Α και για να γίνω κατανοητή, δεν λέω οτι δεν θα με πείραζε φυσικά να μου πει οτι θα πάει με άλλη, όπως και ξέρω οτι θα πείραζε και αυτόν να πάω με άλλον. Γι'αυτό άλλωστε δεν έχουμε απατήσει ο ένας τον άλλον μέχρι τώρα, παρ'ότι πειρασμοί πάντα υπάρχουν. Αλλά όταν θα υπάρξει γι'αυτόν ο ultimate πειρασμός, στον οποίο δεν θα μπορεί να αντισταθεί, θα προτιμήσω (με βαριά καρδιά) να το ζήσει, παρά να τον καταπιέσω για να μην με χάσει. Και το ίδιο θα ήθελα να κάνει κι αυτός.
Αυτά ήθελα να τα πω κι εγώ με απάλλαξες από τον κόπο.
Μετά την εξήγηση που δίνεις στην τελευταία παράγραφο, θα είχε ενδιαφέρον να μας πεις αν πιστεύεις οτι έπειτα από ένα τέτοιο περιστατικό, η σχέση θα παραμείνει ως είχε.
Επειτα από δεύτερο και τρίτο περιστατικό;
...........................................................
Σωστή ερώτηση, συμφωνώ!
Έχει ζουμί το ποσοτικό ζήτημα...
Αστικη ηθικη δε ξερω τι σημαινει, μεταφραση πλιζ.
Αστική ηθική είναι η ηθική στην οποία αναφέρθηκε ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ, λέγοντας: "Η θρησκεία και η ηθική έχουν δημιουργηθεί από τη δική μας τάξη και σκοπός τους είναι η επιβολή της εξουσίας μας στις κατώτερες τάξεις. Συνεπώς εμείς είμαστε υπεράνω θρησκείας και υπεράνω ηθικής".
Δεν είναι όμως η ίδια ηθική στην οποία αναφέρθηκε και ο Αδόλφος Χίτλερ, όταν είπε: "Η προπαγάνδα έχει πάρει διαζύγιο από τη θρησκεία και την ηθική".
Αν ο ultimate πειρασμός εμφανιζόταν κάθε τρεις και λίγο τότε θα υπήρχε πρόβλημα στη σχέση. Οπότε θεωρώντας οτι για να συμβεί κάτι τέτοιο δύο και τρείς φορές μιλάμε για πολλά χρόνια, τότε ναι, πιστευω οτι θα παρέμενε ως είχε η σχέση. Ίσως να γινόταν και καλύτερη, μιας και θα συνειδητοποιούσαμε οτι ο άλλος δεν είναι δεδομένος. Εκτός αν ο άλλος/η μας έκανε να τον/την ερωτευτούμε σφόδρα και να θέλουμε να διαλύσουμε τη σχέση.
Είναι ένα ρίσκο, αλλά το προτιμώ απο τα καταπιεσμένα απωθημένα. Ένα περιστατικό πάντως παρεμφερές, αν και τελικά δεν έφτασε σε απιστία, έκανε όντως τη σχέση καλύτερη. Δεν μιλάω τόοοοοοοσο θεωρητικά.
Η αγάπη είναι ρίσκο αγαπητή μου Μισέλ...και γι' αυτό μονάχα ζούμε. Κάποιοι έχουν ακόμη αυταπάτες ασφάλειας. Δεν μου κάνει εντύπωση σε μια εποχή που
η ασφάλεια είναι το πλέον πωλούμενο καταναλωτικό αγαθό...
Βασικά με την απιστία έχω μια αναίσθητη στάση... Πλέον δεν είναι το τραγικότερο όλων, ούτε ο λόγος που θα τα τινάξω όλα...
Δεν λέω ότι δεν θα με πειράξει αν το μάθω...
Δεν λέω ότι δεν θα με πληγώσει αλλά πλέον πιστεύω ότι είναι λογικό, ανθρώπινο, δικαιολογημένο σε κάποια φάση κάποιος να απιστήσει;
Αν και προτιμώ να μην το μάθω ποτέ πλέον... Το θεωρώ από τις αλήθειες που δεν χρειάζομαι να τις μοιράζομαι με τον άλλον
Έχω μπει στην λογική ότι ακόμα και αν ο άλλος ξεν@πήδηξε, ακόμα και αν είδε κάτι το διαφορετικό τελικά η σύγκριση με έβγαλε εμένα πρώτη;
Ίσως έχω αυτή την θεωρία ως αυτοάμυνα... Ως δικαιολογία για τον ίδιο μου τον εαυτό μην τυχόν κάνει σε κάποια φάση το ίδιο;
Πάλι δεν ξέρω...
Απλά
ούτε θα μου έρθει κεραμίδα έτσι και μάθω ότι ο σύντροφός μου με κεράτωσε,
ούτε θα περάσω σε υστερική στάση " Πως μου το έκανες εμένα αυτόοοοοοοοοοο!"
Γιατί κανένας δεν είναι στην τελική κανενός... και νιώθω καλύτερα όταν ο σύντροφός μου είναι ελεύθερος να διαλέξει και διαλέγει στην τελική να είναι μαζί μου....
Αγαπητή μου, μίλησες σαν Μέγα Χάος και είπες αυτά ακριβώς που είχα σκοπό να πω. Τα θερμά μου συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες μου!
Και ναι, αν θέλεις τόοοοοοσο πολύ κάποιον/α και δεν πας μαζί του για να μην χάσεις το σύντροφο σου, αποκτάς όσο να πεις ένα απωθημένο. Αναρωτιέσαι συνέχεια "κι αν το είχα κάνει;". Στο τέλος μπορεί και να τον/την μυθοποιήσεις μέσα στο μυαλό σου, ακριβώς γιατί είναι αυτό που δεν μπορούσες να έχεις.
Εγώ είμαι θύμα αυτής ακριβώς της κατάστασης. Έτσι με "είδατε" να κλαίω. Δεν μπορεί κανείς από εσάς να φανταστεί πως αυτό μπορεί να τσακίσει ακόμη και το Χάος. Μισέλ μου, μην ξύνεις πληγές σε παρακαλώ...
Πάντα έχει την επιλογή να μην είναι μαζί μου... όπως κι εγώ να μην είμαι μαζί του... Άλλωστε δεν μας δένει κάποιος γάμος που εκεί τα πράγματα περιπλέκονται... Γι' αυτό και λέω ότι είναι ελεύθερος να διαλέξει... και νιώθω πολύ καλύτερα όταν ξέρω ότι διαλέγει εμένα ενώ μπορεί να είναι με την καθεμία... Όταν πιστεύω ότι η ίδια απιστία του έδωσε κάτι το διαφορετικό από εμένα και τελικά διάλεξε εν αγνοία μου ( αν δεν το έχω μάθει) ξανά εμένα...
'Η τελικά να είδε τι έχανε τόσο καιρό δίπλα μου και να την κάνει με μικρά βηματάκια
Αλλά όλα μες την ζωή δεν είναι;
Συνεχίζει η Vkey (V for Vendetta?
) να ορίζει τους Νόμους του Χάους. Το Μέγα Χάος είναι πολύ γενναιόδωρο μαζί μου αυτήν τη νύχτα. Αυτό που περιγράφει η συνομιλήτριά μας είναι το πρότυπο μιας χαοτικής σχέσης. Της σχέσης που γεννιέται και πεθαίνει κάθε μέρα. Που κάθε μέρα επαναπροσδιορίζει όλα της τα συστατικά και τους κανόνες. Που δεν κολλώνει μπροστά σε καμμία ηθική αλλά με αγάπη και κατανόηση μπορεί και βλέπει τη ζωή μέσα απ' τα μάτια του άλλου. Ένας σοφός και πανάρχαιος λαός του Σύμπαντος, λέει ο Ντάγκλας Άνταμς, κατάφερε να κάνει την υψηλότερή του εφεύρεση. Ένα όπλο με ακτίνες, οι οποίες αν σε χτυπούσαν σ' έκαναν για λίγο να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια αυτού που είχε το όπλο. Με αυτήν λέει ο μύθος την εφεύρεση, δεν έγινε ποτέ ξανά πόλεμος στο Σύμπαν.
Κατανοητόν???
Αυτή η σχέση μπορεί να διαρκέσει όχι για πάντα, αλλά επ' αόριστον και άνετα φτάνει μέχρι το θάνατο. Μπορεί όμως να διαρκέσει γι' άλλη μια μέρα. Μόνο!!! Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θ' αφήσει πίσω της μόνο θετικά συναισθήματα (αποδεδειγμένο, τουλάχιστον στη δική μου ζωή). Οι μόνες άλλες σχέσεις που μπορούν να διαρκέσουν "για πάντα" είναι οι σχέσεις συναλλαγής (για τις οποίες ο κυνικός Μαρκήσιος πίστευε ότι είναι οι μόνες αξιόπιστες!!!), οι σχέσεις υποταγής (και γι' αυτές έχει να πει πολλά βέβαια ο μέντοράς μου Μαρκήσιος που έχει την τιμητική του απόψε, μια και είναι αδύνατον να μιλήσεις για ηθική χωρίς να τον αναφέρεις) και οι σχέσεις συμβιβασμού, που δεν έχουν και ιδιαίτερη διαφορά από τις δύο προηγούμενες, αντιθέτως φαίνεται να παράγονται από αυτές σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, γι' αυτό είναι και πλειοψηφία ή τουλάχιστον συναγωνίζονται τις άλλες δύο κατηγορίες.
Συνεπώς, η μόνη σχέση που μπορεί να σε οδηγήσει ως το θάνατο, σήμερα ή στα βαθιά γεράματα και σε κάθε περίπτωση να είναι ο θάνατος γλυκός, είναι η χαοτική σχέση!!!
Κάποτε μίλαγα στο chat με μια, ας την πω ευγενικά νυμφομανή, που όλα τα γεωμετρικά σχήματα τα είχε δοκιμάσει. Όταν την ρώτησα λοιπόν, «τι θα κάνεις όταν θέλεις να παντρευτείς; Ποιος θα θέλει να σε πάρει;» Εντελώς cool μου λέει: «Μέχρι τότε, θα τον έχω φέρει στα μέτρα μου.»
Ματαιοδοξία που σπάει κόκαλα! 
Ρε κορίτσια, τι σόι άνδρας θα δεχόταν κάτι τέτοιο; Και αν υπάρχει...θα σας άρεσε αυτός το είδος άνδρα; Σαν να λέμε.... «
Ε, είμαι που είμαι μ***κας, να μην βάλω και την περικεφαλαία μου; Από αγάπη θα το κάνω! Την καταλαβαίνω μωρέ αυτή τη γυναίκα, έχει τις ανάγκες της!»
Αν συμφωνείτε όπως λέτε πως «οι ανάγκες πρέπει να καθορίζουν την ηθική και όχι το αντίστροφο», τότε σ
κεφτείτε πόσο πρέπει να τρέχει ένας μέσος άνθρωπος για την οικογένειά του. Και ναʼ χεις και το π****νο να σου λέει: «Τα δικά μου ΔΙΚΑ μου, τα δικά σου και για τα παιδιά!» Φτύνεις αίμα μια ζωή για να μεγαλώσεις και στο τέλος γίνεσαι και κερατάς! Ε, όχι ρε γμτ....
Είναι αδικία αυτό ή όχι; Θέλει πολύ σκέψη να καταλάβεις που βρίσκεται η ηθική; Θέλεις και τον Μπραντ Πιτ; Κυρία μου, χώρισέ με και παντρέψου τον. Να τρέχει, αυτός για σένα.
Δεν το λέτε όμως, την κάνετε αβαβά, κοκο, και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο!
Α) Αυτό δεν λέγεται ματαιοδοξία φίλε μου, αλλά
ωμός κυνισμός (Νά' τος πάλι ο θείος). Πίστεψέ με, αυτή αυτό που λέει έχει πολύ καλές πιθανότητες να το πετύχει. Εσύ πάλι με τη φοβία που έχεις με το κέρατο, δεν σε βλέπω να το γλιτώνεις (μιλάω σοβαρά και δεν έχω καμία διάθεση να σε θίξω αγαπητέ μου φίλε).
Β) Εγώ το έχω πράξει ακριβώς αυτό που λες και δεν θεωρώ τον εαυτό μου καθόλου λαλάκα. Λες να πρέπει να κοιταχτώ πουθενά; Ήμουν πιο μικρός από 'σένα τότε. Όταν όμως μου φόρεσε κέρατο δημοσίως κι επιδεικτικά, την πήρε και την σήκωσε, με τρόπο που δεν θα ήθελε να της συμβεί. Μην χτυπιέστε για λίγο πήδημα. Μέχρι να φτάσετε στην ηλικία μου θα καταλάβετε ότι δεν τρέχει και τίποτα.
Ένας πενηντάρης μου είπε: "Εμείς φίλε το έχουμε ξεπεράσει το καλό μαμήσι. Το σκέτο μαμήσι μας ενδιαφέρει τώρα!!!"
Το πρόβλημα είναι ότι πέφτει ασέβεια στην οικογένειά σου από την πόρνη κοινωνία, που προσπαθώντας να κρύψει τις δικές της ντροπές, τα φορτώνει όλα πάνω στον άνθρωπό σου (κερατάς, ο καημένος, ο λαλάκας κλπ).
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μέγιστης υποκρισίας της αστικής ηθικής. Το κέρατο είναι νοητικό κατασκεύασμα του Μαρκήσιου. Σας έχει εμφυτευτεί ως ιός (Έχει κανείς διαβάσει τη θεωρία των μιμηδίων; Πρόκειται για επιστημονικότατη θεωρία που σήμερα γίνεται αποδεκτή). Ξεκολλήστε. Αλλού είναι τα προβλήματα στις σχέσεις των ανθρώπων!!!
Γ) Εδώ βλέπεις ακόμη μια φορά τα αποτελέσματα της αστικής ηθικής. Όλα αυτά που γράφεις είναι υποχρεώσεις φυσικές μεν, αφού συντελλούν στην αναπαραγωγή, ο τρόπος όμως που επιβάλλονται, αυτό που μαύρισα δηλαδή, είναι κατασκευασμένος για να εξυπηρετεί τις σχέσεις συναλλαγής του Μαρκήσιου.
Δ) Επειδή κι εγώ είμαι της κυνικής σχολής, ή τουλάχιστον έχω περάσει από 'κει κι έχω τις επιρροές μου, θα σου πω ότι αυτό στα Ελληνικά λέγεται "Και ετούτο ποιείν και εκείνο μη αφιέναι" και είναι μια πολύ σοφή επιλογή. Όποιος το καταφέρει θα είναι σαν ν' ανακάλυψε το Αεικίνητον.
Δεν διαφωνω οτι το να ποθησεις καποιον δεν ειναι ενδειξη προβληματος.
Αυτα μονο στον παραμυθοκοσμο μερικων νομιζω οτι μπορεουν να συμβουν (
μακαρι βεβαια να μπορουν να τα εφαρμοσουν) Διαφωνω, ομως, στο οτι αν αγαπας τον αλλον, ειναι αδυνατο να μπορεις να αντισταθεις σχεδον σε καθε πειρασμο. Με την προυποθεση βεβαια, οντως να ξες οτι τον αλλον θα τον στενοχωρουσε, θα τον πειραζε, κτλ...
Λογικα σκεπτομενος, νομιζω οτι για μια ωρα (το πολυ!
) ηδονης με καποιον, δεν αξιζει να στενοχωρησεις και να προκαλεσεις ασχημες επιπτωσεις στη σχεση σου, για την υπολοιπη διαρκεια της. Αν το κανεις, μαλιστα, βαζεις πολυ πιο πανω τη δικη σου ικανοποιηση απο του συντροφου σου, και επομενως εκει ενυπαρχει το προβλημα!
Αν παλι διαφωνεις, και θεωρεις οτι με μια "α" συχνοτητα αυτο δεν σε πειραζει, σκεψου τι θα κανεις αν αυτη η συχνοτητα γινει "2xα". Σε πειραζει;
Πως βαζεις καποιο οριο σε αυτα; 
Ειτε σε στενοχωρει τρελα οτι ο συντροφος σου, για τον οποιο εχεις κανει θυσιες, τον στηριζεις, τον υπεραγαπας, κτλ προτιμησε να σε πληγωσει για να...πηδηξει/πηδηχθει, ειτε οχι. Το ποσο συχνα το κανει, δυσκολα επιδρα σημαντικα.
Τελος, αυτο με την ειλικρινεια σε αυτο το πραγμα δεν το καταλαινω. Αμα δεν σε πειραζει, γιατι να το μαθεις; Τι θα αλλαξει; Θα σου φανει καλυτερο αν ξερεις πως εγινε, γιατι, λεπτομερειες για το σεξ ή για αυτην/ αυτον;
Μα το θεμα δεν ειναι να τον καταπιεσεις εσυ! Αυτο ελειπε, να μην το κανει, επειδη εσυ "κλαιγεσαι".
Το θεμα ειναι να μην θελει απο μονος τους.
Πολύ σωστές οι επισημάνσεις. Προσέξτε το θέμα της ποσοτικοποίησης που φαίνεται να βγαίνει αυτοδικαίως από την πορεία της συζήτησης.
Οι λύσεις για τα προβλήματά μας είναι συνήθως εξοργιστικά απλές. Για να μην ηθικολογούμε και ταυτόχρονα να έχουμε και την συνείδησή μας καθαρή, όπως και ό,τι νομίζει ο καθένας μας με το δικό του κριτήριο (όχι δηλαδή το κριτήριο του "μέσου όρου") ότι περιλαμβάνει η συνείδηση, έχω να προτείνω το εξής:
Ας καθήσει ο καθένας μας ν' αναλογιστεί στα σοβαρά όλα αυτά που συζητήθηκαν απόψε. Την ανάγκη και την ανθρώπινη πλευρά από τη μια, την κοινωνική διάσταση από την άλλη, τη σκέψη ότι η παρούσα ηθική μπορεί και να είναι πράγματι κατασκευασμένη από τις ανώτερες τάξεις για να εξυπηρετήσουν την εξουσία τους. Ας σκεφτεί το δικό του το καλό ταυτόχρονα με το καλό του άλλου. Στο τέλος να ζυγίσει μέσα του τι είναι εφικτό, τι θα ήθελε πραγματικά να έχει από μια σχέση, ποιο είναι δηλαδή το κυριότερο γι' αυτόν/ήν, τι θα τον πονούσε περισσότερο να χάσει, τι θα μπορούσε να θυσιάσει και τι όχι. Μετά ας βάλει ένα όριο, όπου κρίνει ο καθένας σκόπιμο, τι θεωρεί αποδεκτό και τι όχι. Πόσες σχέσεις, καθόλου σχέσεις, ούτε ματιά, δεν βαριέσαι. Ας βάλει κι ένα όριο στην επαγρύπνησή του, δηλαδή από ποιο σημείο και πάνω θα πρέπει να αρχίσει να υποπτεύεται τον σύντροφό του και ν' ανυσηχεί, όπου αντέχει και πάλι ο καθένας.
Ας φτιάξει λοιπόν ο καθένας μας τα δικά του όρια, τη δική του ηθική, ας βάλει τον δικό του πόνο ν' αποφασίσει και ας μην περιμένουμε να μας πουν οι άλλοι τι θα κάνουμε στη ζωή μας. Σας εύχομαι να το πράξετε με σύνεση κι αίσθηση του μέτρου (κυρίως).
Ευχαριστώ και συγνώμη αν σας κούρασα.
