Τις κατσαρίδες τις απεχθάνομαι και η αντίδρασή μου δεν είναι ποτέ ..κόσμια στη θέα τους (
) Θυμάμαι μια φορά, καθόμουν στο σκοτεινό μου δωμάτιο και μιλούσα στο τηλ. με το μωρό μου αργά τη νύχτα, όταν είδα κάτι μαύρο να περπατάει στον κάτασπρο τοίχο απέναντι. Ανοιγόκλεισα τα μάτια και μουγκάθηκα, αλλά ήταν ακόμα εκεί και περπατούσε με μεγάλη ταχύτητα προς το ταβάνι. Έκλεισα άρον άρον το τηλέφωνο και πετάχτηκα πάνω. Βγήκα από το δωμάτιο κι έκλεισα και την πόρτα. Κοιμόντουσαν όλοι, αλλά αποφάσισα να πάω να ξυπνήσω έναν φιλοξενούμενο που έτυχε να έχουμε τότε σπίτι και ο οποίος δεν μιλούσε πολύ καλά ελληνικά και διαδραματίστηκε ο εξής διάλογος:
-"Wake up! Wake up!" δυνατά και με άγχος.
-"What?"
-"Wake up σου λέω! There is a κατσαρίδα in my room and you have to kill it!" (
)
-"A what?"
-"A κατσαρίδα! Wake up ντεεεεεεεεε!"
Tι να κάνει ο δύσμοιρος, σηκώθηκε με μισό μάτι ανοιχτό και πήγε να ψάξει να βρει την κατσαρίδα, που δεν ήξερε καν τι είναι. Τον έκλεισα μες στο δωμάτιο και του είπα πως δεν βγαίνει από εκεί αν δεν μου φέρει το ..πτώμα!
Στο μεταξύ, ξύπνησε και η μαμά μου από την φασαρία και ήρθε στην πόρτα του δωματίου μου.. την οποία την είχαμε ανοίξει ελαφρώς για να δίνουμε οδηγίες προς τα που ..πάει η κατσαρίδα! Η οποία, κάποια στιγμή, κάπως μπερδεύτηκε και ήρθε καταπάνω μας.. Παρατήσαμε πόρτα και φιλοξενούμενο και αρχίσαμε να τρεχουμε σαν τρελές!
Τελικά κατάφερε ο φιλοξενούμενος να την σκοτώσει τη στιγμή που έφτανε στο δικό του δωμάτιο..
(Έχω κι άλλες ιστορίες, αλλά άλλη μέρα αυτές
)
