Η φιλία έχει αξία και γι’ αυτό είναι σπάνια και πολύτιμη.Για εμενα τουλαχιστον ετσι ;
Καθρεφτίζεται, το πολύ, σε ένα ή δύο πρόσωπα μέσα στη ζωή μας.
Δυστυχώς, αυτή η αξία έχει αλλοιωθεί.
Σήμερα βαφτίζουμε «φίλους» ανθρώπους που είναι απλώς γνωστοί μας, και κάπου εκεί αρχίζει η απογοήτευση.
Δεν βλέπουμε την αλήθεια, μένουμε εγκλωβισμένοι στις
προσδοκίες μας για μια αληθινή φιλία κι αυτές είναι που τελικά μας πληγώνουν.
Η προσδοκία μας πονά, γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με κάτι δύσκολο.....
να παραδεχτούμε ότι η πραγματική φιλία απαιτεί
διαθεσιμότητα,
παρουσία,
δέσμευση.
Κι αυτό σημαίνει ότι, αν έχω έναν αληθινό φίλο, οφείλω κι εγώ να είμαι εκεί γι’ αυτόν κάθε στιγμή, κάθε ώρα.
Και τότε αναρωτιέσαι…
Πόση διαθεσιμότητα μπορεί να έχει πια ένας άνθρωπος στη ζωή του;
Αλήθεια εγω είμαι αληθινος φίλους σε ΟΛΟΥΣ αυτούς που θεωρω φιλους μου ;
Και αν είμαι ο εαυτος μου που ειναι;
Έτσι, καταλήγεις να κρατάς
έναν, το πολύ δύο αληθινούς φίλους.
Αυτούς που μπορείς πραγματικά να σταθείς δίπλα τους ...κι εκείνους να σταθούν δίπλα σου.
Οι υπόλοιποι; Γνωστοί. Πολύτιμοι με τον δικό τους τρόπο, αλλά
όχι φίλοι.Στο πολυτιμο δεν δίνεις ποσότητα δινεις ποιότητα για να παραμενει πολυτιμο και μοναδικο ...
Όταν μπορείς, αν μπορείς, τους συναντάς ... μα ξέρεις μέσα σου τη διαφορά.
Τωρα ομως σε ενα κοσμο που η αξια σου καθορίζεται απο του φολουερς στα social χάνοντας καθε μετρο της πραγματικής ζωης πως θα διαχειριστείς τον ενα και μοναδικο αριθμό του φιλου ;
