Το ζήτημα είναι θα δώσουμε κίνητρα στους άλλους όχι να τα κόψουμε στους ροζ. Ας είχαμε καλά βιβλία με φρέσκια, ανήσυχη δημιουργική σκέψη να κυκλοφορούν όσο της κ. Μαντά, κι ας πούλαγαν εξίσου και όλα τα ροζ. Το πρόβλημα είναι η απουσία του προβληματισμού, των προτάσεων και των λύσεων, οχι η ύπαρξη του ροζ. Το ροζ είνα ευχάριστο, όσο ευχάριστος είναι και ο ύπνος. Δεν μπορούμε να κοιμόμαστε διαρκώς όμως.
Υποτιμάς το απλό και υπερεκτιμάς το σύνθετο.
Η λογοτεχνία είναι τέχνη και η τέχνη θέλει ψυχή, όχι τεχνικούρες υπαγορευμένες από "κανόνες" ποιότητας.
Δεν θέλω να υπερασπιστώ τα βιβλία της κας Μαντά και της όποιας κας Μαντά, διότι δεν μου αρέσουν, όχι όμως επειδή είναι απλά, αλλά επειδή είναι μαζικά.
Υπάρχουν όμως απλά βιβλία, που είναι συγκλονιστικά και που τα γνωρίζουμε όλοι μας.
Για παράδειγμα "ο Αλχημιστής" είναι ένα παραμυθάκι, κι όμως πόσο μίλησε στον κόσμο; Το "Άννα Καρένινα" είναι μια ερωτική ιστορία, κι όμως ανήκει στην κλασσική λογοτεχνία. Αν θες και η "Ιλιάδα" είναι μια εξιστόρηση πολεμικών γεγονότων, κι όμως δεν έχει υπάρξει άνθρωπος που πάτησε σε αυτόν τον πλανήτη και δεν αναγνωρίζει το μεγαλείο του Ομήρου.
Το απλό δεν είναι πάντα ανούσιο, .... κάθε άλλο, πολλές φορές είναι αποτέλεσμα επίπονων διαδικασιών.
Το να θέλει κάποιος να εντυπωσιάσει το κοινό, με σύνθετη σκέψη, φιλοσοφικές ιδέες και αναλύσεις, δοσμένα με βαρύγδουπες εκφράσεις, μόνο και μόνο για θεωρηθεί "ψαγμένος" και "ποιοτικός", είναι για μένα πολύ λάθος.
Μου θυμίζει κάποιον που θέλει να γίνει ζωγράφος και νομίζει ότι θα καταξιωθεί, αν καταφέρει να φτιάξει έναν πολύ πλούσιο σε παραστάσεις και μορφές πίνακα και όταν τελειώσει βλέπει πως κάποιος άλλος ζωγράφισε δυο ταπεινά μήλα, αλλά το έκανε με τόση ψυχή, ώστε τα μήλα του συγκλόνισαν τον κόσμο.
Δεν έχει σημασία μόνο το τι γράφεις, αλλά και πως το γράφεις και γιατί το γράφεις. Και πάνω απ' όλα, αν σε αυτό που γράφεις έχεις καταθέσει την ψυχή σου.
