Βλέπω πάντως πως όσο και να ξηλώνονται οι ιθύνοντες, όσο και να παραιτούνται υπουργοί κλπ (που σωστά απομακρύνονται γιατί κρίνονται ελλιποβαρείς και ανεπαρκείς), σε κάθε στραβό που συμβαίνει (βλέπετε Ν. Αγχίαλο, εδώ κλπ), εν τέλει δε βλέπουμε ουσιώδεις διαφορές προς το καλύτερο.. άρα μάλλον τα προβλήματα είναι βαθύτερα και πιο σύνθετα και όποιος αναλαμβάνει είτε φοβάται να τα αντιμετωπίσει, ως άτολμος, χωρίς πυγμή, είτε δεν έχει τη θέληση να τα αντιμετωπίσει, για να μη δυσαρεστήσει κόσμο (aka πολιτικό κόστος), είτε δεν έχει υποδομή και μηχανισμό/προσωπικό από πίσω του που να τον υποστηρίζει στο έργο του, εξαρτημένος σχεδόν απόλυτα από τον προϊστάμενό του (εκάστοτε πρωθυπουργό), ο οποίος όποτε θελήσει τον πετάει έξω, ή τέλος πολύ απλά είναι ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω στο να μη πράξει ουσιώδεις αλλαγές. Διότι, αυτό που βλέπουμε, είναι απλά συνεχείς παραιτήσεις και καρατομήσεις υπουργών και αξιωματικών σε καίριες θέσεις, που επαναλαμβάνονται ατέρμονα. Ίσως παίζει και η έλλειψη τεχνογνωσίας και ελλιπούς ενημέρωσης από τους συνεργάτες του.