Είναι το ελληνικό αντίστοιχο του great resignation που έχουν στις ΗΠΑ.
Ο άλλος θες επειδή μάζεψε λεφτά στην άκρη στον κοβιντ, θες επειδή έχει γονείς να τον στηρίζουν θες οτιδήποτε άλλο σου λέει ή θα μου δώσεις τα λεφτά και τις συνθήκες που θέλω ή καλή τύχη βρες άλλον.
Και θα πει κάποιος, μα 1-1,5 χιλιάρικο ή παραπάνω για να σερβίρει καφέδες; Ναι, γιατί όχι; Προσφορά και ζήτηση. Και σε άλλους κλάδους τα ίδια προφανώς.
Αυτός που ζει με το επίδομα ανεργίας σαν χαρτζιλικι και μένει με τους γονείς του θεωρητικά μπορεί να έπρεπε να πάει να δουλέψει στην πρώτη δουλειά που θα βρει. Καλά κάνει και δεν πάει όμως, έτσι φτιάχνει συνολικά το εργασιακό περιβάλλον για όλους όταν ο εργοδότης αναγκάζεται να δώσει περισσότερα λεφτά και παροχές για να βρει κόσμο.
Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί κάνει εντύπωση και γιατί μερικοί φωνάζουν ή τους φαίνεται περίεργο. Καπιταλισμό έχουμε δηλαδή προσφορά και ζήτηση.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ειδικά στην κρίση, ο εργοδότης έλεγε τόσα δίνω και αν σου αρέσει, αν δεν θες περιμένουν άλλοι πόσοι απέξω.
Τώρα γίνεται το ανάποδο.