Το θέμα αυτό είναι περίπλοκο γιατί έχει κατάλοιπα μιας άλλης εποχής και στοιχεία μιας νέας. Τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες δημιουργούν τις δικές τους ερμηνείες σε οποιαδήποτε κίνηση κι αν γίνει από τον άλλον. Ο άντρας, αν η γυναίκα δεν προτείνει να κεράσει, αρχίζει να νιώθει σαν χορηγός, αν προτείνει αναρωτιέται αν το κάνει για τα μάτια του κόσμου ή μήπως δεν τον βλέπει ερωτικά, αν επιμείνει πολύ προσβάλλεται, αν δεν επιμείνει θεωρεί οτι τον δουλεύει. Η γυναίκα, αν ο άντρας δεν προτείνει να κεράσει θα τον θεωρήσει τσιφούτη και θα αναρωτιέται αν τη βλέπει απλά σαν ξεπέτα, αν προτείνει και επιμένει μπορεί να προσβληθεί (τί με πέρασες, κομμάτι κρέας που θα πληρώσεις για να σού κάτσω ή καμιά φτωχειά που δεν έχω 3 ευρώ για έναν καφέ; ), αν προτείνει και δεν επιμένει θα θεωρήσει οτι δεν επέμεινε πολύ οπότε δεν το έκανε με την καρδιά του. Η κατάσταση είναι lose lose lose ό,τι κι αν κάνεις. Την καλύτερη λύση σε περίπτωση που ενδιαφέρονται κι οι δύο να συνεχιστούν τα ραντεβού την έκανα (το έχω ξαναπεί) εγώ με τον άντρα μου όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε. Είχαμε ένα τρίτο πορτοφόλι στο οποίο συνεισφέραμε κι οι δύο ίδιο ποσό κάθε πχ βδομάδα κι από κει πληρώναμε τα πάντα. Έτσι ούτε μπαίναμε στη διαδικασία να πούμε "άσε κερνάω εγώ, μα σε παρακαλώ με προσβάλεις, μα τί λές τώρα αποκλείεται" και λοιπές χαζομάρες, ούτε ένιωθε κανείς αδικημένος οτι πληρώνει μόνο ο ένας.