Μισοάδειο ή μισογεμάτο;

[Joji]

Από το ένα άκρο στο άλλο...

Καλύτερο αυτό το άκρο. Μου φτιάχνει η διάθεση όταν είμαι μαζί της. Και επειδή έχω και άλλα άτομα στον κύκλο μου τα οποία παραπονιούνται αρκετά, έχω παρατηρήσει ότι το υιοθετώ και εγώ. Το κλειδί είναι ένα, surround yourself with people you want to be like.

 

[Kate1914]

Εγώ προσωπικά τους ζηλεύω τους εντελώς ανέμελους και χαζούς ανθρώπους καμία φορά. Ίσως να ήταν ολα λίγο πιο εύκολα αν ήμασταν λιγότερο ρεαλιστές και κάναμε λιγότερο overthinking

Ναι, και εγώ το θαυμάζω. Το να είσαι αισιόδοξος ό,τι και να γίνει, να μην χάνεις το θάρρος σου. Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, η φύση μου είναι ακριβώς αυτό που περιέγραψες στο τέλος.

 

[juste un instant]

Καλύτερο αυτό το άκρο. Μου φτιάχνει η διάθεση όταν είμαι μαζί της. Και επειδή έχω και άλλα άτομα στον κύκλο μου τα οποία παραπονιούνται αρκετά, έχω παρατηρήσει ότι το υιοθετώ και εγώ. Το κλειδί είναι ένα, surround yourself with people you want to be like.

Ο,τι μας βοηθάει να νιώσουμε καλύτερα, είναι το πιο σωστό. Κι εγώ αποφεύγω τα άτομα που τα βλέπουν όλα μαύρα. Δεν αντέχω την τοξικότητα, ειδικά αν συνοδεύεται με επιθετικότητα.

 

[amarelia]

όσα πιο πολλά μαθαίνεις για τον κόσμο τόσο πιο δυστυχής είσαι.
Προσωπικά το κάνω embrace γιατι αναγνωρίζω πως είναι υπαρκτή η δυστυχία και ο πόνος και έχει κάθε λόγο κάποιος να νιώθει έτσι.
Η άλλη επιλογή είναι το μούδιασμα.
You pick your poison.

 

[Valder]

όσα πιο πολλά μαθαίνεις για τον κόσμο τόσο πιο δυστυχής είσαι.
Προσωπικά το κάνω embrace γιατι αναγνωρίζω πως είναι υπαρκτή η δυστυχία και ο πόνος και έχει κάθε λόγο κάποιος να νιώθει έτσι.
Η άλλη επιλογή είναι το μούδιασμα.
You pick your poison.

Δεν έρχεται με τη μια, αλλά έρχεται καποια στιγμή. Φαε ενα γερο ταρακουνημα και θα έρθει.

Ειναι το επομενο κλικ μετα τη σκατοψυχιά και την απαισιοδοξια.

 

[juste un instant]

Declinism - Wikipedia

en.m.wikipedia.org

Declinism is the belief that a society or institution is tending towards decline. Particularly, it is the predisposition, caused by cognitive biases such as rosy retrospection, to view the past more favourably and the future more negatively.[1][2][3]

 

[Joji]

Ο,τι μας βοηθάει να νιώσουμε καλύτερα, είναι το πιο σωστό. Κι εγώ αποφεύγω τα άτομα που τα βλέπουν όλα μαύρα. Δεν αντέχω την τοξικότητα.

‘ντάξει δεν θεωρώ τοξικότητα να τα βλέπεις όλα μαύρα. Αυτό μπορει να συνδέεται και με κατάθλιψη. Τοξικότητα είναι μονιμως να εξωτερικεύεις τον αρνητισμό σου χωρίς να ρωτάς τους άλλους «Ρε παιδιά είστε ΟΚ με το να μοιραστώ αυτά που νιώθω μαζί σας;» ή χωρίς να σου έχουν δώσει το ΟΚ γενικά από τις αντιδράσεις/σταση τους.

Και εγώ με θεωρώ τοξική ας πούμε σε αυτό το κομμάτι.

 

[Samael]

όσα πιο πολλά μαθαίνεις για τον κόσμο τόσο πιο δυστυχής είσαι.
Προσωπικά το κάνω embrace γιατι αναγνωρίζω πως είναι υπαρκτή η δυστυχία και ο πόνος και έχει κάθε λόγο κάποιος να νιώθει έτσι.

Το θέμα είναι να μαθαίνεις την δυστυχία μεν, γιατί προφανώς υφίσταται και το να κλείνουμε τα μάτια δεν βοηθάει, καθώς έτσι τίποτα δεν αλλάζει, αλλά να μην ξεχνάμε οτι υπάρχει και καλό στον κόσμο.

Όσο απορροφάς στην σωστή αναλογία αυτά τα δύο κρατιέσαι σε ισορροπία. Ούτε πιστεύεις οτι ζεις σε μια ουτοπία με τον κίνδυνο η φούσκα να σκάσει κάποια στιγμή και να σε ισοπεδώσει αυτό ψυχολογικά, αλλά ούτε και υιοθετείς το point of view μιας δυστοπίας που όλα είναι μάταια και δεν αξίζει να προσπαθείς.

 

[amarelia]

στην σωστή αναλογία

Ποια είναι η σωστή αναλογία;
Ποιο καλό είναι αρκετό να αντισταθμίσει την απέραντη δυστυχία στον κόσμο;
Και δεν μιλάω για τον μικρόκοσμο που έχουμε χτίσει εμείς εδώ σε αυτήν την πλευρά, μιλάω για τον πλανήτη όλο.
Anyway, μεγάλη συζήτηση και έχεις point σε αυτό που λες. Εύχομαι να μην χάσεις αυτές τις ισορροπίες ποτέ.

 

[Samael]

Ποια είναι η σωστή αναλογία;
Ποιο καλό είναι αρκετό να αντισταθμίσει την απέραντη δυστυχία στον κόσμο;
Και δεν μιλάω για τον μικρόκοσμο που έχουμε χτίσει εμείς εδώ σε αυτήν την πλευρά, μιλάω για τον πλανήτη όλο.
Anyway, μεγάλη συζήτηση και έχεις point σε αυτό που λες. Εύχομαι να μην χάσεις αυτές τις ισορροπίες ποτέ.

Η αναλογία αυτή καθορίζεται απο το τι αντέχει ο καθένας για το daily dose του θεωρώ.
Δεν διαφωνώ μαζί σου, υπάρχει υπερβολικό κακό και πολύ δυστυχία στον κόσμο. Αλλά εαν προσπαθήσεις να το κάνεις process θα κρασάρεις γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το διαχειριστεί στην ολότητα του. Το να κρασάρεις όμως δεν βοηθάει σε τίποτα. Εσύ νιώθεις κυριολεκτικά οτι πνίγεσαι και ο κόσμος εξακολουθεί να είναι χάλια. Ο σκοπός όμως δεν είναι να αλλάξουμε όλο το χάλι, αλλά να κάνουμε έστω απειροελάχιστο καλύτερο το περιβάλλον για τους άμεσα γύρω μας(οικογένεια,φίλοι,σχέση κτλπ). Εαν ο καθένας το προσπαθήσει αυτό, και σίγουρα μπορεί γιατί είναι πιο managable task, ίσως και να υπάρχει μια μικρή ελπίδα και για μια πιο global επιτυχία. Εαν όχι, τουλάχιστον σε local επίπεδο θα έχεις κάνει κάποιους ανθρώπους λίγο πιο χαρούμενους, και αυτό σίγουρα μετράει.

Σκέψου το και ως εξής. Επηρεάζεις έναν θετικά, αλλά αυτός ο ένας μπορεί να επηρεάσει έναν άλλον, και εκείνος έναν άλλον κ.ο.κ. Είναι ένα domino effect με άλλα λόγια το οποίο ξεκινάει όμως απο εσένα.

 

[juste un instant]

Βάλτε ποζιτίβιτι στην ζωή σας. Με λίγα λόγια.

 

[Samael]

‘ντάξει δεν θεωρώ τοξικότητα να τα βλέπεις όλα μαύρα. Αυτό μπορει να συνδέεται και με κατάθλιψη. Τοξικότητα είναι μονιμως να εξωτερικεύεις τον αρνητισμό σου χωρίς να ρωτάς τους άλλους «Ρε παιδιά είστε ΟΚ με το να μοιραστώ αυτά που νιώθω μαζί σας;» ή χωρίς να σου έχουν δώσει το ΟΚ γενικά από τις αντιδράσεις/σταση τους.

Και εγώ με θεωρώ τοξική ας πούμε σε αυτό το κομμάτι.

Κοίτα εγώ προσωπικά με αυτούς τους ανθρώπους θα το έπιανα απο το οργανικό πρώτα.
Το σώμα είναι ένα εργαστήριο χημείας επί της ουσίας και ένα ανοιχτό σύστημα. Για να διατηρεί την δομή του και την καλή λειτουργικότητα του ξεκινάμε απο πράγματα όπως ο ύπνος, η διατροφή και η άθληση. Έπειτα πάμε σε άλλες δραστηριότητας του τύπου βγαίνει βόλτες ; Έχεις αλληλεπίδραση σε κοινωνικό(φίλοι, οικογένεια κτλπ.) και ερωτικό επίπεδο;

Εαν τα περισσότερα απο αυτά δεν είναι check, τότε μπορεί να υπάρχει θέμα. Μετά περνάμε στο αμιγώς ψυχολογικό κομμάτι. Ένα κακό περιβάλλον, διάφορες τραυματικές εμπειρίες ή διαστρεβλωμένες και λανθασμένες αντιλήψεις που οδηγούν σε συμπεριφορές που δεν είναι βοηθητικές για το άτομο ή/και τους γύρω του πρέπει να διορθωθούν με την βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας και των γνωστών τεχνικών. Εύκολα λέγεται αυτό βέβαια, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι εφόρου ζωής quest. Για να πετύχει αυτή η θεραπεία όμως θεωρώ οτι το οργανικό κομμάτι είναι προαπαιτούμενο. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία ξεκινάμε να χτίζουμε, και εαν δεν είναι γερή, η όποια θεραπεία του επόμενου-ανώτερου- ψυχολογικού πλέον επιπέδου μπορεί να είναι αναποτελεσματική.

 

[amarelia]

Η αναλογία αυτή καθορίζεται απο το τι αντέχει ο καθένας για το daily dose του θεωρώ.
Δεν διαφωνώ μαζί σου, υπάρχει υπερβολικό κακό και πολύ δυστυχία στον κόσμο. Αλλά εαν προσπαθήσεις να το κάνεις process θα κρασάρεις γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να το διαχειριστεί στην ολότητα του. Το να κρασάρεις όμως δεν βοηθάει σε τίποτα. Εσύ νιώθεις κυριολεκτικά οτι πνίγεσαι και ο κόσμος εξακολουθεί να είναι χάλια. Ο σκοπός όμως δεν είναι να αλλάξουμε όλο το χάλι, αλλά να κάνουμε έστω απειροελάχιστο καλύτερο το περιβάλλον για τους άμεσα γύρω μας(οικογένεια,φίλοι,σχέση κτλπ). Εαν ο καθένας το προσπαθήσει αυτό, και σίγουρα μπορεί γιατί είναι πιο managable task, ίσως και να υπάρχει μια μικρή ελπίδα και για μια πιο global επιτυχία. Εαν όχι, τουλάχιστον σε local επίπεδο θα έχεις κάνει κάποιους ανθρώπους λίγο πιο χαρούμενους, και αυτό σίγουρα μετράει.

Σκέψου το και ως εξής. Επηρεάζεις έναν θετικά, αλλά αυτός ο ένας μπορεί να επηρεάσει έναν άλλον, και εκείνος έναν άλλον κ.ο.κ. Είναι ένα domino effect με άλλα λόγια το οποίο ξεκινάει όμως απο εσένα.

Δεν διαφωνώ σε αυτά που λες.
Ξέρεις όμως προσωπικά ζω με ένα ζιζάνιο, πως θέλω να τα μάθω όλα, όλα όσα έζησαν ταυτόχρονα με μένα. Θέλω να μάθω τι συμβαίνει και γιατι συμβαίνει και γιαυτό έχω ξοδέψει αμέτρητο χρόνο. Και το ζιζάνιο αυτό δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις. Για μένα το weak spot μου είναι η αδικία , με γονατίζει ψυχικά. Οπότε καταλαβαίνεις γιατί η δυστυχία του κόσμου (που την έχει ως πηγή) με χτυπάει αδιάκοπα.

Και ναι, δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο όλο αλλά μπορείς να αλλάξεις όλο τον κόσμο για κάποιον, και όσο μπορώ (κι άλλες φορές ακόμα κι αν δεν μπορώ) το κάνω.
Αλλά είναι σαν bandage σε διαμπερές τραύμα.

 

[Samael]

Δεν διαφωνώ σε αυτά που λες.
Ξέρεις όμως προσωπικά ζω με ένα ζιζάνιο, πως θέλω να τα μάθω όλα, όλα όσα έζησαν ταυτόχρονα με μένα. Θέλω να μάθω τι συμβαίνει και γιατι συμβαίνει και γιαυτό έχω ξοδέψει αμέτρητο χρόνο. Και το ζιζάνιο αυτό δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις. Για μένα το weak spot μου είναι η αδικία , με γονατίζει ψυχικά. Οπότε καταλαβαίνεις γιατί η δυστυχία του κόσμου (που την έχει ως πηγή) με χτυπάει αδιάκοπα.

Και ναι, δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο όλο αλλά μπορείς να αλλάξεις όλο τον κόσμο για κάποιον, και όσο μπορώ (κι άλλες φορές ακόμα κι αν δεν μπορώ) το κάνω.
Αλλά είναι σαν bandage σε διαμπερές τραύμα.

Σε νιώθω ειλικρινά, και εμένα η αδικία με ενοχλεί αφάνταστα.
Και ξέρω πόσο "πονάει" το να προσπαθείς να αλλάξεις μια κατάσταση με όλο σου το είναι γιατί σε τρώει τόσο άσχημα αυτό το urge, αλλά η ίδια η πραγματικότητα να σου θυμίζει πάνω στην προσπάθεια αυτή οτι δεν είσαι ο σούπερμαν, οτι είσαι άνθρωπος με όρια και περιορισμένες δυνατότητες.

Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να "ξύνεις" την φαγούρα που προκαλεί το ζιζάνιο που λες, έτσι ώστε εσύ να είσαι χαρούμενη και να μην έχεις pits στην διάθεση, αλλά να μην ενδίδεις υπερβολικά στον βαθμό που ματώνεις απο το "ξύσιμο" και δεν καταφέρνεις και τίποτα παραπάνω. Έτσι όχι μόνο εσύ θα είσαι καλύτερα αλλά θα βοηθήσεις και περισσότερο κόσμο.

Προσπάθησε να παρατηρήσεις τι σε ανεβάζει, τι σε ρίχνει, τι σε κάνει πιο αποδοτική, τι σου τρώει άδικα τον χρόνο, και σε ένα συνειδητό επίπεδο πλέον ενίσχυσε οτι διαπιστώσεις οτι σε βοηθάει και κάνε επίσης supress οτι σε ρίχνει, έτσι ώστε να είναι managable τα πράγματα.

 

[Himela]

Αν την ευτυχία κάποιος την αντιλαμβάνεται ως κάτι προσωπικό, είναι φυσιολογικό να νιώθει ευτυχία κατά καιρούς. Αν όμως σκεφτεί κανείς τη δυστυχία που υπάρχει στον κόσμο, επιτρέπει στον εαυτό του εκείνος να είναι ατομικά ευτυχισμένος; Θα μου πείτε, ναι έτσι πρέπει να γίνεται. Και καλώς ή κακώς έτσι γίνεται, για να αντέξουμε την ιδέα της δυστυχίας και της αδικίας που υπάρχει στον κόσμο πρέπει να κοιτάμε τον εαυτό μας. Αυτό όμως μας κάνει ηθικούς ή σωστούς ανθρώπους; Όταν μαθαίνουμε για ένα έγκλημα απέναντι σε κάποιον αδύναμο θυμώνουμε, στεναχωριομαστε, αγανακτούμε, παρ'όλα αυτά συνεχίζουμε τη ζωή μας. Αυτό είναι θεμιτό;

Απλά σκέψεις κάνω.

 

[rafaela11]

Η πραγματική ευτυχία δεν επιτυγχάνεται με το να είναι όλα τέλεια στην ζωή σου, αλλά με το να βρίσκεσαι σε εσωτερική ισορροπία και ηρεμία παρά το γεγονός οτι υπάρχουν ατέλειες.

Αυτό.

Και για να απαντήσω στο ερώτημα, το υγιές είναι να βλέπεις και το μισο άδειο ποτηρι και το μισο γεμάτο.
Ούτε να εισαι μέσα στη τρελή χαρά όλη μέρα ούτε μέσα στη μιζέρια.
Προσωπικά επιλέγω να εστιάζω στο θετικό όσο περισσότερο μπορώ, αλλά χωρίς να αγνοώ όμως τα αρνητικά και τε θλιβερά μιας κατάστασης.

Μέσα από τα αρνητικά μαθαίνουμε και αφουγκραζομαστε, μέσα από τα θετικά όμως προχωράμε.

 

[amarelia]

Υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις τις οποίες εγώ χαρακτηρίζω ως "απαγορευμένες" και όταν τις κάνω κλονίζουν και τη δική μου υπάρξη και αντίληψη για την ζωή.
Κάποιες απο αυτές είναι οι εξής :
Όταν μεγαλώνεις ενα παιδί στα πούπουλα και με τον απόλυτα σωστό τρόπο και είναι αγγελικά πλασμένη η ανατροφή του πότε του λες την αλήθεια για τον κόσμο; Την πραγματική σκληρή αλήθεια όμως. Το αφήνεις να την ανακαλύψει μόνο του; Κι αν ναι με πόση περίσσεια υποκρισία του λες ουσιαστικά πως απο δω και πέρα βγάλτα πέρα μόνος σου, και έχει το σθένος να ανταπεξέλθει μεγαλωμένο σε εναν ρόζ κόσμο και με σωστότατη ανατροφή και μόνο με χάδια και αγάπη; Τελικά ποιος είναι ο σωστός τρόπος να μεγαλώνεις παιδί;
Η άλλη ερώτηση με προβληματίζει βαθύτατα.
Πόσοι απο τους ανθρώπους που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο και έχουν ευαισθησία για τον κόσμο (και βάζω κι εμένα σε αυτό) και γενικά είναι πολύ καλοί άνθρωποι δεδομένων άλλων συνθηκών (χρήματα ή εξουσία) δεν θα πετούσαν την ιδεολογία στα σκουπίδια και γευόμενοι τα λούσα μπαίναν στην λούπα της εκμετάλλευσης άλλων ανθρώπων; Μήπως είναι "αγαθοί" και "ηθικοί" μέχρι να τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία να συμβάλλουν στην διαφθορά και απλά δεν έτυχε ποτέ να γίνει αυτό;
Μήπως και όσοι εκμεταλλεύονται τον κόσμο το κάνουν επειδή τους δόθηκε το βήμα κι αν δεν τύχαινε να ήταν και εκείνοι άνθρωποι που νοιάζονται και συμπάσχουν;
Κι άλλες πολλές ερωτήσεις που πραγματικά δεν θέλω καν να τις κάνω και οταν τις κάνω είναι με πολύ συγκεκριμένα άτομα γιατι έχουν πολλά περιθώρια παρεξήγησης.
Δεν περιμένω απαντήσεις σε αυτά, καμία απάντηση δεν θα μου αρκεί όπως και να χει.

 

[Guest 126033]

Οτι κρατας σφικτα στην αγκαλια σου δεν θα το χασεις ποτε ,αρκει να μαθεις πως να το κρατας και να το απολαμβανεις χωρις τις σκιες του χθες και τους δαιμονες του αβεβαιου αυριο ..

Δεν υπαρχει ευτυχια ,υπαρχουν μικρες ευτυχισμενες στιγμες που θα φτιαξουν την ευτυχια σου !

Απολαμναβεις τον καφε σου το πρωι ,νιωθεις τα αρωματα του ?
Παρατηρείς εικονες, εστιαζες σε χρωματα που σε ηρεμουν μεσα σε αυτες ?
Παίρνεις βαθιες ανασες ,σαν να ρουφας την αυρα της εικονας και εκπνέοντας σκεφτεσαι τα τριγύρω που την πλαισιωνει και δεν σου αρεσει ωστε να τα διωχνεις με την εκπνοη σου ?

Αληθεια εσυ εχεις μαθει να εστιαζεις στο ενα και μικρο θετικο ή μονιμως στο αρνητικο ?
Θες ν αλλαξεις αλλα μονιμως εστιαζεις σε αρνητικα ..Εχεις πεσει στη λουμπα της θυματοποιησης ..ολα ειναι ασχημα ολα ειναι μαυρα ...εισαι ενα θυμα αυτου ,ποσο βολευει ....

Ενσυνειδητότητα, ,παρον ,ΤΩΡΑ αν καταφερεις και ζεις -απολαμβανεις την στιγμη σου τοτε μονο εκπαιδευεις τον εγκεφαλο να μην ανατρεχει στο ενοχικο χθες και στο αγχογονο αυριο ..

Το χθες οσο και να στεναχωρεθεις δεν θα το αλλαξεις ,οσο για το αυριο εχεις ολο το καιρο μπροστα σου οταν θα ερθει να αγχωθεις ,μην θυσιαζεις το τωρα σου ,καθως αυτο ειναι που δεν θα ξαναερθει ποτε ...

Δυσκολο πολυ αλλα με συστηματικη αναφορα και εξασκηση ολα γινονται

2 χρονια για να τιθασευσω αυτο το γ@μ@μ@Νο αγχος μου ...τοσο πηρε η συστηματικη εξαναγκαστικη αναφορα μου σε ασκησεις και αναγκαστικες αλλαγες ...
Ο καθε ανθρωπος εχει τους ρυθμους του αλλος παλευει πιο λιγο αλλος πιο πολυ ,το παν ειναι να καταλαβεις οτι ολο αυτο διορθωνεται ..

Δουλεψτε με ανθρωπους να σας δειξουν να χειρίζεστε εσεις την σκεψη σας οχι αυτη εσας ..

Υπαρχει μια τεχνικη ,η τεχνικη του παπαγαλου που βοηθαει να δειτε πως η σκεψη σας ,αυτη που σας στεναχωρει και σας αγχωνει ειναι κατι εξω απο τον εαυτο σας ...
η σκεψη τι ειναι ?ενας παπαγαλος ! ενας παπαγαλος που συνεχεια μιλαει ..
παρτε αυτο τον παπαγαλο και βαλτε τον στην ακρη ,κουκουλώστε τον ...καθε φορα που σας λεει οτι μπορει να μην τα καταφερετε,οτι ειστε αποτυχημενοι ,βάλτε τον στην γωνια και δειξτε του αυτο που ειστε σημερα ,τωρα ..
Να θυμαστε παντα οτι εχετε καταφερει πολλα για να ειστε εδω ,στο παρον ,μην τα αναιρειτε για μια ανουσια σκεψη ...Επειτα κουκουλωστε τον ,απαξιωστε τον καθε φορα που μια σκεψη σας παπαγαλιζει το μυαλο ..

Μια φορα συζητας μαζι του και δειχνεις στη σκεψεις σου ποιος πραγματικα εισαι, μετα τον απαξιώνεις ..Αν ανοιγεις καθε φορα διαλογο μαζι του ειναι σαν αν τον αποδέχεσαι ,τον αφήνεις να εχουν ισχυ οι παραλογες σκεψεις του εφοσον ανηκουν στο αβεβαια αυριο ..

Ετσι δεν κανουμε και με τους ανθρωπους που δεν αποδεχόμαστε ?
Τους δινουμε την ευκαρια αν θελουν αν δουν πραγματικα πιοι ειμαστε και να σταματησουν να μας υποτιμουν ..δευτερη φορα δεν εχει ,αν συνεχιζουν τους διωχνουμε τους απαξιουμε ,τους χλευαζουμε,για να δουν οτι δεν εχουν επιροη επανω μας ..

Δειτε την σκεψη σας σαν παρατηρητης και αγαπηστε τον εαυτο του τωρα ,αυτος σας εχει φερει στο σημερα ,με τα λαθη του τα παθη του τα παντα ..ολα χρειαζονται αρκει να μην ξαναγινονται και να μαθαινουνμε απο αυτα !


Κάντε moto αυτο ..τα λεει ολα και καθε φορα που πεφτεις θυμήσου το για να σε επαναφερει στο ΤΩΡΑ !

"Εαν νιωθεις θλιψη ,ζεις στο παρελθον
Εαν νιωθεις αγχος ,ζεις στο μελλον
Εαν νιωθεις ηρεμια ,ζεις στο ΤΩΡΑ "
Lao Tzu

 

[rafaela11]

Όταν μεγαλώνεις ενα παιδί στα πούπουλα και με τον απόλυτα σωστό τρόπο και είναι αγγελικά πλασμένη η ανατροφή του πότε του λες την αλήθεια για τον κόσμο; Την πραγματική σκληρή αλήθεια όμως. Το αφήνεις να την ανακαλύψει μόνο του;

Για εμένα είναι λάθος να μεγαλώσεις ένα παιδί στην άγνοια, ούτε σωστό είναι.
Στην κατάλληλη ηλικία πρέπει να του δείξεις όλες τις πτυχές της ζωής, και τη κακή και τη καλή, και πως είναι πιο σωστό να πραξει για να ζει με αξιοπρέπεια.

Δεν μπορώ με τη τωρινή γενιά που βλέπω που έχουν ένα τεράστιο άγχος οι γονεις μη φάνε κανένα triggered τα παιδια τους. Οχι, να την αντιληφθούν, είναι μέσα στη ζωή, να είναι απλά στα πλαίσια που είναι στη φάση να το χωνέψει.

 

[Guest 126033]

Όταν μεγαλώνεις ενα παιδί στα πούπουλα και με τον απόλυτα σωστό τρόπο και είναι αγγελικά πλασμένη η ανατροφή του πότε του λες την αλήθεια για τον κόσμο; Την πραγματική σκληρή αλήθεια όμως. Το αφήνεις να την ανακαλύψει μόνο του; Κι αν ναι με πόση περίσσεια υποκρισία του λες ουσιαστικά πως απο δω και πέρα βγάλτα πέρα μόνος σου, και έχει το σθένος να ανταπεξέλθει μεγαλωμένο σε εναν ρόζ κόσμο και με σωστότατη ανατροφή και μόνο με χάδια και αγάπη; Τελικά ποιος είναι ο σωστός τρόπος να μεγαλώνεις παιδί;

Η σκληρη αληθεια ειναι αυτη που βλεπεις εσυ με τα δικα σου ματια ..
Το παιδι δεν το μεγαλωνεις με τα γυαλια που καποιοι αλλοι σου εχουν φορεσει ωστε να βλεπει με τον ιδιο τροπο με εσενα ..

Του δινεις το περιθωριο να φορεσει τα δικα του μοναδικα γυαλια !

Η δικη σου σκεψη ειναι βασισμένη σε δυσλειτουργικη πεποιθηση ,δεν ειναι γενικη ,αρα εσυ επιλεγεις πως θα μεγαλωσεις το παιδι σου με βαση εσενα !

Η άλλη ερώτηση με προβληματίζει βαθύτατα.
Πόσοι απο τους ανθρώπους που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο και έχουν ευαισθησία για τον κόσμο (και βάζω κι εμένα σε αυτό) και γενικά είναι πολύ καλοί άνθρωποι δεδομένων άλλων συνθηκών (χρήματα ή εξουσία) δεν θα πετούσαν την ιδεολογία στα σκουπίδια και γευόμενοι τα λούσα μπαίναν στην λούπα της εκμετάλλευσης άλλων ανθρώπων; Μήπως είναι "αγαθοί" και "ηθικοί" μέχρι να τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία να συμβάλλουν στην διαφθορά και απλά δεν έτυχε ποτέ να γίνει αυτό;
Μήπως και όσοι εκμεταλλεύονται τον κόσμο το κάνουν επειδή τους δόθηκε το βήμα κι αν δεν τύχαινε να ήταν και εκείνοι άνθρωποι που νοιάζονται και συμπάσχουν;

Ταμπελες γενικεύσεις και παραλογες ιδεες ....Πυρινηκες πεποιθησεις πολυ καλα εδραιωμενες που οσο να και λεει ενας ανθρωπος οτι θελει ν αλλαξει δεν μπορει γιατι πολυ απλως το λες και παρακατω μονη σου ...

Κι άλλες πολλές ερωτήσεις που πραγματικά δεν θέλω καν να τις κάνω και οταν τις κάνω είναι με πολύ συγκεκριμένα άτομα γιατι έχουν πολλά περιθώρια παρεξήγησης.
Δεν περιμένω απαντήσεις σε αυτά, καμία απάντηση δεν θα μου αρκεί όπως και να χει.

Εχεις βυθιστει σε ολο αυτο ...αρέσκεσαι σε βολευει ..
Οσο δυσλειτουργικο και αν ειναι για εσενα δεν εχεις θεμα γιατι ειναι το γνωστο ...η ανεση σου ..

Ολα αυτα τα λεω γενικα ,οχι για εσενα ,εσυ δεν θες ....
Τα λεω γιατι υπαρχουν και παιδια εδω μεσα που αναγνωριζουν και θελω να δουν οτι ολο αυτο αλλαζει ,αρκει να δουλεψουν

Οποιος θελει αλλαζει οποιος δεν θελει βρισκει χιλιους δυο τροπος και δικαιολογιες να τα παρουσιαζει ολα μαυρα ..

Ειπαμε η αλλαγη δεν ειναι δυσκολη ουτε ποναει ,η αντισταση στην αλλαγη ειναι αυτη που σε φθειρει με τον πονο που σου προκαλει εφοσον Νιωθεις μια κουραση ..
Καθε ανθρωπος που αντιστεκεται σε κατι ,κουραζετε ,εξασθενει ,θυμωνει και στο τελος αυτη η κινούμενη αμμος τον παιρνει μαζι του ...

Εσυ-Εσεις ειστε υπευθυνοι για το πως βλεπετε τα πραγματα και πως νιωθετε ,οχι ο κομσος!
Εχει τις καλες του πλευρες και τις ασχημες ,ειπαμε δεν τα βλεπουμε ολα ροζ αλλα δεν θα τα δουμε και ολα μαυρα ....

Το διπολο ειναι που δημιουργει τα θεματα ...
Οφειλουμε να μαθαινουνε να ακροβατουμε αναμεσα στην μανια να δειχνουμε παντα καλα και στην μανια να δειχνουμε παντα θλιμμενοι!