Προς όλους εσάς τους εθνολατρες, εθνικιστες και υπέρ της πατρίδος και του ελληνικου εθνους:
Νιώθετε περήφανοι που είσαστε Έλληνες; Με αφορμη το αποψινο περιστατικο στο blue star ferries αυτά είναι τα χάλια μας. Ελληνες και έθνος και ιδανικά και τετοια παραμυθακια αποτελούν παρελθόν, Ελλάδα και Έλληνες είναι αυτό που είμαστε τώρα αυτά που συμβαίνουν τωρα αυτά που κάνουν οι Έλληνες σήμερα. Όχι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτελης. Αυτοί έχουν πεθάνει και ίσως να ντρεπονταν για το πώς έχει καταντήσει η χώρα μας σήμερα. Όχι λόγω (λαθρο)μεταναστών και ξένων που θα μας αλλοτριωσουν. Αλλά λόγω της απανθρωπης φύσης μας, του εγωκεντρισμου και της απληστίας μας.
Το να επαναπαυομαστε στο παρελθόν είναι κακή προσκόλληση και δε μας αφήνει να εξελιχθουμε. Αυτό το περιστατικό με το blue star ferries που το πληρωμα πέταξε τον άνθρωπο στη θάλασσα και σκοτώθηκε μόνο και μόνο για ενα εισιτήριο (λες και απαγορεύεται να κοψει μεσα) είναι ένα δείγμα ντροπής του να είσαι Έλληνας σε αυτή την Ελλάδα του σήμερα.
Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 5 του Συντάγματος αυτού του τόπου "Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων"
Προφανώς όμως σε τούτο τον τόπο την απόλυτη προστασία της ζωής δεν την απολαμβάνουν όσοι μπαίνουν σε τρένα, τρόλεϊ ή καράβια. Όσοι στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία την ώρα που σκάνε ασυντήρητοι καυστήρες. Όσοι ξυπνάνε το πρωί για το μεροκάματο και δεν γυρίζουν ποτέ πίσω γιατί σε τούτο τον τόπο τα μέτρα προστασίας του εργαζόμενου κοστίζουν παραπάνω από την ζωή του. Όσοι έχουν την ατυχία να πέσουν πάνω στον οδηγό της κάθε Ντόρας. Όσοι αρρωσταίνουν και δεν έχουν τα λεφτά να τα σκάσουν σε ιδιωτική κλινική ή τα μέσα να βρουν VIP ΜΕΘ. Όσους τους στέλνουν στις φωτιές με εξοπλισμό και μέσα της δεκαετίας του '70. Όσους τους βάζουν στο μάτι αστυνομικοί και τους δολοφονούν με κρατικό όπλο εξαιτίας της εθνικότητας, της φυλής, της γλώσσας, των θρησκευτικών ή πολιτικών τους πεποιθήσεων. Όσοι κινούνται αμέριμνοι την ώρα που αλληλοσκοτώνονται μαφιόζοι. Όσοι έκαναν το λάθος να περάσουν τα σύνορα και να κρυφτούν σε ένα δάσος. Όσοι λόγω εθνικότητας ή πολιτικών πεποιθήσεων έπεσαν από μαχαίρι φασίστα. Όσοι τολμάνε να αράξουν έξω από το γήπεδο της ομάδας τους για να πιουν μια μπύρα. Όσοι κινούνται στους δρόμους και έχουν την ατυχία να πέσουν πάνω στον κάθε κλαρινογαμπρό γκαζάκια.
Και πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά ντροπής που προκληθηκαν από Έλληνες. Κατά τύχη είμαι Έλληνας και έχω γεννηθεί εδώ, στην ήπειρο αυτή. Γιατί να νιώθω περήφανος και ξεχωριστός από ένα τυχαίο γεγονός λοιπον; Και κυρίως γιατί να κατακρινω, να επιτίθεμαι και να μισώ ξένους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μου για ένα καλύτερο αύριο; Θα μπορούσα να είμαι κάλλιστα στη θέση τους.
Σας ρωτώ ξανα λοιπον, νιωθετε περήφανοι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο ή απλώς επειδή έτσι μάθατε να λέτε;
Εγω νιώθω.. ουδέτερα. Ούτε κρύο ούτε ζεστη. Ούτε περήφανος ουτε μισω την Ελλαδα. Κοιτάζω το τι θα κάνω εγώ για να βοηθήσω τον εαυτό μου, τους δικούς μου, τους υπόλοιπους ανθρώπους οσους μπορω να επηρεασω, ειτε Ελληνες ειτε ξενους.