Μέχρι τώρα πίστευα ότι συζητούσα με ένα άτομο που σέβεται το συνομιλητή του και τον θεωρεί απλά ώς ένα άτομο με διαφορετικές απόψεις (όπως έκανα εγώ). Πλέον βλέπω ότι μας θεωρείς αδαής και αφελείς και ένα σωρό άλλα χαρακτηριστικά με στερητικό α. Έπειτα, έπεσα τυχαία σε ένα άλλο θέμα στο οποίο έγραψες:
προσωπικα συζω με τη κοπελια μου, δεν βγαινουμε σχεδον ποτε, δεν συμφωνουμε πρακτικα σε τιποτα εκτος απο ορισμενα πολυ προφανη πραγματα δηλαδη ειμαστε μια χαρα:p
οχι χωρις πλακα, εμενα μου αρεσει, ειναι ζεστη, μαλακια και μυριζει ωραια, τι αλλο μπορει να θες?:p
Οκ το δεύτερο το δέχομαι σαν αστείο, αν και πιστεύω ότι αν της το έλεγες δεν θα το έβρισκε έτσι. Στο πρώτο όμως βλέπω, ότι εσύ δεν θέλεις τίποτα παραπάνω απο την σαρκική επαφή (αφού όλα τα άλλα τα απέκλεισες). Οπότε, είναι λογικό (σχεδόν) να μην σε ενδιαφέρει αν αυτή πηγαίνει με όλο τον λόχο, αν αυτό της επιβάλλουν τα "σαρκικά" της ένστικτα.
Αλλά μάλλον και αυτό θα σου φάνηκε ως άλλη μια π@π@ρι@, όπως λες.
Συγνώμη που θα σε γεμίσω και με άλλες, αλλά να σου πω ότι ξέρω την διαφορά της άρνησης και της αποδοχής. Δεν αρνούμαι ότι υπάρχει κόσμος που απιστεί, αλλά δέχομαι ότι μπορώ να βρω ταίρι το οποίο θα μπορώ να εμπιστευτώ όπως και αυτή εμένα.
Όσο για το άστοχο παράδειγμα που έθεσες, να πω ότι φυσικά και θα δρούσα όπως θα θεωρούσα σωστότερο για το παιδί. Το να κρατήσεις μια σχέση χωρίς νόημα, οπου οι γονείς δεν μπορούν να συζήσουν και επικρατεί μια κατάσταση αλληλοαποδοχής της κατάστασης, ίσως έιναι χειρότερο για το παιδί. Είναι πολύ μεγάλη όμως ανάλυση (τόσα βιβλία έχουν γραφτεί για σχέσεις γονιών-παιδιού, που υποθέτω τα έχεις διαβάσει όλα).
Επίσης στην "άποψη" σου για την απιστία δήλωσες ότι σε αυτά που επηρρεάζουν μια σχέση είναι "
α) η αφοσιοση των συντροφων στις υποχρεωσεις τους οπως αυτες θεσπιστικαν ειτε εγγαμα ειτε με οποιοδηποτε αλλο τροπο (πχ κοινη αποδοχη)". Αν δεν κάνω λάθος όταν παντρεύεσαι, ορκίζεσαι πίστη στον σύντροφό σου μέχρι να πεθάνεις, ή να χωρίσετε. Αμέσως αμέσως δλδ παραβαίνεις τον όρκο σου. Αλλά ακόμα και για απλή σχέση να μιλάμε, ελπίζω να ξεκαθαρίζεις στο ταίρι σου ότι οι πιθανότητες να την απατήσεις είναι τεράστιες (αν όχι 100%). Αν μιλάς για "ελεύθερη" σχέση, με γειά σου με χαρά σου.
Να σου θυμήσω τέλος, ότι (όπως είπε η Κατερίνα) μιλάμε για το αν πρέπει να θεωρείς
δεδομένη την απιστία, απο την αρχή της σχέσης. Πάω να συνεχίσω και εγώ την περιπλάνηση μου στον "παραμυθένιο" κόσμο μου.