Υπάρχουν κορεσμένα επαγγέλματα, επαγγέλματα που κάτι ψιλογίνεται και επαγγέλματα που ευδοκιμούν. Λόγω του ότι ο μέσος Έλληνας γονιός δεν μπορεί να διανοηθεί το παιδί του να γίνει υδραυλικός, μπογιατζής, κλειδαράς ή ηλεκτρολόγος, τέτοια επαγγέλματα είναι κανονικοί θησαυροί. Απλά η νοοτροπία μας δεν μας επιτρέπει να αποδεχτούμε ότι ναι ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Έχουμε μια μανία να το στείλουμε Πανεπιστήμιο και ας πεινάει για τα επόμενα 20 χρόνια.
Στον αντίποδα φιλόλογοι και λοιποί εκπαιδευτικοί σπαταλάνε τα πιο παραγωγικά τους χρόνια σαν ανειδίκευτοι εργάτες, εκτός και αν είναι αρκετά τυχεροί ή έχουν άκρες με φροντιστήρια και ιδιαίτερα...
Εγώ προς το παρόν δεν θέλω να φύγω. Όσο κάνω την ειδικότητα πληρώνομαι καλά από το δημόσιο, και μου αρέσει η χώρα μου και για άλλα πράγματα εκτός από διακοπές. Μετά που θα τελειώσω, που τότε στην πραγματικότητα θα βγω στην αγορά εργασίας, θα δούμε, αλλά μιλάμε για μια 5ετία μπροστά....