Το όλο θέμα είναι μια παγίδα καλοστημένη. Το κόλπο, οι αλεπούδες και οι λύκοι το λειτουργούν εδώ και χρόνια ως εξής: Σπέρνουν τον πανικό, συζητάνε πώληση ακατοίκητων νησιών, πτώχευση, εξαθλίωση και μαρασμό.
Τα μικρά φοβισμένα λαγουδάκια, τρέχουν στις φωλιές τους και κρύβονται, γιατί φοβούνται ότι αν τρέχουν ελεύθερα στο δάσος, θα τα φάει ο κακός ο λύκος. Όμως δεν καταλαβαίνουν ότι τελικά στη φωλιά τους ο λύκος σίγουρα θα τα φάει και μάλιστα εύκολα, χωρίς καν να τρέξει, χωρίς να ιδρώσει.
Ή αλλιώς, εκεί που βρίσκονται στην φωλίτσα τους, βλέποντας τηλεόραση και χτυπάνε απ' το φόβο τους, τα πεταχτά τους δόντια: Ω! τι ευτυχία! Τι ωραία μέτρα είναι αυτά; Τελικά δεν θα χρειαστεί να πουλήσουμε τα νησιά μας για να ξωφλήσουμε τα χρωστούμενα.

Θα κάνουμε συνεκμετάλευση... (και καλά! Σαν να λέμε πουλάς το μισό. Αλλά κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις

).Δεν θα επτωχεύσομεν. Απλώς θα καταργηθούν τα κεκτημένα των λαγών. Συγνώμη τα προνόμια των εργαζομένων, ήθελα να πω. Και για να το πω πιο απλά. Τι είναι το κράτος; Δεν είμαστε όλοι εμείς; Οι πολίτες; Που τρέχουμε στις συγκεντρώσεις στο δάσος, για να ζητωκραυγάσουμε το πράσινο ή το γαλάζιο λαμόγιο που αύριο θα μας ρουφήξει το αίμα;
- Θεωρώ ότι κανείς δεν θα πρέπει να δέχεται καν να συζητήσει όλα αυτά τα ενδεχόμενα(πώληση νησιών, πτώχευση κ.λπ). Είναι σαν να έχει φάει ο διαχειριστής της πολυκατοικίας σου, τα λεφτά απ' τα κοινόχρηστα για να αγοράσει το ρετιρέ και το δώμα με τη θέα στην ταράτσα και να σου προτείνει ο ίδιος (!) να παραχωρήσεις την κρεβατοκάμαρά σου για να σωθεί η πολοικατοικία!!!!!
- Προτείνω ότι το μόνο που πρέπει να συζητάμε όλοι και να επιμένουμε με πάθος και με σθένος είναι να δούμε τα λαμόγια και τους λύκους στην ψειρού.
- Προτείνω από δω και πέρα για να γίνεις πολιτικός, θα είσαι υποχρεωμένος τα παιδιά σου να τα στέλνεις σε δημόσιο σχολείο (να πως θα φτιάξει αμέσως το εκπαιδευτικό μας σύστημα) και όλη σου η οικογένεια να περιθάλπτεται σε δημόσια Νοσοκομεία (να πως θα φτιάξει άμεσα το δημόσιο σύστημα υγείας). Ενώ τώρα: Από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί.... Και δυστυχώς η πίτα κάηκε!