Για κάποιους που λένε ότι ακόμη και την ώρα που λαμπάδιασε η οροφή είχαν κάποιοι κινητό και κατέγραφαν ... τον κόσμο να φλέγεται αντί να βοηθούν, νομίζω ότι θα έπρεπε να σκεφτούν ότι:
Ζούμε σε μια εποχή κυνικής αναισθησίας όπου για πολλούς νέους του δυτικού κόσμου η ζωή είναι μόνο ότι δείχνει ένα κινητό. Ο εθισμός έχει καταστρέψει σε μεγάλο βαθμό την ανθρώπινη συνείδηση. Κρίμα..Με τρομάζει η ιδέα πως θα εξελιχθεί η κοινωνία μας.
Στο δυτικό κόσμο υπάρχει γενική αδιαφορία για τον χαμό ενός συνανθρώπου (ακόμη και μια απλή αδιαθεσία). Θεωρείται προσωπικό δεδομένο, άλλη υπόθεση που δεν μας αγγίζει. Λόγω της ταχύτητατης και απρόσωπης καθημερινής ζωής, ο κάθε άνθρωπος μεγαλώνει από παιδάκι με την λογική ότι "είναι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό του". Οι γονείς μαθαίνουν τα μικρά παιδιά να υπομένουν τις ευθύνες τους. Οτιδήποτε άλλο δεν αποτελεί πρόβλημά τους. Είναι ευθύνη του γείτονα ή του κράτους. Οι κοινωνίες έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε αποχαυνωμένα όντα που δεν γνωρίζουν τις αξίες αλληλο-εκτίμησης, συνεργασίας, βοήθειας και ανθρώπινης αλληλεγγύης. Ανταγωνίζονται τον άνθρωπο ως ξένο σώμα. Αντιθέτως αυτές οι αξίες υποκριτικά αναφέρονται ως "επαγγελματικές" δεξιότητες στον εταιρικό κόσμο αλλά πάντα με κάποιο όφελος (π.χ. καλύτερη επιβίωση στο εργασιακό περιβάλλον). Μια τέτοια κοινωνία δεν την θέλω. Καλύτερα να σκουπίζω δρόμους και να κοιμάμαι ήσυχος το βράδυ.
Για όσους λένε πολλές φορές ότι έξω υπάρχουν σωστές υποδομές, ή ότι υπάρχει καλύτερη οργάνωση κτλ, μπορώ να πω ότι πάντα απορούσα πως θα μπορούσα να διαφύγω τον κίνδυνο της ζωής μου, αν κατά λάθος άρπαζε φωτιά ένα κινούμενο βαγόνι στον υπόγειο σιδηρόδρομο χωρίς εσωτερική πόρτα με άλλο βαγόνι. Υπήρχαν και τέτοια τρένα. Οι υποδομές ήταν μάλλον πολυχρησιμοποιημένες, με σκουριασμένες συνδέσεις και καλώδια σε πλαστικές θήκες (κάπως τακτοποιημένα). Δεν θυμάμαι ποτέ να έκλεισε κάποιος σταθμός τρένου για συντήρηση της ηλεκτρολογικής υποδομής. Αντιθέτως είχε τύχει να κλειστώ στο ασανσέρ και να περιμένω περίπου 2.5 ώρες μέχρι να έρθει το συνεργείο όπως με ειδοποιούσαν από το εσωτερικό τηλέφωνο και όλα αυτά σε μια χώρα όπου ο χρόνος είναι μέρος από την εθνική γερμανική συνείδηση.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 2 Ιανουαρίου 2026
Σέβομαι τις απόψεις σας, όμως το βλέπω αλλιώς.
Δεν έχει να κάνει με τα νέα παιδιά. Η κουλτούρα αυτή που σε "ξενίζει" όπως και μένα που βίωσα ένα άσχημο περιστατικό με ένα έμφραγμα στο δρόμο, είδα ότι ένας Πακιστανός μετανάστης φοιτητής (μάλλον) ενδιαφέρθηκε με ταχύτητα για τον άνθρωπο που έπαθε το πρόβλημα και μαζί μπόρεσαμε να ειδοποιήσουμε άμεσα το ασθενοφόρο και ο άνθρωπος να ζήσει. Οι ντόπιοι κοιτούσαν και προσπερνούσαν για να πάνε στη δουλειά τους με φόβο και αδιαφορία. Αν πέσεις στο δρόμο π.χ. στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Γάνδη, στην Ουτρέχτη, απλά είσαι άτυχος. Είσαι μια περίπτωση που θα πρέπει το "κράτος" να σε θεραπεύσει αλλά ο κόσμος ο περαστικός δεν ξέρουν και δεν μπλέκουν γιατί φοβούνται πως να μεταχειριστούν έναν συμπολίτη τους.
Κάτι ειπώθηκε ότι οι υπεύθυνοι δεν γκρέμισαν τοίχο ή να δημιουργήσουν μια πρόχειρη έξοδο διαφυγής επειδή οι κανονισμοί αλλοίωσης της περιουσίας είναι πιο «σημαντικοί» (και σύρουν ποινική ευθύνη). Ξέρω ότι ακούγεται τρελό και άρρωστο αλλά πολλές φορές βίωσα παραλογισμό στην ανθρώπινη αίσθηση. Είδα τη διαφορά πως η κοινή λογική δεν είναι παντού και πάντα κοινή λογική.
Οπότε αν έχεις ζήσει σε μια τέτοια χώρα ξέρεις πολύ καλά ότι ο κρατικός κανονισμός υπερισχύει της ανθρώπινης ζωής, όσο και αν υποκριτικά επιχειρείται το ανάποδο (να μας πείσουν χρόνια τώρα ότι η Ευρώπη είναι ένας πολιτισμένος κόσμος με χώρες που μπορείς να ζεις καλύτερα, κτλ). Σε τέτοιες περιπτώσεις, το οτιδήποτε πρέπει να αιτηθεί άδεια (γραφειοκρατία) και επειδή χώρες σαν την Ελβετία, Γερμανία, Σουηδία, Ολλανδία λειτουργούν με μια σειρά από κανονισμούς σε επίπεδο 1, 2, 3, 4, κτλ, αν κάτι συμβεί εκτός σχεδίου, δεν υπάρχει εναλλακτική. Γιατί δεν προβλέφθηκε. Πόσες φορές έχουμε δει να λαμπαδιάζουν πολυκατοικίες σε ξένες πόλεις του εξωτερικού από διαρροή αερίου θέρμανσης. Τα funds και οι όμιλοι real estates που έχουν αυτά τα κτίρια, ενδιαφέρονται περισσότερο να μην χαθεί η ακίνητη περιουσία ενώ ο κόσμος είναι το εδάφιο 18 στον κανονισμό. Ή μάλλον είναι ασαφής η ευθύνη λόγω των πολλών κανονισμών. Ο κόσμος απλά είναι άτυχος καθώς η κοινωνική κουλτούρα είναι ησυχία και απάθεια καθώς όλα λειτουργούν ρολόι για χρόνια.
Αυτήν την αίσθηση την είχα και εγώ. Αυτή η οργάνωση που έχουν με τις απίστευτες λίστες με τους κανονισμούς σε πνίγει μετά από ένα σημείο όπου χάνεις την αίσθηση του πραγματικού κόσμου όπως σκεφτόμαστε στην χώρα μας. Τα προβλήματα εκεί είναι όλα θεωρητικά λυμμένα με μια σειρά από επαγγέλματα και ειδικούς μέχρι να γίνει μια στραβή.
