και αυτοι πονανε πολυ χειροτερα
σκας καταρρεεις.απο μεσα,,
ενω αυτος -η που το εξωτερικευει και κλαιει,,αποσυμπιεζεται..
Εγώ πάλι πιστεύω το αντίθετο
Αυτοί που ξεσπάνε εύκολα με κλάμα,
φωνές, και γενικά ξεσπάσματα,
βρίσκονται σε συνεχείς σύγχυση.
Δηλαδή μπορεί να τους πιάσει στο κρεβάτι το βράδυ,
μπορεί να τους πιάσει όταν χαζεύουν φωτογραφίες,
μπορεί να τους πιάσει την ώρα που περιμένουν
το λεωφορείο στη στάση.
Από την άλλη μεριά, αυτοί που τα κρατάνε,
λυγίζουν μια φορά,μια αλλά καλή έτσι;
τα κάνουν όλα πουτάνα για ένα βράδυ,
είτε έξω με παρέα, είτε σπίτι αγκαλιά με το ουίσκι
και το youtube να έχει πάρει φωτιά.
Αυτό το λέω καθαρά επειδή είναι κάτι που το παρατηρώ γύρω μου, εγώ δυστυχώς λόγο του μαζοχισμού μου ανήκω στη πρώτη κατηγορία της κλάψας, και εύχομαι να μπορούσα να μην είμαι έτσι, γιατί πραγματικά τα ξεσπάσματα μου με έχουν ξεφτιλίσει άπειρες φορές, σε δρόμους, μαγαζιά,στάσεις, στους δικούς μου στο σπίτι κλπ
