Οι Αλβανοί που ήρθαν τη δεκαετία του 90 πάντως το μεγαλύτερο ποσοστό ενσωματώθηκε μια χαρά στην κοινωνία μας γιατί υπήρχαν δουλειές και οι άνθρωποι έφτιαξαν το σπιτικό τους εδώ. Με προβλήματα σίγουρα, αλλά τώρα σχεδόν 30 χρόνια μετά μπορούμε να πούμε οτι αυτή η μετανάστευση ήταν επιτυχής. Αν οι τωρινοί μετανάστες έβρισκαν σωστές συνθήκες διαβίωσης κι αν αντιμετωπίζονταν με σεβασμό και υπήρχε τρόπος να τελειώσει η διαδικασία πιστοποίησης και προώθησής τους πιο γρήγορα, σίγουρα δε θα κατέφευγαν κι αυτοί σε ακραίες λύσεις όπως αυτά που συμβαίνουν στη Μυτιλήνη. Πιστεύετε οτι αυτοί πέρασαν τόσα χιλιόμετρα με κίνδυνο της ζωής τους για να έρθουν εδώ για να φέρονται άσχημα σε μας; Οι άνθρωποι αυτοί δε θέλουν να μείνουν εδώ, θέλουν να φύγουν. Αυτοί που φταίνε είναι οι κυβερνήσεις των κατά τα άλλα πολιτισμένων και αγαπημένων ευρωπαϊκών κρατών που αδιαφορούν για το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων και κλείνουν τα σύνορα ή παίρνουν ελάχιστο ποσοστό μεταναστών. Αν πάτε στο μετρό και περιμένετε και έρχεται ο ένας συρμός, παίρνει μόνο 20 άτομα, έρχεται ο δεύτερος, πάλι 20 άτομα, και ο κόσμος αυξάνεται και δυσανασχετεί και αρχίζουν οι φασαρίες και οι παρεξηγήσεις, φταίει ο κόσμος ή το μετρό που παίρνει μόνο 20 άτομα τη φορά; Όλη η Ευρώπη κωφεύει στο υπαρκτό πρόβλημα των μεταναστών (τους λέω μετανάστες για συντομία). Αυτοί οι άνθρωποι κάπου θα πάνε. Κάπως θα ζήσουν. Αν δεν τους προσφερθούν σωστές συνθήκες διαβίωσης θα τις διεδικήσουν με το ζόρι και με τη βία γιατί είναι το αίσθημα της επιβίωσης και αυτό θα κάναμε κι εμείς στη θέση τους. Αντί να εύχεστε να έρθει η χρυσή αυγή και να ψηφίσει νόμο να τους πετάξουν όλους στη θάλασσα (ή κάτι παρόμοιο) καλύτερα να εύχεστε να ασχοληθούν οι κυβερνήσεις όλων των λαών ώστε ισότιμα να αποδεχτούν κι αυτοί το μερίδιο που τους αναλογεί. Δε φταίνε οι μετανάστες, φταίει η αδιαφορία όλων μας.