησης. Κακή επίδοση των φοιτητών ή μειωμένη έρευνα (δηλ., μείωση σε έσοδα για το Τμήμα) συνεπάγεται κακή αξιολόγηση και πιθανή παύση από τη θέση του. Αυτό συμβαίνει και στα δημόσια Πανεπιστήμια. Στη χώρα μας αντιθέτως αν ένας καθηγητής έχει αποτυχία ακόμη και 90% στο μάθημά του, είναι Παρασκευή. Για πολλά χρόνια υπήρχε η φήμη ότι πιέζονταν διάφορα Τμήματα από τις πολιτικές ηγεσίες να κρατάνε τους φοιτητές σε παραπάνω εξάμηνα σπουδών, για μην καταγράφεται αυξανόμενη η επίσημη ανεργία των νέων. Βόλευε όλους η δικαιολογία για "φοιτητή φιλολογίας που ακόμη σπουδάζει επειδή είναι δύσκολα τα μαθήματα".
Το πρόβλημα της χώρας μας στην ανώτατη εκπαίδευση είναι πρωτίστως υπαρξιακό και ηθικό. Έχει διαβρωθεί ο κόσμος από μέσα και αυτό δεν αλλάζει εύκολα. Αν ένας καθηγητής Πανεπιστημίου διδάσκει για 30 χρόνια ένα μάθημα στα μέτρα του, χωρίς καμία επιστημονική αξιολόγηση είναι
εθιμικά λογικό ότι κανείς δεν μπορεί να του πει κάτι. Ποιος θα αλλάξει αυτό το καθεστώς καθηγητικού δεσποτισμού; Δεν προβλέπεται τόσο θεσμικά όσο και σε ανύπαρκτα κοινωνικά αντανακλαστικά.
Στο όνομα του "δημόσιου ασύλου" των Πανεπιστημίων, έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο, όπου υπάρχει το ακαδημαϊκό αλάθητο δηλαδή, ακόμη και το διοικητικό δικαστήριο δεν θα εξετάσει ΠΟΤΕ οτιδήποτε εμπίπτει σε ακαδημαϊκή λεπτομέρεια (τεχνικές ορολογίες επιστήμης) καθώς ο δικαστής αναγνωρίζει την επιστημονική αυθεντία του καθηγητή Πανεπιστημίου, άσχετα αν ο καθηγητής κρίνεται ανεπαρκής (κάτι που δεν μπορεί να "αποδειχθεί" εμπράκτως). Άρα και το νομικό σύστημα εξετάζει νομότυπα την αδικία και όχι ουσιαστικά, δηλαδή, αν υπέστησαν ηθική και κοινωνική βλάβη απόφοιτοι που δεν μπορούν να βρουν εργασία λόγω αυθαιρεσιών που διαπράττονται μέσα στο Τμήμα με την ανοχή του Πανεπιστημίου ή της Κοσμητείας. Από αυτό μπορούμε να κάνουμε ημέρες συζητήσεων και να δούμε γιατί έχουμε ακόμη έλλειψη δικαιοσύνης για την τραγωδία στα Τέμπη, γιατί δεν υπάρχει διοικητική εξυγίανση στον ΟΠΕΚΕΠΕ κτλ. Είναι μια ολόκληρη κουλτούρα θεσμών που νοσεί. Ο φοιτητής είναι απλά ο τελευταίος τρόχος, ή απλά, το καμμένο χαρτί.
Δυστυχώς, πολλοί νέοι έχουν παρασυρθεί από την εικόνα του μάνατζερ ή του CEO κ.τ.λ , όμως στην πράξη αυτοί οι τίτλοι δεν έχουν το ίδιο μισθολογικό αντίκτυπο όπως στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα, αν δεν έχεις τη δυνατότητα να δουλεύεις ως εξωτερικός συνεργάτης, δηλαδή με «μπλοκάκι» σε κάποια εταιρεία, συνήθως δεν αμείβεσαι πέρα από τον βασικό κατώτατο μισθό στην αρχή. Γι’ αυτό και πολλές εταιρείες επιλέγουν να συνεργάζονται με εξωτερικούς συνεργάτες αντί να προσλαμβάνουν υπαλλήλους, αφού έτσι εξασφαλίζουν τουλάχιστον τον βασικό τους στόχο, ενώ παράλληλα διατηρούν έναν μικρότερο αριθμό υπαλλήλων για πιο απλές ή σταθερές εργασίες που μπορεί να τα κανει ο οποιοδήποτε και με ενα απλο προπτυχιακό ...
Ούτε στο εξωτερικό έχουν τον αναλογικά ορθό μισθό βάση κόστους ζωής και προσόντων. Οι μισθοί αναφέρονται πάντα πριν την φορολογία και πριν τις μηνιαίες κρατήσεις σε πάγια κόστη. Όταν δεν ζεις σε μια χώρα, είναι λογικό πάντα να κάνεις υπολογισμούς στο περίπου. Οι περισσότεροι νέοι παρασύρρονται από διαφόρους "πετυχημένους" που διαφημίζουν μια αξιολάτρευτη καριέρα αλλά δεν λένε την αλήθεια ακριβώς. Αυτή τη στιγμή σε όλο το δυτικό και ασιατικό κόσμο λόγω της επέλασης του ΑΙ και των πολέμων σε πολλά σημεία του κόσμου, παρατηρείται κρίση εργασίας! Τα Πανεπιστήμια από την άλλη βγάζουν φουρνιές αποφοίτων χωρίς μέτρο επειδή αυτό φέρνει συνάλλαγμα στις τοπικές οικονομίες και έτσι βλέπουμε δύο παράλληλες πραγματικότητες που δεν συναντιώνται πουθενά. Η αγορά εργασίας έχει ξεμείνει από καινοτομία και εργασιακή ηθική. Αντιθέτως προωθείται η άποψη των ανακυκλώσιμων δεξιοτήτων, ασαφών καθηκόντων, στρεβλών προτύπων (π.χ. αν αποφοιτήσεις ειδικά από το LSE θα γίνεις CEO), δια βίου εκπαίδευσης χωρίς στόχο, κτλ.
Δυστυχώς, η αντίληψη ότι η αξία του ανθρώπου περνά μέσα από την ποσότητα των τίτλων (μεταπτυχιακά) και όχι από την ποιότητα, οδηγεί πολλούς νέους στο να μην επιλέγουν άλλα επαγγέλματα, τα οποία μπορούν να προσφέρουν σταθερό εισόδημα ακόμη και μετά το τέλος των βασικών σπουδών.
Αυτό αναγκαστικά προέκυψε αφού ο κόσμος επέλεξε να ζει σε μεγάλες πόλεις. Η οικονομία του μικρού γεωργού ή τεχνίτη δεν είναι βιώσιμη. Πλέον περνάμε σε μια πραγματικότητα υπαλλήλων. Ακόμη και εκείνος που θα θέλει να δουλέψει ως μηχανοτεχνίτης ψυκτικός, θα πρέπει να έχει κάποια πιστοποίηση, πτυχίο, ξένη γλώσσα και ... εργασιακή εμπειρία για να βρει μια δουλειά σε μια τεχνική εταιρία ή βιομηχανία!
