Λοιπόν, εξακολουθώ να έχω κάποιους προβληματισμούς. Και επειδή δεν βλέπω καμία διορατικότητα εδώ μέσα, ακολουθεί σεντόνι. Ερωτώ λοιπόν ξανά: γιατί πρέπει να δίνουμε βήμα έκφρασης σε ανθρώπους που επιβουλεύονται την δημοκρατία; Γιατί πρέπει να επιτρέπουμε σε κάθε Χρυσαυγίτη να προπαγανδίζει τις φασιστικές του θέσεις και συνεπώς να θέτει μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο την ίδια την δημοκρατία; Γιατί η ελευθερία λόγου πρέπει να συνεπάγεται καθολική ανοχή; Και γιατι πρέπει να ανεχόμαστε αυτούς που δεν ανέχονται τίποτα; Γιατί αισθάνομαι ότι έχω φτάσει στο σημείο να επιχειρηματολογώ για τα αυτονόητα;
Τι έχει μεγαλύτερη αξία; Η απελευθέρωση από την καταπίεση ή ελευθερία να καταπιέζουμε;
Πέρα από την αρχική, ειρωνική νοηματοδότηση, η γλώσσα υποδηλώνει και μια κοινωνική πράξη, στην οποία νομίζω πως πρέπει να εστιάσει κάποιος πριν δώσει απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Εξακολουθώ να πιστεύω πως με το να απαγορεύουμε την οργάνωση και κομματικοποίηση των φασιστών, προλαμβάνουμε έναν μεγαλύτερο κίνδυνο, θωρακίζοντας την δημοκρατία απέναντι σε κάθε επίδοξο Χίτλερ.
Τα αντεπιχειρήματα που άκουσα ως τώρα δεν είναι ιδιαίτερα πειστικά. Δεν είδα κανέναν να μετριάζει τις απόψεις της Χρυσής Αυγής 30 κάτι χρόνια τώρα με «λογική» και «επιχειρήματα». Σίγουρα η αποτελεσματικότητα του διαλόγου διαφέρει κατά περίπτωση, αλλά πως είναι δυνατόν να συνετίσεις έναν άνθρωπο που είναι αποφασισμένος να μεταμορφώσει τα ψέματα σε αλήθεια προκειμένου να στηρίξει την κοσμοθεωρία του; Εκτός αυτού, θεωρώ πως είναι μάταιο να προσπαθεί κανείς να αντικρούσει μια «εκλογίκευση της γενοκτονίας», μάλιστα εάν φτάσει σε τέτοιο σήμειο, σημαίνει πως έχει ήδη χάσει τον διάλογο και έχει πέσει στην παγίδα της φασιστικής ρητορείας. Διότι, αποδέχεται ασυνείδητα πως υπάρχει λογική που μπορεί να δικαιολογήσει την γενοκτονία, και ξεχνά αυτομάτως την εγγενώς εγκληματική της διάσταση, από την οποία ο φασίστας προσπαθεί εσκεμμένα να τον αποπροσανατολίσει. Τα προβλήματα που απορρέουν απο τον φασισμό είναι κατεξοχήν ανήθικα, και δεν πρέπει (ούτε μπορούν) να περάσουν από καποια διαδικασία εκλογίκευσης. Για τον ίδιο λόγο, όπως προείπα, ο διάλογος με έναν φασίστα είναι ατελέσφορος.
Αυτό που πραγματικά θα βοηθούσε τους οπαδούς του Χιτλερ κατ´εμε, είναι μια επίσκεψη στον ψυχίατρο, για να ανακτήσουν την ανθρωπιά που θυσίασαν στο βωμό του ιδεολογικού σκεπτικισμού και να λύσουν τα προσωπικά προβλήματα που τους οδήγησαν σε τέτοιες ακραίες ιδέες.
Εγώ σας προτρέπω να αναρωτηθείτε ξανά, ποιανού αφήγημα εξυπηρετεί η θέση «απόλυτη ελευθερία λόγου» και τι θα μπορούσε να προκύψει από τον εκθειασμό του φασισμού που αυτή συνεπάγεται. Μήπως τελικά έχουμε προσηλυτιστεί στο να ενεργοποιούμε την ίδια φασιστική ρητορική που αποδοκιμάζουμε; Μήπως θα έπρεπε να καταλάβουμε επιτέλους ότι η δημοκρατία μας δεν είναι αδιάβλητη και δεδομένη και χρειάζεται να αναπτύξουμε αμυντικούς μηχανισμούς για να μην καταλήξει ξανά ένα νεοφασιστικό μόρφωμα στη Βουλή;
Σωστότατες μερικές από τις θέσεις σου , ωστόσο προσωπικά πιστεύω ότι αν θες να αποκαλείς τον εαυτό σου (σαν κράτος) δημοκρατικό , δεν θα πρέπει να αποκλείεις κανέναν από το βήμα της ελευθερίας του λόγου. Γιατί τότε πολύ απλά ακολουθείς τις τακτικές των ίδιων των φασιστών , που απαγορεύουν δηλαδή την έκφραση απόψεων που φέρνουν σε κίνδυνο το εκάστοτε δικτατορικό-φασιστικό καθεστώς (Ναζιστική Γερμανία , ΕΣΣΔ , Κίνα)
Για να σου εξηγήσω τι εννοώ , θα χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα τη κλασσική διαμάχη καταστολής-πρόληψης που υπάρχει στον χώρο των εγκλημάτων και των ποινικών αδικημάτων. Πιστεύω πως το να επενδύσεις περισσότερο σε μία προσέγγιση που δίνει βάση στην Πρόληψη , παρά στην καταστολή του εγκλήματος , θα έχει μεγαλύτερα μακροχρόνια αποτελέσματα. Και αυτό το καταλαβαίνουμε από τις χώρες που το ακολουθούν αυτό το μοντέλο (Νορβηγία , Σουηδία , Ελβετία κτλ.) Και αυτό γιατί με την απλή καταστολή , την τιμωρία , δεν καταφέρνεις τίποτα ουσιαστικό. Δεν κόβεις το κεφάλι του φιδιού. Απλά μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο.
Σκέψου , τι είναι αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο να διαπράξει κάποιο έγκλημα ; Αν βγάλουμε τον παράγοντα ψυχολογικά προβλήματα , που είναι και ελάχιστες περιπτώσεις , θα δούμε ότι είναι οι συνθήκες διαβίωσης , το βιοτικό επίπεδο και η εκπαίδευση. Όταν αυτά είναι άθλια , ένας άνθρωπος είναι πολύ πιο εύκολο να οδηγηθεί στο έγκλημα σαν μία λύση στα προβλήματα του. Όταν όμως υπάρχει Πρόληψη , πρόβλεψη ,μπορείς να εξασφαλίσεις αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης , υψηλό βιοτικό επίπεδο , επαρκής και σωστή εκπαίδευση.
Έτσι , οι λόγοι που εξαρχής είναι οι αιτίες που οδηγούν στο έγκλημα , παύουν να υπάρχουν , και έτσι έχεις ξεριζώσει τη ρίζα του προβλήματος , μηδενίζοντας πλέον την ύπαρξη του και την επιρροή του στην κοινωνία.
Και πάμε τώρα στο θέμα μας , το αν θα πρέπει δηλαδή να φιμώνουμε τους Φασίστες η όχι. Η απάντηση είναι η εξής : Θα πρέπει να δημιουργήσουμε μία κατάσταση τέτοια ώστε να υπάρχει τόση μεγάλη συνειδητοποίηση και εκπαίδευση των πολιτών , ώστε να καταλαβαίνουν από μόνοι τους ότι το να υποστηρίξουν ένα τέτοιο κίνημα κάνει κακό στους ίδιους , στην πατρίδα , την οικογένεια τους και γενικά μόνο αρνητικά μπορεί να επέλθουν.
Τώρα , όπως και με το έγκλημα , ξανασκέψου , τι είναι αυτό που οδηγεί έναν πολίτη να υποστηρίξει ένα φασιστικό κίνημα ; Η αμορφωσιά , οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης , η ταπείνωση της εθνικής του συνείδησης , η φτώχεια , η πείνα. Ακριβώς οι συνθήκες δηλαδή που επικρατούσαν στην Γερμανία του Χίτλερ , στην Ιταλία του Μουσολίνι , και εν μέρει , και στην Ελλάδα της δεκαετίας του 2010... που είναι και η δεκαετία στην οποία εμφανίστηκαν τα Χρυσά Αυγά.
Τώρα ξανασκέψου επίσης , τον λόγο που άλλα κοινώς αποδεκτά γελοία κινήματα , αποδοκιμάζονται και διακωμωδούνται , όπως πχ το κίνημα των Flat Earthers. Γιατί πολύ απλά ο κόσμος γνωρίζει , έχει λάβει την απαραίτητη εκπαίδευση για να ξέρει ότι η Γη δεν είναι επίπεδη. Δεν χρειάζεται δηλαδή να φιμώσουμε τους Flat Earthers ή τους εκάστοτε συνομωσιολόγους , γιατί πολύ απλά η κοινωνία είναι επαρκώς εκπαιδευμένη και συνειδητοποιημένη , έτσι που αυτά τα κινήματα έχουν ελάχιστη υποστήριξη από μερικούς παρακμιακούς.
Έτσι λοιπόν , και μία Δημοκρατία , θα πρέπει να φροντίσει η κοινωνία και οι πολίτες της να είναι συνειδητοποιημένοι και να έχουν αποκτήσει μία ''ασπίδα'' προστασίας απέναντι στη βρωμιά των Φασιστών και των εκάστοτε τσαρλατάνων. Αν όμως , για να προστατευτεί από τον κίνδυνο του Φασισμού , χρειάζεται να φιμώνει τον τύπο , να επιβάλλει λογοκρισία , και εν τέλει να καταπατά τα ίδια τα θεμέλια της Δημοκρατίας , τότε λυπάμαι , αλλά αυτή η ''Δημοκρατία'' είναι μάλλον Φασισμός in denial.
