Δεν είναι πέτρες. Είναι το δημιούργημα της ανθρώπινης διάνοιας.
Εγώ δεν νομίζω πως λαϊκίζεις καθόλου. Εγώ νομίζω πως εκφράζεις απόλυτα πιστά την άποψη του μέσου ανθρώπου. Όλα θυσία στο βωμό της αναπαραγωγής του ανθρώπινου ζώου. Το νόημα της ζωής είναι μονάχα πως θα φέρουμε στον κόσμο περισσότερη βιομάζα. Μια βιομάζα που το μόνο που κάνει είναι να καταναλώνει, να χέζει και να γαμιέται, ενώ υπηρετεί ένα δουλικό σύστημα 8 ώρες τη μέρα για να μπορεί να καταναλώνει, να χέζει και να γαμιέται.
Στον κόσμο αυτόν υπάρχουν άνθρωποι και βιομάζα. Τα κατορθώματα των ανθρώπων όπως ο Ισίδωρος, ο Ανθέμιος και των λοιπών εκατοντάδων τεχνουργών, ναοδόμων και καλλιτεχνών είναι ορατά στους τρούλους αυτού του ναού, όπως είναι ορατά στην μουσική του Μπετόβεν, στους πίνακες του Ρέμπραντ και στα έργα του Σέξπιρ. Όλα αυτά υπάρχουν για να εμπνέουν τους ανθρώπους του σήμερα και να τους δημιουργούν την ανάγκη να εξωτερικεύσουν και αυτοί την ανθρώπινη φύση τους δημιουργώντας. Δεν υπάρχουν για να τα φωτογραφίζει, για να καμαρώνει όταν τα κοιτάει, ή να προσεύχεται στο εσωτερικό τους η βιομάζα. Σε αντίθεση με τους ανθρώπους η βιομάζα είναι πανομοιότυπη και δεν έχει καμία σημασία αν αυξάνεται ή μειώνεται ανά καιρούς από λιμούς και λοιμούς. Όλα τα μέλη της δεν έχουν ταυτότητα και όταν πεθαίνουν είναι σαν να μην πέρασαν από τον πλανήτη. Φάγανε, ήπιανε, γαμηθήκανε και πεθάνανε όπως κάνει κάθε βιολογικό ον και συνεπώς η ζωή τους δεν έχει καμία περισσότερη αξία από την αξία του μέσου ζώου. Εγώ λοιπόν δεν θα θυσίαζα ούτε μια νότα από ένα έργο του Μότσαρτ για να ζήσει λίγο παραπάνω το προϊόν ενός οργασμού για να μπορέσει να καταναλώσει, να χέσει και να γαμηθεί περισσότερο.
My two misanthropic cents.