Δε μπορεί ο οποιοσδήποτε να μεγαλώσει παιδιά. Κάποιοι έχουν περισσότερο ταλέντο σε αυτό από κάποιους άλλους. Όλοι μπορούν να τα σπείρουν, αλλά δε μπορούν όλοι να τα μεγαλώσουν... "σωστά" (με όση συζήτηση χωράει το "σωστά").
Μα στο να μεγαλώσεις παιδιά γενικότερα αναφερόμουν. Το "σωστά" δεν θα το μάθουμε ποτέ εμείς, και αμφιβάλλω αν είναι σίγουρες και οι ίδιες (η δική μου μάνα πάντως μονίμως αμφιβάλλει αν με μεγάλωσε σωστά
).
Το να μεγαλώσεις ένα παιδί σωστά είναι κάτι που ελάχιστοι το πετυχαίνουν, και η προσωπική μου παρατήρηση μέχρι στιγμής δεν μου έχει δείξει να μεγαλώνουν πιο "σωστά" τα παιδιά μη εργαζόμενων γονέων. Μάλλον το αντίθετο παρατηρώ να ισχύει ελαφρώς περισσότερο. Σίγουρα βέβαια το περιβάλλον μου δεν αποτελεί αντιπροσωπευτικό στατιστικό δείγμα, αλλά αυτό διαθέτω.
Μειώνεις έτσι την εργασία της νοικοκυράς και καταλήγεις σε έναν κοινωνικό ρατσισμό. Εγώ λέω γιατί να μην τις αναγνωριστεί εξ' ίσου ο κόπος της (ή και "του", γιατί όχι; ) και να δικαιούται σύνταξη;
Θεωρώ ότι το να αναγνωριστεί η "εργασία της νοικοκυράς" ουσιαστικά διαιωνίζει πρότυπα τα οποία δεν νομίζω ότι βοηθούν το παιδί να μεγαλώσει σε ισορροπημένο περιβάλλον. Το παιδί χρειάζεται και τους δύο γονείς εξίσου, αν έχει περισσότερο τον ένα θεωρώ ότι υπάρχει μια ανισορροπία που δεν θα έχει και πολύ θετικές επιδράσεις στον χαρακτήρα του. Και από τη στιγμή που δεν γίνεται να μην δουλεύει κανείς, είναι μακράν καλύτερο να δουλεύουν και οι δύο.
Πέρα από αυτό, η αναπαραγωγή δεν θεωρώ ότι είναι το κέντρο της ύπαρξης. Αν ο μόνος μας σκοπός στη ζωή είναι να διαιωνίζουμε το είδος, τότε ουσιαστικά ...δεν υπάρχει σκοπός. Απλά διαιωνίζουμε το τίποτα.
Τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ότι μια καλή μητέρα και νοικοκυρά προσφέρει λιγότερα στο κοινωνικό σύνολο; Είναι η επαγγελματική καταξίωση και οι σπουδές ο μόνος τρόπος να εξελιχθείς σαν προσωπικότητα;
Απεναντίας. Θα εκτιμούσα απεριόριστα κάποιον πχ ταλαντούχο ζωγράφο που ουδέποτε σπούδασε και ουδείς αναγνωρίζει το έργο του. Με ρώτησε η Εδάδ παραπάνω πώς ορίζω τις "επαγγελματικές δυνατότητες". Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα ήταν κάτι που το αντιλαμβανόμουν διαισθητικά περισσότερο, και δυσκολεύτηκα αρκετά να το ορίσω. Θα έλεγα ότι το ορίζω ως κάποιος "who can make a difference", αν αυτό είναι πιο διαφωτιστικό. Και όχι, αυτό δεν έχει καμία σχέση ούτε με τις σπουδές, ούτε με το αν τα όσα κάνει θα αναγνωριστούν.
Μια καλή μητέρα και νοικοκυρά (που κάνει μόνο αυτό), ουσιαστικά μεταφέρει την "ευθύνη" της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο στα παιδιά της. Το μόνο που προσφέρει στην κοινωνία είναι αυτά. Αν ούτε αυτά προσφέρουν κάτι, παρά μόνο αναπαραχθούν, τότε μετατίθεται η "ευθύνη" αυτή στα δικά τους παιδιά. Στο τέλος μπορεί αυτό να συνεχίζεται επ'άπειρον και κανείς από το γένος να μην προσφέρει κάτι παραπάνω στην κοινωνία. Οι προγραμματιστές και οι μαθηματικοί θα καταλάβουν καλύτερα αυτό που λέω, μιας και είναι καθαρά αναδρομικό (recursive).
Η τεκνοποίηση δεν συνιστά άμεση προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, αλλά
υπόσχεση προσφοράς. Το να δημιουργείς (με οποιοδήποτε τρόπο, τέχνη, επιστήμη, επιχειρήσεις, οτιδήποτε) και να παράγεις έργο είναι
άμεση προσφορά, γι'αυτό και προσωπικά την εκτιμώ περισσότερο.
Ελπίζω να εξήγησα κάπως καλύτερα τον τρόπο σκέψης μου αυτή τη φορά, έχω προσπαθήσει άπειρες φορές να το εξηγήσω και μάλλον δεν το κάνω καλά διότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι εννοώ.
