Μάξιμε πότε το είχες περάσει εσύ?
Τον χειμώνα-ανοιξη θα έχεις αντισώματα? για τότε μόνο αν πρέπει να το σκεφτείς να το κάνεις.
Τον εαυτό σου το καλό σου και μόνο κοίτα και άσε τι λέει ο καθένας
3 Νοέμβρη βγήκα θετικός, παρά τις συμβουλές του γιατρού μου, ΔΕΝ έμεινα άπρακτος.
Οτι μπορείς και δεν μπορείς να φανταστείς το έκανα.
Μέχρι και εγκαύματα στο στήθος μου απο ιώδιο 2% και μέλι. Το κρατούσα με το χέρι μου και ήταν αρκετό να γίνει αυτό. Παράλληλα όμως με το έγκαυμα,(δυο κοκκινίλες που έφυγαν σε τρεις μέρες) έκανε και την δουλειά του.
Εισπνοές με οινόπνευμα, με πρόπολη, τέσσερις φορές την ημέρα, μπούκωνα τα ρουθούνια μου με βιξ.
Φρούτα και σούπες σε αφθονία. Καλό φαγητό και λίγο. Πολύ ύπνο και με δύο διπλά παπλώματα. Επίσης μία ακόμα κουβέρτα διπλή και αυτή και η θερμοκρασία ήταν 25.5 βαθμούς κελσίου.
Μόλις ξάπλωνα, έτρεμα σαν κομπρεσέρ.
Πυρετό 37 με 37,9. Επίσης, είχα και λόγω απνοιών οξυγόνο. Ισως αυτό να έκανε την δουλειά του.
Ανοιγαν τα ρουθούνια μου μόλις ξάπλωνα, όσο και αν έκλειναν.
Στις δέκα ημέρες είχα δυνατό βήχα και ο γιατρός μου είπε να κάνω ακτινογραφία θώρακος.
Τρεις εστίες βρογχοπνευμονίας και με πλάκωσε στην αντιβίωση.
Σε δέκα ακόμα ημέρες είχα τελειώσει το θέμα του ιού και άρχισα να βλέπω τα πράγματα απο άλλη σκοπιά.
Αυτή που σου δίνει εμπιστοσύνη. Οχι απόλυτα στον εαυτό σου. Και σε άλλα πράγματα.
Τον Δεκέμβριο έκανα το πρώτο τεστ αντισωμάτων και μόνο ένας είχε περισσότερα αντισώματα.
Το είδα και αυτό. Μη με πιάνετε εμένα όσοι αμφιβάλλετε, υπάρχουν και άλλοι.
Και εδώ μέσα, δεν μιλώ για να βγάλω μεροκάματο.
Μιλώ γιατι με καίει. Δύο φορές είπα: μάγκα μου την πάτησες. Θα φύγεις.
Και γιατί να μη πω και κάτι απολύτως ανθρώπινο.
Κλάμα φίλε μου, μέσα απο την ψυχή μου. Ενα βουβό να μη με καταλάβουν.
Οπότε, εξοικειωμένος είμαι με τα πράγματα και δεν περπατώ στον αέρα. Ούτε και φοβάμαι τον ιό.
