Πολλές φορές όταν έπαιρνα βράδυ τον υπόγειο να πάω στο κέντρο της πόλης, έβλεπες το βαγόνι να είναι άδειο ή να είναι 2-3 άτομα. Σε διάφορες στάσεις έμπαιναν παρέες των 5-6 αραβόφωνων και έκαναν φασαρία, γελούσαν δυνατά, ή χτυπούσαν με τα πόδια τους τα καθίσματα, έφτυναν στο πάτωμα, ή άδειαζαν κάποιο μπουκάλι που κρατούσαν. Καμιά φορά κανένας μπορεί να έβριζε τον κόσμο, ή χτυπούσε τις πόρτες του βαγονιού, επειδή ήταν πιωμένος και δεν καταλάβαινε τι έκανε. Κάποιοι μπορεί να φορούσαν και σαρίκι ενώ κρατούσαν και αλυσίδα. Μια μόνιμη και παρακμιακή εικόνα για την Ευρώπη του πολιτισμού, της ευημερίας και της προόδου. Θυμάμαι δύο φορές είχα τύχει σε περισταστικό να ξεκινήσουν μπουνιές από το τίποτα στην αποβάθρα του τρένου. Απομακρύνθηκα προς τις σκάλες για να προφυλαχθώ. Τρόμαξα.