Τώρα μου θύμισες ένα στιχάκι που μου είχε πει ο πατέρας μου: "Η ψ@λή δεν είναι βρύση, ούτε μυγδαλιά ν' ανθίσει..."
Με το συμπάθειο κιόλας ε;
Γκουχ, γκουχ (Χάουλας με ύφος spasticular καθητητή του τύπου leave the kids alone)
Άκου να σου πω παιδί μου. Όπως ένας στρατιώτης δεν πάει στον πόλεμο χωρίς το όπλο του (το nr1 spasticular argument, all time classics), έτσι κι εσύ δεν μπορείς να έρχεσαι εδώ μέσα χωρίς να έχεις εντρυφήσει στην ιστορία του γένους του στεκιού, της οποίας ζωντανό κύτταρο αποτελεί ο Lyc de Bynelic, με τον οποίο έχεις τη σπάνια όσο και ζηλευτή τιμή να συνομιλείς. Εξεγείρομαι μέχρι και την τελευταία ίνα του άψογου Versache μου, όταν βλέπω σε τι κατάντια έχει περιπέσει η σύγχρονη νεολέρα, η οποία δεν γνωρίζει όχι μόνο τον Καραϊσκάκη (ευτυχώς που ήταν γαύρος και τον ξέρουν κάποιοι απ' το γηπεδο, αν και μάλλον πρέπει να μετονομαστεί σε Αθανάσιος Διάκος μετά το ...σούβλισμα που τους έκανε ο ΠΑΟΚ την Τετάρτη
) και τον Κολοκοτρώνη, αλλά ακόμη ακόμη και τον θεϊκό, τον ανεπανάληπτο, τον απίθανο, τον ακατονόμαστο, τον ανισόρροπο (κάτι πάει λάθος εδώ αλλά who gives a fuck anyway), τον περιβόητο και περιλάλητο Άρχοντα του Σκότους, αυτόν που γκρέμισε τον μύθο του Νταρθ Βέηντερ, τον πολυαγαπημένο μας Βάλντερ.
Μετεξεταστέα λοιπόν και το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου (και μην τολμήσεις να μου πεις ότι τον Σεπτέμβριο δεν έχει κυδώνα γιατί θα τα πάρω στην κράνα άσχημα
)
Μα είναι ερωτήσεις αυτές που κάνεις ρε πουλάκι μου (όπως είπε και ο Θεόφιλος Σεχίδης στους δημοσιογράφους);
Δεν έχουμε γείτονες, από την ντροπή μας αγοράσαμε βραχονησίδα σε τιμή ευκαιρίας και μένουμε φάτσα στο κύμα του πανέμορφου Αιγαίου...
Στην αρχή ντρεπόμουν κάτι κρι κρι που έβοσκαν εκεί επαραπέρα, όμως εκείνα δεν δίνουν καμμία σημασία, καθώς είναι μάλλον ευρωπαϊκής καταγωγής...
Το να ξέρει ένας άντρας την κατάλληλη στιγμή, να ζητά από τον κατάλληλο άνθρωπο να κάνει για κείνον μια εργασία την οποία έχει οραματιστεί, όμως δεν μπορεί να πραγματοποιήσει από μόνος του και να καταφέρνει ο άλλος να τα κάνει όλα κατά πως αυτός τα ζήτησε, μπορεί να τον καθιστά (κατά την ταπεινή σου άποψη) ακατάλληλο για σύζυγο, τον κάνει όμως κατάλληλο για manager υψηλών προδιαγραφών...
Άρα πρέπει να παντρευτείς ασφαλιστή ή ασφαλίτη, σεκιουριτά ή νονό της νύχτας, χωρίς να αποκλείεται και φουσκωτός πορτιέρο ή πορτιέρης...
Ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοιες αδελφές ψυχές, αλλιώς τι θα κάναμε εμείς οι πτωχοί και άσχημοι;
Η τανάλια, το σκαρπέλο,
πώς με κάνουν να σε θέλω,
το μακρύ σου το ...τρυπάνι
λύσσα σαν θωρώ με πιάνει,
το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί,
κι ας την έχεις λιγουλάκι πιο μικρή.
Έλα άσε τα παιχνίδια, πιάσε μου τα ...κατσαβίδια!!
Εκατό χιλιάδαι δίσκοι μιλάμε...
Ναι, όταν το πίνω, φοβάμαι μην παχύνω...
