Αν λάβει υπόψη του κανείς, ότι βρισκόμαστε μόλις στο χάραμα(ξημέρωμα-πρωί) της "Παγκοσμιοποίησης", αλλά και δημοσιεύσεις σαν την "Μεγάλη Σκακιέρα" του Ζμπιγκνιου Μπρεζίνσκι,το μέλλον δεν έχει ούτε "Ελλάδα", ούτε "Μακεδονία". Λογικά- δηλαδή αν δεν γίνει κάποιος παγκόσμιος πόλεμος που θα μας ξαναγύριζε στον "εθνικό προστατευτισμό"(οικονομικό-πολιτισμικό-πολιτικό)-η μελλοντική(

αυτοκρατορία, θα γνωρίζει μόνον Πόλεις ή το πολύ, μεγάλες γεωγραφικές περιοχές, που θα διακρίνονται μεταξύ τους, με κριτήρια εντελώς διαφορετικά, από τα μέχρι τώρα "εθνικά". Κατά συνέπεια, οι κουτσαβακισμοί των "Σκοπιανών" περί "Μακεδονίας" και "μακεδονικής εθνότητας", δεν μπορεί παρά να στοχεύουν, αφενός στην τοπική "κοινωνική συνοχή" τους (βραχυχρόνια) κι αφετέρου, στο πιθανό ενδεχόμενο, "αύριο", σε μία ολοκληρωμένη Παγκοσμιοποίηση ή έστω μία ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, οι "Σκοπιανοί" που πριν το 1945 ζούσαν σε περιοχές της σημερινής Ελληνικής Επικράτειας(ή οι απόγονοί τους), να ζητήσουν να τους επιστραφούν οι ακίνητες περιουσίες, που στο μεταξύ ιστορικά έχουν απαλλοτριωθεί. Δηλαδή, ο καυγάς γίνεται, βραχυχρόνια από εσωτερική πολιτική δημαγωγία(ένθεν και ένθεν) και μακροπρόθεσμα, επειδή η ιστορία κάποτε, διορθώνει όλες της τις εκκρεμότητες. Και το λεγόμενο "Ανατολικό Ζήτημα", μέχρι το 1999 ήταν συνολικά μία "μετέωρη εκκρεμότητα" των "Μεγάλων". Γι' αυτό ίσως και οι Αλβανοί, θέλουν μία "Μεγάλη Αλβανία". Εμείς όμως, οι "Μικρομέγαλοι" της Ευρώπης και του "παγκόσμιου πολιτισμού", καλά θα κάνουμε πρώτα, να αποφασίσουμε με ποιο μέτρο μετράμε τους εαυτούς μας. Τη σοβαρότητα πάντως, σα "μέτρο", μόνον σε μία λογική πρόβλεψη για το μέλλον, μπορεί κανείς να την επικαλεστεί. Υπ' αυτή την έννοια, η πολιτική διαχείριση του Σκοπιανού σήμερα(και χθες), έχει τόσες κωμικές όψεις: σχεδόν ανόητες!
Χέστηκε η ...Παγκοσμιοποίηση, για το αν έχουν δίκιο ή άδικό σήμερα κάποιοι, που μόλις αύριο δεν θα υπάρχουν(πολιτικά)!