Ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στη δεκαετία του 70 θα έκραζε τα τραγούδια και την τέχνη της εποχής σου, ένας άλλος που μεγάλωσε στη δεκαετία του 50 θα έλεγε τα ίδια για το 70 και πάει λέγοντας. Γενικά σαν άνθρωποι έχουμε την τάση να νοσταλγούμε το παρελθόν μετατρέποντάς το σε παράδεισο και να αντιστεκόμαστε την αλλαγή.
Υ.Γ: Διάβαζε βιβλία. Έχει τόσα πολλά που δεν θα βαρεθείς ποτέ και θα έχεις συνέχεια ποιοτικό υλικό.
Εν μέρει είναι λογικό αυτό. Και εγώ, μπορεί να μην έζησα την δεκαετία του 90-εαν και γεννήθηκα μέσα σε αυτή- αλλά έχοντας δει και διαβάσει αρκετά πράγματα καταλαβαίνω γιατί υπάρχει το nostalgia. Οι εποχές ήταν πιο απλές. Αρκετά πιο απλές. Σήμερα εαν πάρεις κάτι που φαίνεται πολύ απλό, και το αναλύσεις, θα δεις ότι εν τέλει, φαίνεται έτσι για τον τελικό χρήστη. Αλλά το ποιος το σκέφτηκε, πως το σκέφτηκε, πως το έφτιαξε, πόσοι χρειάστηκαν και άλλες τέτοιες λεπτομέρειες, θα είναι οτιδήποτε παρά τετριμμένες. Όταν όλα γίνονται εύκολα, είναι ευχή, διότι δεν ταλαιπωρείσαι τόσο, αλλά είναι και κατάρα λοιπόν, γιατί ο εγκέφαλος σου πήζει απο την υπερβολική πληροφορία.
Όταν όλα αυτά ξεκίνησαν απο το ARPANET(η βάση για την ανάπτυξη του internet), κανείς δεν περίμενε οτι θα εξελιχθεί το πράγμα σε τέτοιο σημείο που θα επηρέαζε τόσο πολύ την τεχνολογία, την επιστήμη και επομένως την κοινωνία. Αυτό που φθάρθηκε ήταν η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν πιο απρόσωπες. Κατά τα άλλα η όλη τεχνολογική επανάσταση προκαλεί απλά δέος. Κάποτε δεν μπορούσαμε να στείλουμε ούτε φωνή μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα. Πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο που μιλάμε για υπηρεσίες cloud. Έχουμε φτάσει στο σημείο που ωρίμασε τόσο η τεχνολογία που το τι γίνεται στο internet δεν θα είναι αποκομμένο απο το τι γίνεται στον φυσικό κόσμο. Αυτό είναι σχεδόν ονειρεμένο...αλλά ταυτόχρονα, μιλάμε για μια εικονική δομή, μια εικονική αρχιτεκτονική που επιδρά-και με την εμφάνιση των ρομπότ και την μείωση του κόστους των αισθητήρων, θα επιδρά ακόμα περισσότερο- στον φυσικό κόσμο. Αυτό είναι απίστευτα περίπλοκο να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Την ένωση δηλαδή φυσικού και ψηφιακού κόσμου. Είναι ταυτόχρονα και συναρπαστικό γιατί δεν ξέρεις τι νέους δρόμους θα ανοίξει η λεγόμενη 4η επανάσταση, ακριβώς όπως κανείς δεν είχε φανταστεί, πως το internet θα άλλαζε τα πράγματα, και ταυτόχρονα λίγο τρομακτικό γιατί ο βαθμός περιπλοκότητας έχει αυξηθεί σε σημείο που είναι δύσκολο να κάνεις track τα πάντα. Δεν είναι να απορεί λοιπόν κανείς γιατί υπάρχει αυτή η νοσταλγία.
Πιστεύω οτι μέσα στους γρήγορους ρυθμούς που ζούμε σήμερα, πρέπει κάποιες ώρες ή μέρες, ειδικά όταν είμαστε σε διακοπές, να σταματάμε και να χαλαρώνουμε. Να μαθαίνουμε για το πως ήταν τα πράγματα σε άλλες εποχές και να κάνουμε ερωτήσεις στον εαυτό μας που θα είμαστε διατεθειμένοι τις ψάξουμε προς τα πίσω στον χρόνο. Ακόμα και κάτι απλό να καταλάβουμε, η πνευματική ευχαρίστησή που λαμβάνουμε είναι μεγάλη διότι το έχουμε μάθει με προσωπικό κόπο και ψάξιμο. Σε βοηθάει να εκλογικεύσεις, να κατανοήσεις και να βελτιώσεις το σήμερα και να εκτιμήσεις το παρελθόν. Να εκτιμήσεις αυτό που θα θεωρούσες ειδάλλως ασήμαντο και ξεπερασμένο. Είναι εξαιρετική άσκηση για να αποκτήσεις μια πιο διευρυμένη εικόνα των πραγμάτων.
Πάντως, δεν πιστεύω οτι η τέχνη αντιμετωπίζει προβλήματα. Υπάρχουν ποιοτικές παραγωγές όπως υπήρχαν πάντα. Απλά έχουν αυξηθεί τα σκουπίδια και σε αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό θεωρώ, η εκδημοκράτιση των μέσων δημιουργίας και διανομής, που έχει επιτρέψει η τεχνολογία.
