Αυτό που λες δεν γίνεται ούτε είναι φυσιολογικό. Εννοείται ότι δεν είναι σωστό να πιέσεις τα παιδιά σου να πιστέψουν ή να μην πιστέψουν, το έγραψα και εγώ αυτό. Αλλά τις αρχές και τις αξίες σου θα τους τις διδάξεις, θα τα μεγαλώσεις σύμφωνα με αυτές. Κάθε οικογένεια αυτό κάνει, δεν γίνεται να μεγαλώσεις ένα ρομποτάκι, τελείως αποκομμένο από όλες τις επιρροές, το οποίο θα επιλέξει τι θα πιστεύει ή όχι μόλις ενηλικιωθεί.
Ναι, εσυ να το κρατας το παιδί αποκομμένο από την "κακιά" Εκκλησία ως τα 18 μέχρι να αποφασίσει αν θέλει να πιστεύει σε Θεο ή ιπτάμενο μακαρονοτέρας
...κι από την άλλη
α) Το σχολείο να του κανει πλυση εγκεφαλου όσο εσυ αγωνίζεσαι για το μεροκάματο
β) Το κράτος με τους νόμους του, να του κανει πλύση εγκεφάλου και υποταγή
γ) Η τηλεόραση και τα social media, το ίδιο, με το σκουπιδοπεριεχόμενο
...και να ελπίζεις εσυ ότι θα φτάσει στα 18 να αναζητήσει Θεο και οτι ειτε δεν θα τα χει τιναξει ως τότε από την απελπισία ή ότι δεν θα το χει ρίξει σε λογής περισπασμούς.
Παλιά θυμάμαι οι παπάδες, μας έλεγαν, ο Χριστός πάντα σας αγαπάει, ή μίλαγαν για την αγάπη του Θεου κλπ. Κι αναρωτιόμουν, "γιατί είναι μωρέ τόσο σημαντικό αυτό; Ας μ αγαπάει εμένα η Μαιρούλα και καλά θα είμαι. Τι αναγκη έχω και τι μπορει να μου προσφέρει η αγάπη ενός αόρατου, ίσως και ανύπαρκτου πλάσματος στον ουρανό;"
Ο ένθεος, που έκανε το σταυρό του κατα τ άλλα. Έτσι; Πίστη χωρίς να ξέρουμε γιατί. Οχι με όλη μας την καρδιά, αλλά so-so.
Έρχονται τα 20, έρχονται τα 30 και έχω βάλει τον Χριστό και την Παναγία στο στόμα μου περισσότερο κι από ποτήρια νερό. Όχι προς τιμήν μου αυτό, αλλά να τα λέμε και αυτά.
Και κάποια στιγμή στα σκάει η ζωή... Δοκιμασίες, δυσκολίες, καταθλίψεις ξερω γω, γυρίζει και το μυαλό κι αρχίζει να αμφιβάλλει για την ουσία του υλισμού, από το πιο καταναλωτικό αγαθό ως τον πιο ηδονιστικό περισπασμό, απο αυτούς που ώρες ώρες έχεις περι πολλού.
Και τότε έρχεται ο Χριστός, ο Θεος, η Παναγία, οι προστάτες Άγιοι, όλα. Τότε έρχονται οι μνήμες της γιαγιάς να με πηγαίνει με το καρότσι μικρό παιδάκι στην εκκλησία αμέσως με το που χτυπήσει η καμπάνα. Οι μυρωδιές μες το ναό, τα κεριά, τα φιλήματα στις εικόνες.
Και όταν σ εχει πνίξει η υλικότητα αυτού του κόσμου και θες κάτι παραπάνω, πιο ουσιαστικό, εκεί είναι ότι σε έμαθε η γιαγιά να κάνεις. Εκεί είναι η αγάπη του Χριστού που έλεγαν οι παπάδες. Το τελευταιο καταφύγιο και ίσως και το πιο σημαντικό, όταν ο υλικός κόσμος δεν μπορεί να θρέψει την ψυχή σου, όσους περισπασμούς κι αν της πετάξεις, όσα δωράκια κι αν αγοράσεις, όσα πάρτυ και να κανεις με φίλους, όσες φιλενάδες κι αν βρεις.
"Χριστέ μου, σε εχω ανάγκη" μες τη νύχτα να μονολογείς. Κι ύστερα να ηρεμεί η ψυχή από το άγχος που έχεις και να κοιμάσαι σαν πουλάκι.
Στα 40 καταλαβαίνεις, τη δουλίτσα που έκανε η γιαγιά με την ψυχή σου. Τι εννοούσε η μάνα όταν έλεγε "μη μιλάς έτσι, μη βριζεις το Χριστό". Πόσο παρανοικό είναι να θεωρείς ως έφηβος, μαγκιά το να μπινελικώνεις τον μόνο σου αληθινό σύμμαχο; Επειδή δε μιλάει; Δεν μιλάει έτσι ίσως. Αλλά κάποτε θα τον χρειαστείς. Και ίσως όταν φτάσεις 100 και τα τινάξεις, να τον αναζητήσεις ή να σε βρει. Θα σε συγχωρέσει, αλλά πόσο ανόητος θα νιώσεις να έχεις βρισει καποιον που ειναι συμμαχος σου;
Δεν ειναι λοιπόν απλή μετάδοση αξιών, φίλε μου Λιάκαρε. Ειναι κι αυτό, αλλά όχι μόνο αυτό, όχι μια πνευματική σκυτάλη. Και σίγουρα δεν ειναι προσυλητισμός που είπαν στο θέμα.
Είναι εφόδιο. Ενα καταφύγιο που δεν ξερεις οτι θα χρειαστείς, μέχρι πολύ αργότερα, όταν τα πράγματα δε θα είναι και τόσο βολικά. Και γιατί θα το χρειαστείς; Για να αντέξεις ώστε να γίνουν τα πράγματα ξανά λίγο πιο βολικά.
