Το θέμα της νομιμοποίησης της κανάβης (και παρόμοιες ουσίες) είναι θέμα δικαιοσύνης, δεν έχει την παραμικρή σχέση με πολιτική, υγεία και λοιπές κοινωνικές προεκτάσεις. Και αυτό επειδή:
- Από την στιγμή που υπάρχουν νεαρά άτομα σε νοσοκομεία με προβλήματα που δημιουργήθηκαν λόγο του αλκοολ
- Από την στιγμή που υπάρχουν άτομα που πεθαίνουν λόγο του εθισμού της νικοτίνης
- Από την στιγμή που υπάρχουν άτομα στους δρόμους που προσπαθούν, είτε με το καλό είτε όχι, να βρουν λίγα χρήματα για το επόμενο μπουκάλι αλκοολ ενώ αντίθετα δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που θα ασκούσε βίαια για το επόμενο τσιγάρο του.
Είναι πραγματικό άδικο και απάνθρωπο να ευλογούμε τους καπνιστές και ειδικότερα τους αλκοολικούς αλλά παράλληλα να παρομοιάζουμε τον χάσις με την ηρωίνη και την κόκα.
Το θέμα δεν είναι αν θα νομιμοποιηθεί το χασίς ή όχι, αλλά ποία η τοποθέτηση του νόμου. Ο νόμος φροντίζει μόνο για τα προβλήματα ή παράλληλα προσπαθεί να οριοθετήσει ένα υγιές κράτος που οι πολίτες έχουν την υποχρέωση-δικαίωμα να είναι είναι διαυγής και υγιής; Αν ισχύει το δεύτερο, τότε να οριοθετήσουμε και το αλκόολ και την νικοτίνη. Μάλιστα να προχωρήσουμε ακόμη σε πιο ουσιαστικούς νόμους. Π.χ. εκείνος ο πατέρας που διέλυσε μια οικογένεια μόνο και μόνο για τα ομορφιά μάτια της κολλητής της κόρης του, είναι λιγότερο επιβλαβής για την κοινωνία; Αν η μητέρα ήταν η κλασσική νοικοκυρά, ποίος θα μεγαλώσει τα παιδιά; Ποίος θα φροντίζει την μητέρα; Ο χασικλής, απλά καταστρέφει τον εαυτό του και είναι απλά το 5% του πληθυσμού. Εξάλλου ποίος θα ήταν εκείνος που θα διάλεγε ένα τσιγάρο από μια 16άρα;
Ωστόσο πιστεύω ότι η έννοια νόμος δεν συμβαδίζει πλέον με την πολυπλοκότητα των πολιτισμών και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε αυτή την περίπτωση. Στην ουσία ο νόμος επειδή οφείλει να απαγορεύει κάθε τι βλαβερό, αναγκαστικά μετατρέπει σε εμπόρους ναρκωτικών κάθε απλό πολίτη που απλά προτιμάει την νιρβάνα του χασισιού από την ένταση του club, αλκόολ, νικοτίνης, καφεΐνης.
Ο άνθρωπος είναι ον που εξελίσσεται, κάποτε τον ένοιαζε μόνο η αγέλη του, έπειτα η οικογένεια του και το κτήματα του. Στην διάρκεια όμως των αιώνων, προστέθηκαν και άλλες έννοιες. Πλέον έχουμε τον καλλιτέχνη άνθρωπο, τον ερωτευμένο άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο, τον πνευματικό άνθρωπο. Όλοι οι είναι όμοιοι, αλλά κάνεις ίδιος.
Αυτή την στιγμή έχω περίπου 25 redbull στο ψυγείο (πήγα supermarket σήμερα

) και αυτό επειδή όταν ξυπνάω θέλω με λίγη μουσική ή με κάποιο χαζό αστυνομικό σήριαλ να φάω πρωινό, να πιω την καφεΐνη μου έτσι ώστε να ξυπνήσω (βασικά να τσιτωθώ) έτσι ώστε να αδράξω την ήμερα, να κάνω πράγματα και να ικανοποιήσω τα όνειρα του προηγούμενου βράδυ. Από την άλλη, ένας άλλος φοιτητής πίνει redbull για να έχει περισσότερη ενέργεια να τα σπάσει στα γήπεδα και στις καταλήψεις (θυμάμαι πρόπερσι σε μια κατάληψη, μια παράταξη φρόντισε οι οπαδοί να έχουν άμεσα διαθέσιμο redbull. Εντελώς τυχαία, μέχρι το απόγευμα είχαν δημιουργηθεί τόσο σοβαρά επεισόδια που κάποιος αναγκάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο). Αν το 99% των χρηστών καφεΐνης ήταν σαν το δεύτερο φοιτητή, πράγματι με βαριά καρδία θα συμφωνούσα σε μια ανάλογη απαγόρευση. Ωστόσο ποίος εισαγγελέας ή ποίος ένορκος θα τολμούσε να χώσει στην φυλακή το υπόλοιπο 1%;
Κάντε μου την χάρη και σκεφτείτε μια Ελλάδα χωρίς Καββαδία, Σιδηρόπουλο και άλλους ανάλογους ανθρώπους. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι προσωπικά δεν θέλω να φτιαχτεί μια καλύτερη λίστα με επιτρεπόμενες πράξεις. Οι λίστες είναι απαρχαιωμένες αλλά και χαζές (Το ξέρετε στην Ελλάδα είναι νόμιμη η χρήση
Salvia επειδή όταν δημιουργήθηκε η λίστα με τις απαγορευμένες ουσίες, ήταν σχετικά άγνωστο; Επίσης σε θεωρητικό νομικό επίπεδο, αν πάρει κάποιος το χασίς, του κάνει μια έστω πολύ μικρή μετάλλαξη (δεν κοστίζει ιδιαίτερα, μια οργανωμένη προσπάθεια θα μπορούσε να είχε απόσβεση σε χρόνο, οι νόμοι λόγου ενός άλλου νόμου αλλάζουν κάθε δυο κυβερνήσεων) και να είναι απόλυτα νόμιμος. Ακόμη και αποδείξεις θα μπορούσε να κόβει

). Αυτό που προσωπικά θέλω είναι ζω σε έναν κόσμο με έξυπνους νόμους και κυρίως με έξυπνους ανθρώπους.