Κρίσεις πανικού

[Samael]

θερμοπληξία ξεκάθαρη
Τον χειμώνα ποτέ δεν πάθαινα τέτοια πράγματα

Τον χειμώνα το έχω πάθει μια φορά αλλά τα ήθελε ο κώλος μου . Πήγα και έκατσα σε ανάποδη θέση και είχα φορέσει σκουφί , γάντια , κασκόλ , ισοθερμικά , μπουφάν και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο , και είχε και θέρμανση το λεωφορείο . Εε μέσα σε 1 ώρα το πολύ νιώθω μια τρομερή ζάλη και αδυναμία στα πόδια , ένα μούδιασμα στα χέρια , και ήμουν οριακά να σαβουρωθώ .

Άρα σίγουρα και η ζέστη παίζει τον ρόλο της .

 

[Εριφύλη]

Τον χειμώνα το έχω πάθει μια φορά αλλά τα ήθελε ο κώλος μου . Πήγα και έκατσα σε ανάποδη θέση και είχα φορέσει σκουφί , γάντια , κασκόλ , ισοθερμικά , μπουφάν και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο , και είχε και θέρμανση το λεωφορείο . Εε μέσα σε 1 ώρα το πολύ νιώθω μια τρομερή ζάλη και αδυναμία στα πόδια , ένα μούδιασμα στα χέρια , και ήμουν οριακά να σαβουρωθώ .

Άρα σίγουρα και η ζέστη παίζει τον ρόλο της .

Καλά εγώ πάντα ζεσταίνομαι. Δεν νιώθω κρύο. Και τον χειμώνα κυκλοφορώ μόνο με ένα φούτερ, μπουφάν δεν αγοράζω ποτέ

 

[Samael]

Καλά εγώ πάντα ζεσταίνομαι. Δεν νιώθω κρύο. Και τον χειμώνα κυκλοφορώ μόνο με ένα φούτερ, μπουφάν δεν αγοράζω ποτέ

Έχεις γεννηθεί σε λάθος χώρα εσύ ξεκάθαρα , είσαι για πολύ πιο βόρεια .

 

[touvlo]

Παιδιά, νομίζω και γω παθαίνω πανικό. Δεν ξέρω, αν ονομάζονται <<κρίσεις πανικού>>.
Σε κάποιες πολύ δύσκολες περιόδους της ζωής μου, υπάρχουν φορές, που νοιώθω πως θα σπάσει το κεφάλι, δεν μπορώ να σκεφτώ, ιδρώνω, κόβεται η αναπνοή μου, ζαλίζομαι και κάποιες φορές κλαίω. Έτσι, χωρίς λόγο, γιατί απλά δεν μπορώ, να... βάλω το μυαλό μου στη θέση του. Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα, το 2022, που πέρασα και περνώ, μια πολύ δύσκολη οικογενειακή υπόθεση, που δεν έχει λύση, γιατί είναι θέμα υγείας πολύ αγαπημένου προσώπου, με έπιανε σχεδόν κάθε βράδυ και μέσα στην ημέρα κάποιες φορές.
Πήγα σε μια ψυχίατρο, γιατί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, έλεγα, τώρα θα πάθω ανακοπή. Αυτή μου είπε μερικά πράματα οργανωτικά σχετικά με το πρόβλημα, ώστε να λειτουργήσω εγώ, όχι πως λύνεται το οικογεν.πρόβλημα, και μου έδωσε μια πολύ ελαφριά αγωγή για 3 μήνες. Λειτούργησε, δε λέω.
Το πρόβλημα όμως, που μου δημιουργεί αυτό τον πανικό, υπάρχει και τώρα που μπαίνει το καλοκαίρι και δυσκολεύει και η κατασταση του ανθρωπου μου, αρχίζει πάλι να με θυμάται. Με πιάνουν πάλι <<κρίσεις>>. Άλλωστε τα πρακτικά τιπς της ψυχίατρου, δε λειτουργούν αυτή τη στιγμή και δεν είμαι σε θέση να τα ξαναοργανώσω μέσα στο καλοκαίρι.

 

[Grand Duchess]

Σε κάποιες πολύ δύσκολες περιόδους της ζωής μου, υπάρχουν φορές, που νοιώθω πως θα σπάσει το κεφάλι, δεν μπορώ να σκεφτώ, ιδρώνω, κόβεται η αναπνοή μου, ζαλίζομαι και κάποιες φορές κλαίω.

Μόλις περιέγραψες μια κλασσική κρίση πανικού. Εμένα άρχιζε με μια απίστευτη ζαλάδα, μετά όλα αυτά που περιγράφεις συν το ανεξέλεγκτο τρέμουλο.
Έχω 1 χρόνο χωρίς κρίσεις και αισθάνομαι άλλος άνθρωπος.

Έτσι, χωρίς λόγο, γιατί απλά δεν μπορώ, να... βάλω το μυαλό μου στη θέση του

Έτσι έρχεται, ξαφνικά όταν διανύεις μια περίοδο άγχους.

Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα, το 2022, που πέρασα και περνώ, μια πολύ δύσκολη οικογενειακή υπόθεση, που δεν έχει λύση, γιατί είναι θέμα υγείας πολύ αγαπημένου προσώπου, με έπιανε σχεδόν κάθε βράδυ και μέσα στην ημέρα κάποιες φορές.

Δυστυχώς αυτή είναι η πηγή των κρίσεων σου.

Το πρόβλημα όμως, που μου δημιουργεί αυτό τον πανικό, υπάρχει και τώρα που μπαίνει το καλοκαίρι και δυσκολεύει και η κατασταση του ανθρωπου μου, αρχίζει πάλι να με θυμάται. Με πιάνουν πάλι <<κρίσεις>>. Άλλωστε τα πρακτικά τιπς της ψυχίατρου, δε λειτουργούν αυτή τη στιγμή και δεν είμαι σε θέση να τα ξαναοργανώσω μέσα στο καλοκαίρι

Πρέπει να μιλήσεις ξανά με την ψυχιατρο, ίσως χρειαστείς να ξεκινήσεις ξανά την αγωγή.
Το θέμα είναι ότι πρέπει να κάτσεις με την ψυχιατρο και να λύσετε τι είναι αυτό ακριβώς που σε πανικοβάλλει εφόσον δεν πρόκειται για κάτι που έχεις η ίδια;
Σε πονάει που βλέπεις τον άνθρωπο σου έτσι; Ή μήπως κατα βάθος νομίζεις ότι θα πάθεις τα ίδια; Ή μήπως είσαι η φροντιστής του ανθρώπου σου και δεν αντέχεις την πίεση του ρόλου αυτού; Ή τα οικονομικά; Ή όλα τα παραπάνω;

 

[Samael]

Παιδιά, νομίζω και γω παθαίνω πανικό. Δεν ξέρω, αν ονομάζονται <<κρίσεις πανικού>>.
Σε κάποιες πολύ δύσκολες περιόδους της ζωής μου, υπάρχουν φορές, που νοιώθω πως θα σπάσει το κεφάλι, δεν μπορώ να σκεφτώ, ιδρώνω, κόβεται η αναπνοή μου, ζαλίζομαι και κάποιες φορές κλαίω. Έτσι, χωρίς λόγο, γιατί απλά δεν μπορώ, να... βάλω το μυαλό μου στη θέση του. Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα, το 2022, που πέρασα και περνώ, μια πολύ δύσκολη οικογενειακή υπόθεση, που δεν έχει λύση, γιατί είναι θέμα υγείας πολύ αγαπημένου προσώπου, με έπιανε σχεδόν κάθε βράδυ και μέσα στην ημέρα κάποιες φορές.
Πήγα σε μια ψυχίατρο, γιατί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, έλεγα, τώρα θα πάθω ανακοπή. Αυτή μου είπε μερικά πράματα οργανωτικά σχετικά με το πρόβλημα, ώστε να λειτουργήσω εγώ, όχι πως λύνεται το οικογεν.πρόβλημα, και μου έδωσε μια πολύ ελαφριά αγωγή για 3 μήνες. Λειτούργησε, δε λέω.
Το πρόβλημα όμως, που μου δημιουργεί αυτό τον πανικό, υπάρχει και τώρα που μπαίνει το καλοκαίρι και δυσκολεύει και η κατασταση του ανθρωπου μου, αρχίζει πάλι να με θυμάται. Με πιάνουν πάλι <<κρίσεις>>. Άλλωστε τα πρακτικά τιπς της ψυχίατρου, δε λειτουργούν αυτή τη στιγμή και δεν είμαι σε θέση να τα ξαναοργανώσω μέσα στο καλοκαίρι.

Δεν πρόκειται να τις ξεπεράσεις εκτός εαν τις "αποδεχτείς" και σταματήσεις να τις φοβάσαι . Άστες να έρθουν , να περάσουν , δες οτι είσαι καλά και συνέχισε τις δουλειές σου . Επίσης πρέπει να αντιμετωπίσεις σε συστηματικό επίπεδο το οικογενειακό ζήτημα που λες . Ο λόγος που έχεις αυτές τις αντιδράσεις είναι επειδή νιώθεις απίστευτη πίεση , ένα ασήκωτο βάρος , αλλά ενδεχομένως και φόβο για το τι θα γίνει μετά .

Είσαι τυχερή απο την άποψη όπως είπε και η @Grand Duchess οτι γνωρίζεις την πηγή των κρίσεων σου , και αυτό ισοδυναμεί με την μισή λύση . Άλλοι δεν γνωρίζουν ούτε αυτό .

 

[touvlo]

Σε πονάει που βλέπεις τον άνθρωπο σου έτσι; Ή μήπως κατα βάθος νομίζεις ότι θα πάθεις τα ίδια; Ή μήπως είσαι η φροντιστής του ανθρώπου σου και δεν αντέχεις την πίεση του ρόλου αυτού; Ή τα οικονομικά; Ή όλα τα παραπάνω;

Ναι, με πονάει. Αλλά φοβάμαι το τι θα γίνει. Δεν είμαι εγώ η φροντίστρια, αλλά δεν έχω και εμπιστοσύνη στις φροντίστριες. Βλέπω πχ ένα σημαδάκι σκούρο στο δέρμα. Τρελλαίνομαι πως μπορεί να γίνει έλκος. Και τώρα τι κάνουμε; Αυτές είναι χαλαρές... δε βαριέσαι κι αν γίνει, θα το αντιμετωπίσουμε. Εγώ το σκέφτομαι μέρα/νύχτα. Ναι, νοιώθω πίεση και ανίκανη να ανταπεξέλθω στο ρόλο.
Τα άλλα που λες, δεν τα έχω. (το να έρθω στη θέση, ή το οικονομικό).

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 11 Ιουνίου 2023

Δεν πρόκειται να τις ξεπεράσεις εκτός εαν τις "αποδεχτείς" και σταματήσεις να τις φοβάσαι . Άστες να έρθουν , να περάσουν , δες οτι είσαι καλά και συνέχισε τις δουλειές σου . Επίσης πρέπει να αντιμετωπίσεις σε συστηματικό επίπεδο το οικογενειακό ζήτημα που λες . Ο λόγος που έχεις αυτές τις αντιδράσεις είναι επειδή νιώθεις απίστευτη πίεση , ένα ασήκωτο βάρος , αλλά ενδεχομένως και φόβο για το τι θα γίνει μετά .

Είσαι τυχερή απο την άποψη όπως είπε και η @Grand Duchess οτι γνωρίζεις την πηγή των κρίσεων σου , και αυτό ισοδυναμεί με την μισή λύση . Άλλοι δεν γνωρίζουν ούτε αυτό .

ο φόβος του τι θα γίνει μετά! Όπως ακριβώς το είπες!!

 

[Samael]

ο φόβος του τι θα γίνει μετά! Όπως ακριβώς το είπες!!

Σκληρό πράγμα η αβεβαιότητα , σε τρελαίνει . Το σημαντικό είναι να θυμάσαι οτι ορισμένα ερωτήματα δεν μπορούν να έχουν απάντηση . Οπότε είναι χρήσιμο να μάθεις να λειτουργείς χωρίς να αφήνεις αυτά τα ερωτήματα και αυτό τον φόβο να σε κυριεύει . Προσπάθησε να μην εστιάσεις στο τι θα γίνει στην συνέχεια , αλλά να χαρείς και να δώσεις νόημα στο τώρα . Εστίασε δηλαδή στο να έχεις όσο το δυνατόν πιο ποιοτικό και χαρούμενο χρόνο μπορείς με τον άνθρωπο που πρέπει να φροντίζεις . Θα βοηθήσει και εσένα αλλά και εκείνον . Εαν δεν σου αρκεί αυτό , την έδωσες και μόνη σου την απάντηση...οι άλλες είναι χαλαρές γιατί έχουν αποδεχτεί πως κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι τους . Το εαν θα σκεφτούν κάτι ένα λεπτό, μια ώρα , μια μέρα ή μια εβδομάδα δεν θα αλλάξει το τι θα γίνει στην συνέχεια . Οπότε προτοιμούν να είναι "ψυχολογικά έτοιμες" να αντιμετωπίσουν οτι συμβεί στην συνέχεια , αν συμβεί , παρά να χάσουν τα αυγά και τα πασχάλια που λέμε για ένα σενάριο που ίσως συμβεί αλλά ίσως και να μην συμβεί .

Αντικειμενικά μπορείς να έχεις δύο προσεγγίσεις στην ζωή . Η μια είναι να περιμένεις ανά πάσα στιγμή να συμβεί το κακό γιατί έτσι πιστεύεις οτι θα είσαι προετοιμασμένος . Η άλλη είναι να απολαμβάνεις τα πράγματα και εαν συμβεί κάποιο κακό , τότε να μπεις σε αυτή την εγρήγορση . Το πρώτο δεν είναι βιώσιμο . Το δεύτερο εαν και δεν θα προλάβει όλα τα κακά που μπορούν να συμβούν , θα σου επιτρέψει να ζήσεις με τον πιο πλήρη και ευχάριστο τρόπο την ζωή , ακόμα και εαν γίνει κάποιο κακό . Αλλά στην καλύτερη αυτό το κακό δεν συμβαίνει ποτέ . Στην χειρότερη έχεις περάσει μια ζωή που ψυχολογικά έχεις σαπίσει γιατί περιμένεις ένα κακό που δεν ήταν γραφτό να έρθει ποτέ . Άρα καταλήγεις να χάνεις το νόημα της ζωής .

Δεν ξέρω εαν σε αγγίζουν καθόλου αυτά που λεω , αλλά αυτή είναι η αλήθεια . Απο τον θάνατο και τις αρρώστιες δεν θα γλιτώσει κανένας μας . Το θέμα όμως δεν είναι να εστιάσεις την προσοχή σου στο να αναιρέσεις όλους τους παράγοντες που μπορεί να σε βλάψουν . Αφενός γιατί όπως είπα δεν γίνεται , για κανέναν μας , αλλά αφετέρου και να το επιχειρήσεις , ίσως ζήσεις πολύ παραπάνω μεν , αλλά θα είναι μια ζωή μίζερη και δυστυχισμένη . Οπότε το στοίχημα είναι να μπορέσεις να γεμίσεις την ζωή σου με όσες περισσότερες καλές στιγμές γίνεται . Άσε το παρελθόν στο παρελθόν , και άσε το μέλλον στο μέλλον . Εστίασε στο παρών , και εαν στο παρών όλα είναι καλά ή έστω σε μια σταθερή κατάσταση , εκμεταλλεύσου το για να δημιουργήσεις χαρούμενες αναμνήσεις .

 

[Grand Duchess]

Ναι, με πονάει. Αλλά φοβάμαι το τι θα γίνει. Δεν είμαι εγώ η φροντίστρια, αλλά δεν έχω και εμπιστοσύνη στις φροντίστριες. Βλέπω πχ ένα σημαδάκι σκούρο στο δέρμα. Τρελλαίνομαι πως μπορεί να γίνει έλκος. Και τώρα τι κάνουμε; Αυτές είναι χαλαρές... δε βαριέσαι κι αν γίνει, θα το αντιμετωπίσουμε. Εγώ το σκέφτομαι μέρα/νύχτα. Ναι, νοιώθω πίεση και ανίκανη να ανταπεξέλθω στο ρόλο.
Τα άλλα που λες, δεν τα έχω. (το να έρθω στη θέση, ή το οικονομικό).

Αν επιτρέπεται, είσαι ανήλικη ή ενήλικη;
Διότι η διαφορά ηλικίας είναι πολύ σημαντική. Αλλιώς θα ανταπεξέλθει ένας έφηβος, αλλιώς ένας νέος φοιτητής, αλλιώς μια 25+

Απ'ότι κατάλαβα, το άγχος σου είναι ότι ο άνθρωπος σου μπορεί να ταλαιπωρείται επειδή η φροντιστήρια δεν είναι καλή;
Εκτός αν η φροντιστήρια είναι απόφοιτη νοσηλεύτρια συνεπώς θα έχει ένα επιστημονικό υπόβαθρο για το τι λέει, αν η κυρία που έχετε βάλει δεν έχει ιατρικές γνώσεις, δεν μπορείς να περιμένεις να τσιτωθουν, γιατί πολύ απλά δεν ξέρουν.
Αλλά ούτε και εσύ το ξέρεις (εκτός αν είσαι σε σχολή/απόφοιτος σχολής υγείας).

Δυστυχώς τις αρρώστιες δεν μπορεί κανείς να τις ξεφύγει, ευτυχώς δεν έχετε θέμα με τα οικονομικά άρα ένας μεγάλος παράγοντας φεύγει.

Από την εμπειρία μου με αυτά που έζησα πριν 3 χρόνια, έχω αρχίσει να δέχομαι ότι ο άνθρωπος μου θα φύγει κάποια ημέρα. Και θα νιώσω και εγώ το downfall διότι είμαι η φροντιστής. Έχω αποδεχτεί την αλήθεια; Ναι. Θα με προετοιμάσει αυτό να μην πονέσω στο μέλλον; Όχι βέβαια.

Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τον πανικό αν δεν σταθεροποιηθεί η κατάσταση του ανθρώπου σου. Αν δυστυχώς δεν γίνεται αυτό, τότε θα πρέπει να αποδεχτείς την πικρή αλήθεια και να προσπαθήσεις να περάσεις τις τελευταίες στιγμές μαζί του.
Αφού λες ότι πλέον σε θυμάται, αυτό είναι πολύ καλό

P.S. Όπως λέει και ο @Samael προσπάθησε να μην σκέφτεσαι μόνο "τι θα γίνει μετά". Είναι σαν να έχεις βάλει κασέτα την πηγή του πανικού. Προσπάθησε να εστιάσεις στο "τώρα".
Και οποία ιατρικής φύσεως ανησυχία έχεις για τον άνθρωπο σου, να ενημερώνεις τον επιβλέποντα ιατρό του.

 

[touvlo]

Αν επιτρέπεται, είσαι ανήλικη ή ενήλικη;
Διότι η διαφορά ηλικίας είναι πολύ σημαντική. Αλλιώς θα ανταπεξέλθει ένας έφηβος, αλλιώς ένας νέος φοιτητής, αλλιώς μια 25+

Απ'ότι κατάλαβα, το άγχος σου είναι ότι ο άνθρωπος σου μπορεί να ταλαιπωρείται επειδή η φροντιστήρια δεν είναι καλή;
Εκτός αν η φροντιστήρια είναι απόφοιτη νοσηλεύτρια συνεπώς θα έχει ένα επιστημονικό υπόβαθρο για το τι λέει, αν η κυρία που έχετε βάλει δεν έχει ιατρικές γνώσεις, δεν μπορείς να περιμένεις να τσιτωθουν, γιατί πολύ απλά δεν ξέρουν.
Αλλά ούτε και εσύ το ξέρεις (εκτός αν είσαι σε σχολή/απόφοιτος σχολής υγείας).

Δυστυχώς τις αρρώστιες δεν μπορεί κανείς να τις ξεφύγει, ευτυχώς δεν έχετε θέμα με τα οικονομικά άρα ένας μεγάλος παράγοντας φεύγει.

Από την εμπειρία μου με αυτά που έζησα πριν 3 χρόνια, έχω αρχίσει να δέχομαι ότι ο άνθρωπος μου θα φύγει κάποια ημέρα. Και θα νιώσω και εγώ το downfall διότι είμαι η φροντιστής. Έχω αποδεχτεί την αλήθεια; Ναι. Θα με προετοιμάσει αυτό να μην πονέσω στο μέλλον; Όχι βέβαια.

Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τον πανικό αν δεν σταθεροποιηθεί η κατάσταση του ανθρώπου σου. Αν δυστυχώς δεν γίνεται αυτό, τότε θα πρέπει να αποδεχτείς την πικρή αλήθεια και να προσπαθήσεις να περάσεις τις τελευταίες στιγμές μαζί του.
Αφού λες ότι πλέον σε θυμάται, αυτό είναι πολύ καλό

P.S. Όπως λέει και ο @Samael προσπάθησε να μην σκέφτεσαι μόνο "τι θα γίνει μετά". Είναι σαν να έχεις βάλει κασέτα την πηγή του πανικού. Προσπάθησε να εστιάσεις στο "τώρα".
Και οποία ιατρικής φύσεως ανησυχία έχεις για τον άνθρωπο σου, να ενημερώνεις τον επιβλέποντα ιατρό του.

57 είμαι. Σ ευχαριστώ πολύ

 

[Grand Duchess]

57 είμαι. Σ ευχαριστώ πολύ

Φαντάζομαι τότε είναι ένα πολύ κοντινό σας πρόσωπο, σας εύχομαι τα καλύτερα. Μην το βάζετε κάτω. Έχετε τουλάχιστον κάποιον δίπλα σας να σας στηρίζει;