Άντε να εκφράσω και εγώ την αποψάρα μου, αν και τα έχω πει κατά καιρούς.
Αρχικά, θα συμφωνήσω με τον Γιάννη σε ένα πράγμα και θα διαφωνήσω σε ένα άλλο. Συμφωνώ ως προς το ότι ο Σύριζα πηγαίνει ξεκάθαρα προς το κέντρο (που απώλεσε από Κούλη και ΠΑ.ΣΟ.Κ) είτε με Κασσελάκη είτε με Αχτσιόγλου. Ωστόσο θα διαφωνήσω με το ότι, όποιος και αν βγει θα είναι το ίδιο. Δεν θα είναι το ίδιο, τουλάχιστον σε συμβολικό επίπεδο. Και το συμβολικό επίπεδο είναι και αυτό, κατά μία έννοια, ουσιαστικότατο. Στην περίπτωση του Κασσελάκη δεν έχουμε απλά έναν δυνάμει πρόεδρο που θα φέρει φιλελεύθερες αξίες. Έχουμε έναν αμερικανοτραφή liberal, που -τουλάχιστον σε εμένα- φαντάζει σαν τον άνθρωπο των ΗΠΑ στον Σύριζα. Και συμβολικά, δηλαδή, έχουμε ηγέτη της αριστεράς από Αμέρικα μεριά. Ποιος να το περίμενε...
Κάποιοι το περιμέναμε. Είχαμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, όταν ο Σύριζα είχε κάνει στροφή προς πολιτική τύπου democrats. Σοσιαλίζουσα (που θα έλεγε και ο τεράστιος Χατζιδάκις), επικεντρωμένη δυσανάλογα στις μειονότητες, με woke ατζέντα. Ο μεγάλος χαμένος είναι, προφανώς, η αφανής πλειονότητα. Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο χαμηλοσυνταξιούχος, αυτός που δεν έχει να πληρώσει το νοίκι και δεν ξέρει πως θα τα βγάλει πέρα, που ψάχνει δεύτερη δουλειά για να ζήσει -ας πούμε- αξιοπρεπώς. Αυτός ο άνθρωπος που είναι και Έλληνας, δεν έχει φωνή. Γιατί η ΝΔ, από την άλλη, ασχολείται με τον επιχειρηματία, το αφεντικό, τις πολυεθνικές, τους επενδυτές.
Τέλος, θα έχει ενδιαφέρον η πορεία του Σύριζα την επόμενη μέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχει μια άνοδο αρχικά. Ο Σύριζα επαναλαμβάνει τη δοκιμασμένη τακτική του αιφνιδιασμού, αυτή που έκανε το 2008 με τον Τσίπρα και πέτυχε, θεαματικά κιόλας. Τότε ήταν ο νεότερος πρόεδρος κόμματος, ένας άφθαρτος και φρέσκος πολιτικός που είχε έρθει να ταράξει τα λιμνάζοντα και βαλτωμένα νερά της μεταπολίτευσης. Τώρα είναι ο (πάλι) νέος, ο (πάλι) φρέσκος, ο (πάλι) άφθαρτος, ο πρώτος δηλωμένος γκέι πρόεδρος μεγάλου κόμματος, αυτός που φέρνει τη γραβάτα ξανά, για να επαναπροσεγγίσει το κέντρο (είπαμε, το συμβολικό έχει τη σημασία του.) Τα στοιχήματα είναι δύο: Πρώτον, εάν υπάρξει διάσπαση ή αν οι αυθεντικοί αριστεροί κάνουν κωλοτούμπα για την καρέκλα και για τη συσπείρωση και, δεύτερον, εάν θα πιάσει το τέχνασμα για δεύτερη φορά.
Αυτό που έχουμε σαν δεδομένο είναι ότι μιλάμε για την τελειωτική «Αμερικανοποίηση» της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα, μιας και η ΝΔ ήταν ανέκαθεν ταγμένη στη δύση. Επίσης, αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα για το ΚΚΕ, να προσεγγίσει τους απογοητευμένους και προδομένους -γιατί για προδοσία μιλάμε- αριστερούς ψηφοφόρους του Σύριζα. Αν και το δίπολο αριστερά - δεξιά είναι πλέον παρωχημένο και γραφικό. Στη σημερινή εποχή μιλάμε για συστημικούς και αντισυστημικούς.
Όλα τα παραπάνω για την περίπτωση που εκλεγεί ο Κασσελάκης. Αναμένουμε για νεότερα την Κυριακή.
