Σε παραθέτω εδώ γιατί δεν είναι ωραίο να λερώνουμε το νήμα των Τεμπών με πολιτικά.
Να ελπίζεις σε τι; Προσωπικά μου είναι αδιάφορο το αν θα πέσει η κυβέρνηση, αλήθεια. Θα φύγουν αυτοί και θα αντικατασταθούν -λογικά- από έναν συνασπισμό καντροαριστερών μορφωμάτων. Τα ίδια και τα ίδια θα βλέπουμε, τουλάχιστον σε αυτά που θεωρούμε σημαντικά. Είπαμε, η αστική δημοκρατία είναι λερναία ύδρα. Αφουγκράζεται τις τάσεις του κόσμου και του πασάρει αυτό που ζητά (φυσικά μόνο εξωτερικά, στην πραγματικότητα είναι τα ίδια).
Τώρα η τάση είναι προς συντηρητισμό, οπότε θα έχουμε περαιτέρω άνοδο «ακροδεξιών» κομμάτων στην Ευρώπη. Φυσικά στην Ελλάδα δεν θα κυβερνήσουν, γιατί η αριστερίλα είναι κυρίαρχη. Όμως η κυβέρνηση αυτή θα αντικατασταθεί. Αν όχι στις επόμενες, σίγουρα στις μεθεπόμενες εκλογές. Όπως έγινε στην κρίση, όπου -για όποιον δεν έχει κοντή μνήμη- θεωρούσαμε όλοι τελειωμένο το ΠΑ.ΣΟ.Κ (αν έλεγες σε κάποιον τότε ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ θα επιστρέψει με προοπτική να ξανακυβερνήσει κιόλας θα σε θεωρούσαν τρελό) και τη ΝΔ σχεδόν απίθανο να ξανακυβερνήσει.
Απειροελάχιστοι παίζει να κατάλαβαν τότε τι ακριβώς παίχτηκε. Αφουγκραζόμενο τη διάχυτη «αντισυστημικότητα» που επικρατούσε τότε, το σύστημα άφησε το τσίρκο του Σύριζα μαζί με τον «πατριώτη» Καμμένο να κάνουν τη δουλειά του χρήσιμου ηλίθιου. Κατάφερε να δώσει το μήνυμα στον λαό ότι «αν πας να αντιδράσεις, θα έρθει το χάος», οπότε ο λαός (αυτός ο ηλίθιος) επέστρεψε στην αγκαλιά και την ασφάλεια της ΝΔ. Επίσης, μέσω σόσιαλ έφαγε τρελό ξέπλυμα και το βρωμοπασόκ, κάνοντας τη νεολαία να νοσταλγεί μια εποχή που δεν έζησε καν, θεωρώντας ότι τότε ζούσαν όλοι με χρυσά κουτάλια. Και επιστρέψαμε τώρα, σε αυτό που κάποτε πιστέψαμε ότι είχε τελειώσει. Το δίπολο ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΝΔ. Όχι δηλαδή ότι αν ήταν διαφορετικά τα κόμματα εξουσίας θα άλλαζε και κάτι, να' χαμε να λέγαμε...