Θυμήθηκα αραχνίστικο περιστατικό που έζησα πριν κάμποσους μήνες. Είμαι ΑΒ, έχω κάμει τα ψώνια μου και τα 'χω ξεφορτώσει στο ταμείο. Περιμένοντας να χτυπηθούν τα προϊόντα των μπροστινών, άρχισα να χαζεύω τριγύρω, ώσπου η ματιά μου γυρίζει κι εστιάζεται στον μπροστινό. Και συγκεκριμένα στο μικρό τέρας, που αλώνιζε στη πλάτη τού μπροστινού. Δεν ήταν καμιά μικροσκοπική αράχνη, ήταν νταρντάνα η (τώρα πια) μακαρίτισσα. Η οποία είχε κι έξτρα ικανότητες. Όχι μόνο μπορούσε να περπατάει, αλλά έκανε και μικρά άλματα. Έτσι, γύριζε την πλάτη του, πηδούσε στους ώμους του, ώσπου, μ' ένα σάλτο μορτάλε, σκαρφάλωσε κι εξερευνούσε το κεφάλι του. Εν τω μεταξύ, ο τύπος απαθέστατος. Ούτε που την είχε πάρει χαμπάρι. Εγώ, βλέποντας αυτό το υπερθέαμα, κι αφού οι παλμοί μου βαρούσαν χιλιάρι, άρχισα να απομακρύνομαι διακριτικά προς τα πίσω, για να μη προσγειωθεί πάνω μου το ενθουσιασμένο πλάσμα (και γίνω εγώ το υπερθέαμα μετά, στους άλλους!!!). Με τα πολλά, αφού γύρισε και γύρισε πάνω του, κάνει ένα σάλτο και βρίσκεται πάνω στο ταμείο. Ο τύπος, στο μεταξύ, έχει πληρωσει και φεύγει. Η ταμίας δεν είχε πάρει χαμπάρι, αλλά μόλις η ματιά της χαμηλώνει και την βλέπει παθαίνει ένα σοκ. Επειδή ήταν και στη δουλειά της προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα και να την εξοντώσει, παίρνοντας μια σακούλα, και με σπασμωδικές - ατσούμπαλες κινήσεις (απ' τον φόβο της) την βγάζει εκτός μάχης. Μιλάμε ο τρόμος ζωγραφισμένος στο πρόσωπό της, είχε κατακοκκινίσει κι έβγαζε σιγανές τσιρίδες. Στα καπάκια σκάμε σε κάτι γέλια, δίχως προηγούμενο. Δεν υπήρχε, πραγματικά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.