Έχω τη μέθοδο του Προκρούστη, φέρνω στα μέτρα μου τον κάθε λούστη!!!
Η επιβολή ενιαίων προτύπων μεταξύ διαφορετικών ομάδων πληθυσμού, ακόμη και στην ίδια χώρα, είναι κάτι πολύ διαδεδομένο στο χώρο του ΜΚΤ, αφού μ' αυτόν τον τρόπο απλοποιούνται οι διαδικασίες και μειώνονται τα έξοδα διαφήμισης. Έτσι, μετά την επιβολή της μόδας unisex, ίδια μεταξύ ανδρών και γυναικών, είχαμε την επιβολή ψυχαναγκαστικών-ανορεξικών μοντέλων, αφού έτσι βόλευε τους μόδιστρους να σχεδιάζουν, χωρίς δηλαδή να κάνουν έξτρα κόπο για την προσαρμογή των σχεδίων τους πάνω στις ατέλειες και τις ιδιαιτερότητες του πραγματικού ανθρώπινου κορμιού. Με αυτόν τον τρόπο "ανάγκασαν" τους καταναλωτές να έρθουν στα δικά τους μέτρα , αντί αυτοί να έρθουν στα μέτρα των καταναλωτών. Παρομοίως, εδώ και τρεις περίπου δεκαετίες προβάλονται αμφισεξουαλικά ερωτικά πρότυπα, με αποτέλεσμα να έχουν καταρεύσει τα στεγανά μεταξύ των δύο φύλων, χωρίς κανένας να νοιαστεί για τις κοινωνικές συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο (ή μήπως αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος; ). Έτσι ανοίξαμε αγορά καλλυντικών για τους άντρες, κομμώσεις, πλαστικές εγχειρήσεις, αφού επιβάλαμε τις αντίστοιχες ανάγκες μέσω των life style ΜΜΕ κι αυτό είναι μόνο η αρχή.
Πέρα από το φαινόμενο της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής ανάπτυξης, που δεν είναι απαραίτητα κάτι το κακό, αρκεί να έχει κάποιο μέτρο, στην περίπτωση που συζητάμε έχουμε ένα φαινόμενο πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Σε όλες τις χώρες του πλανήτη, ακόμη και σ' αυτές που είναι πολύ διαφορετικές πολιτιστικά από αυτό που εμείς κατανοούμε, όπως για παράδειγμα οι χώρες της Άπω Ανατολής, δημιουργείται μια γενιά ανθρώπων που έχουν κοινές παραστάσεις, άρα και κοινούς συνειρμούς αλλά και σημεία αναφοράς, μέσω της επιβολής των προτύπων της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Μπορεί λοιπόν η ομογενοποίηση να ήταν πάντα το ζητούμενο των συγκεντρωτικών εξουσιαστικών καθεστώτων, αφού έτσι γίνεται πιο εύκολη η διαχείρηση των συστημάτων τους, αλλά αυτό έρχεται συνολικά σε αντίθεση με τους νόμους λειτουργίας των φυσικών συστημάτων. Είναι επιστημονικά αποδεκτό ότι όσο μεγαλύτερη ποικιλότητα ή αλλιώς ποικιλομορφία έχει ένα σύστημα, τόσο πιο εύρωστο είναι και διαθέτει όλο και περισσότερους μηχανισμούς αυτορρύθμισης οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να "απορροφούν" τις έξωθεν παρεμβάσεις ή τις αλλαγές των περιβαλλοντικών συνθηκών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η μεγάλη ποικιλότητα δημιουργεί περισσότερες αλληλεπιδράσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μηχανισμοί αρνητικής ανάδρασης οι οποίοι έχουν σταθεροποιητικό και ρυθμιστικό χαρακτήρα. Έτσι, για παράδειγμα, ένα φυσικό οικοσύστημα, όπως ένα δάσος, είναι πολύ πιο ανθεκτικό και εύρωστο από ένα τεχνητό, όπως είναι ένας αγρός, ακόμη και μετά από πυρκαγιά (αρκεί φυσικά να μην παρεμβεί ο περήφημος Εργολάβος). Αυτός είναι κι ο λόγος που οι μονοκαλλιέργειες θεωρούνται καταστροφικές για το περιβάλλον.
Με την ίδια λογική, οι κοινωνίες που ομογενοποιούνται πολιτιστικά (ιδιαίτερα με την επιβολή αλλότριων προτύπων) και ιδεολογικά, κινδυνεύουν με πλήρη κατάρρευση, όταν οι συνθήκες αλλάξουν. Κλασσικό παράδειγμα είναι τα κομμουνιστικά συστήματα και ο παταγώδης τρόπος που κατέρρευσαν στα τέλη της δεκαετίας του '80. Οι άνθρωποι θα έκαναν καλά να διδάσκονται από τον Πρωτομάστορα και να μελετούν τον τρόπο που δομούνται τα φυσικά συστήματα, ώστε να οφεληθούν με μεγαλύτερη ασφάλεια και σταθερότητα. Βέβαια, τα φυσικά συστήματα δεν εμπεριέχουν εξουσιαστικές δομές, εκτός αν κάτι τέτοιο θεωρήσουμε ότι συμβαίνει στα μερμήγκια και τις μέλισσες. Αυτό δεν είναι ακριβές, όμως δεν θα το σχολιάσω στην παρούσα φάση. Ακόμη κι έτσι αν είναι όμως, ούτε οι μέλισσες, ούτε τα μερμήγκια εξουσιάζουν το υπόλοιπο οικοσύστημά τους.
Ο παραλληλισμός των φυσικών συστημάτων με τα ανθρώπινα τεχνητά, έχει και μία ακόμη προέκταση, με την οποία θα ήθελα να καταλήξω. Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο που τα τρέχοντα μοντέλα καπιταλιστικής ανάπτυξης καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον αδιαφορώντας για τις συνέπειες, παρομοίως καταστρέφουν και τις ανθρώπινες κοινωνίες, διασπώντας τον λεγόμενο κοινωνικό ιστό. Οι κοινωνίες που άγονται και φέρονται από τις επιταγές της μόδας και που λειτουργούν για να καλύψουν τις ανάγκες των πολυεθνικών, ακόμη και σε βάρος των αναγκών των πολιτών, απέχουν πολύ από το να χαρακτηρίζονται δημοκρατικές.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.