Το θέμα θυμίζει το μύθο της αλεπούς με την κομμένη ουρά (μιλώ για τα μέλη του κόμματος).
Ίσως όταν είπα "...κάθε λογική θεώρηση του θέματος έτσι όπως τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι εγώ τη λογική από τη θέση μιας μητέρας με κόρη δέκα χρονών." να έπρεπε να προσθέσω: "που ζει και μεγαλώνει σε μια ευρωπαϊκή κοινωνία" Γιατί αν π.χ. ήμουν μια μητέρα στην Υεμένη θα είχα άλλα δεδομένα μια που θα είχα γαλουχηθεί διαφορετικά (η αποδεκτή ηλικία
γάμου είναι τα 9 χρόνια).
Δεν είμαι αντίθετη με την απόφαση του δικαστηρίου. Δεν υπάρχει Ελευθερία του λόγου με "ναι μεν αλλά..." [offtopic:δοκιμάστε να το εφαρμόσετε σε ένα forum αυτό...

τέσπα]
Στην προκειμένη περίπτωση νιώθω πως οι άνθρωποι αυτοί εκμεταλλεύονται τις συνταγματικές τους ελευθερίες εις βάρος των δικαιωμάτων των παιδιών με ένα πανέξυπνο, είναι η αλήθεια, τρόπο. Σχεδόν σατανικό. Με δήθεν ανοιχτά χαρτιά και τις αγνότερες των προθέσεων...
Αυτό που με ενδιαφέρει ως μητέρα είναι το παιδί μου να γνωρίσει τον έρωτα με τρόπο που να του εξασφαλίζει ασφάλεια (πνευματική και σωματική) και απόλαυση (πνευματική και σωματική).
Το παιδί είναι αυτό που "αποφασίζει" τη στιγμή. Εμείς του δίνουμε τα εφόδια για να πάρει μια απόφαση που θα είναι σωστή όχι για το κοινωνικό κατεστημένο, αλλά για το ίδιο.
Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Η έναρξη της ενηλικίωσης στο κορμί και στο σώμα δεν έχουν σταθερή και προκαθωρισμένη ηλικία.
Ο νόμος είναι μονάχα ένα, ας το πούμε, όριο ασφαλείας όχι για το παιδί που έχει την ωριμότητα να συναινέσει στο σεξ εν γνώση των συνεπειών που έχει αυτό (αφροδίσια νοσήματα, εγκυμοσύνη, συναισθηματική απογοήτευση) αλλά για το παιδί που θα πέσει θύμα εκμετάλλευσης.
Δεν είναι λοιπόν αυτά που μας λένε οι κύριοι αυτοί πως θέλουν να αλλάξουν, όσο αυτά που
ΔΕ μας λένε, που με φοβίζουν.
Σκεφτείτε: Δεν είναι δύσκολο να παρασύρεις ένα παιδί.
Εδώ δεν είναι δύσκολο να παρασύρεις έναν ενήλικο. Τι λέμε τώρα!!
Όσο κι αν η γενίκευση:
Η μη-διαμαρτυρία δεν σημαίνει υποστήριξη.ακούγεται εντυπωσιακή -και πιθανών να ισχύει σε ορισμένες περιπτώσεις- ωστόσο δεν είναι πάντα έτσι. Η μη διαμαρτυρία σημαίνει
αποδοχή δυστυχώς ή ευτυχώς. Όχι μόνο στο συγκεκριμένο, αλλά σε κάθε κοινωνικό ή διαπροσωπικό θέμα της ζωής μας. Και την αποδοχή μας οι καιροσκόποι εύκολα μπορούν να μετατρέψουν σε "υποστήριξη" εφόσον βολεύει τους σκοπούς τους.
Αυτά για την ώρα γιατί είμαστε και στη δουλειά...
