Το άψογα για εκείνους μπορεί να μην είναι τόσο άψογα για τα παιδιά τους! Δεν νομίζω να είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Υπάρχουν πάρα πολλες πηγές για να πάρουμε πληροφορίες πριν αποφασίσουμε να γίνουμε γονείς.
Βέβαια η αλήθεια είναι ότι η πραγματικότητα σε σχέση με το ότι διαβάζουμε δεν έχει καμία σχέση και γι αυτό υπάρχουν οι Παιδοψυχολογοι όπου οι γονείς μπορούν να παρακολουθήσουν πληθως σεμιναρίων και να συζητήσουν με άλλους γονείς. Σχολή γονέων και συνεδρίες είναι μια φοβερή επένδυση για τους γονείς και τα παιδιά τους.
Καταρχήν να πούμε δεν υφίσταται η λέξη αψογος γονέας, λάθος ή σωστος .
Υπάρχει ο γονιός που από την πρώτη μέρα που θα γίνει έως την στιγμή που θα εισπράξει αυτό που έχει δώσει από το παιδί του ΚΑΙ μονο αυτο, δίνει τις λεγόμενες εξετάσεις..
Αυτές που θα τον πανε παρακάτω γιατί ακόμα και όταν ένα παιδί ,ενήλικας πλέον ,εκδηλώνει συμπεριφορές όπου δείχνουν την αποδοχή και την εκτίμηση στον τρόπο που τον μεγάλωσε δεν σταματά ή δουλειά του εκεί..
Κανένας πλέον σε αυτή την κοινωνία εκτός από το ίδιο το παιδί μπορεί να πει αν ένας γονιός ειναι σωστός ή όχι.
Όσο για τις σχολές γονέων τις οποίες τις έχω παρακολουθήσει σχεδόν σε κάθε ηλικιακά στάδια αναπτύξεις και των δύο μου παιδιών, γιατί ως γνωστό οι εποχές αλλάζουν οπότε ότι κάναμε στο ένα παιδί δεν αποτελεί γνώμονα να το ακολουθησουμε και στο άλλο, κρατάω μια πολύ μικρή επιφύλαξη.
Πολλές φορές ειδικά στους πρώτους μήνες ανάπτυξης ενός μωρού ειναι λιγάκι αυστηροί.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια που έλεγαν ΟΧΙ πολλές αγκαλιές, ΟΧΙ συγκοιμηση μετά από ένα χρονικό διάστημα και γενικά κάποιες αυστηρές κατ εμέ πλέον απαγορεύσεις που ουσιαστικά σου αφαιρούν πολύ ουσιαστικό και πολύτιμο χρόνο από καταστάσεις που μπορείς να τις ξεπερασεις και πολυ αργότερα, ή καλύτερα θα σου τις δείξει το ίδιο το παιδί ποτέ ειναι έτοιμο να περάσει στο επόμενο στάδιο...
Ακόμα και σήμερα μετανιώνω που στο πρώτο μου παιδί άκουσα μια τέτοια συμβουλή και δεν κοιμήθηκα όσο περισσότερο ήθελα μαζί της και δεν την πήρα όσες περισσότερες αγκαλιές μπορούσα μόνο και μόνο γιατί μου μετέδωσαν τον φόβο του μετέπειτα αποχωρισμού και της συνήθειας...
Απλά στο δεύτερο παιδί δεν το ακολούθησα..
Χόρτασα περισσότερες αγκαλιές, δεν έβαζα χρονικά περιθώρια ποτε γίνεται η συγκοιμηση και για πόσο και γενικά η μετάβαση μας στο επόμενο στάδιο έγινε πολύ πιο ομαλά και εύκολα στο δεύτερο απ ότι στο πρώτο ,γιατί προφανώς το πρώτο μου παιδί το είχε ακόμα ανάγκη..
Που θέλω να καταλήξω?
Ο γονέας ειναι πολυ καλο να ενημερώνεται ΟΜΩΣ ποτέ να μην παραβλέπει το δικό του ενστικτο .
Καμία το φορά
το έμφυτο ενστικο μιας μάνας ξεπερνά ακόμα και τους καλύτερους παιδοψυψολογους .
Κανένας τριτος πέραν από τον ίδιο σου τον ευατο δεν μπορεί να αισθάνεσαι πια ανάγκη έχει το δικό σου παιδί και είναι ικανός να κρίνει τον τρόπο που του την καλύπτεις.
Ακόμα και σήμερα σε όσες νέες μανούλες έχω κοντά μου αυτο που τις λέω είναι, χορταστε αγκαλιές και φιλιά,περάστε ποιόρικο και όσο περισσότερο χρόνο με τα παιδάκια σας, ειδικά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους που είναι και τα πιο καθοριστικά, γιατί θα έρθει από μόνο της ή ώρα που θα φιλάς το παιδί σου και εκείνο θα σου λέει φτάνει ρε μαμά με βλέπουν οι φίλοι μου στο νηπιαγωγείο
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Μαΐου 2022
.. Φίλος ψυχολόγος που είναι σε σχολείο ακούει καθημερινά σοβαρές κακοποιητικες συμπεριφορές από τα παιδιά και τραβάει τα μαλλιά του. Συμβαίνει δίπλα μας ακόμα και στο ίδιο μας το σπίτι και δεν παίρνουμε χαμπάρι.. Ευτυχώς τα παιδιά πλέον επισκεπτονται από μόνα τους σε αρκετές περιπτώσεις τον ψυχολόγο.
Να ρωτήσω ποιες οι ενέργειες του μετά από αυτές τις ομολογίες?
Εφόσον λες ότι είναι φίλος σου και τα συζητάτε, τι γίνεται μετά από κάτι τέτοιο?
Πλέον ακούμε για τόσες οπως είπες και εσύ κακοποιητικες καταστάσεις αλλά δυστηχως τις μαθαίνουμε αφού συμβεί κάτι πολύ τραγικό..
Υπάρχει ανάλογη κινητοποίηση?
Τι στο καλο συμβαίνει και ενώ υπάρχει γνώση σταματά όμως εκεί?