Η προστασία της ανύπαντρης μητέρας και η αναγνώριση της πατρότητας του τέκνου ενσωματώθηκαν στον αστικό κώδικα και στην ελληνική έννομη τάξη, ακριβώς για να επέλθει η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, αλλά και μεταξύ των τέκνων.
Μέχρι τον προηγούμενο αιώνα, ένα "εξωγαμο" τέκνο δεν είχε κάποιο κληρονομικό δικαίωμα απο τον πατέρα του, ενώ τα "γνήσια" τέκνα του απολάμβαναν όλα τα προνόμια που απέρρεαν από τη σχέση αυτή. Όπως καταλαβαίνετε, οι εκτρώσεις δεν ήταν καθόλου εύκολες και πολλοί άνδρες την έκαναν αλά γαλλικά σε περίπτωση εγκυμοσύνης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μεγαλώνει η γυναίκα μόνη της το παιδί, το οποίο μάλιστα δεν μπορούσε να έχει κάποια αξίωση για την περιουσία του πατέρα του. Βάλτε το τώρα όλο αυτό σε context: "Η Μαριώ δουλεύει στα χωράφια ενός μεγάλου γεωκτημονα, του Γιώργη. Ο Γιώργης είδε ότι είναι ωραία κοπέλα, την αποπλάνησε και τελικά ήρθαν σε... σαρκική συνάφεια, η οποία οδήγησε μετά από 9 μήνες στη γέννηση ενός μικρού κοριτσιού. Ο Γιώργης, όταν του είπε η Μαριώ ότι είναι ο πατέρας, έδιωξε την γυναίκα από τα χωράφια και την απείλησε λέγοντάς της να μη μιλήσει σε κανέναν. Τελικά η Μαριώ μεγάλωσε μόνη της την κόρη της, με την κοινωνία να έχει στιγματίσει την μάνα και την κόρη εφ'ορου ζωής (η ταυτότητα του κοριτσιού γράφει "Αγνώστου πατρός)."
Όλα τα παραπάνω άλλαξαν ριζικά το 1983, όταν εξισωθηκαν τα δικαιώματα των ανδρών και των γυναικών, καθώς και τα δικαιώματα όλων των τέκνων (εντός και εκτός γάμου) στο οικογενειακό δίκαιο. Η προστασία της υπόληψης και της αξιοπρέπειας της γυναίκας κρίθηκε απαραίτητη, μεταξύ άλλων, και στην περίπτωση του τέκνου εκτός γάμου. Η γυναίκα μπορεί να ζητήσει τη δικαστική αναγνώριση του τέκνου της από τον πατέρα (σε περίπτωση που δεν το αναγνωριζει εκουσίως), η οποία στις μέρες μας τεκμαίρεται πολλές φορές από το ισχυρότατο... test DNA.
Σήμερα, που πλέον δεν θιγεται τόσο πολύ το ζήτημα της υπόληψης και της αξιοπρέπειας της γυναίκας (αφού πλέον μία άγαμη μητέρα δεν είναι δακτυλοδεικτουμενη από την κοινωνία), το ζήτημα έχει να κάνει κυρίως με τα ανθρώπινα δικαιώματα:
-Το δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση του σώματός της υπερτερεί από το δικαίωμα του άνδρα στην ελεύθερη έκφραση της γνώμης του για την συνέχιση ή όχι της κύησης.
-Το δικαίωμα του γεννηθέντος (πια) παιδιού να έχει ταυτότητα, να γνωρίζει τους δύο γονείς του και να επικοινωνεί μαζί τους υπερτερεί από το δικαίωμα του πατέρα στην επιλογή να μην αναγνωρίσει το τέκνο του.
Συνεπώς, το θέμα της πατρότητας δεν έχει να κάνει μόνο με την ισότητα των δύο φύλων, αλλά και με τη ζωή του νεογέννητου παιδιού και των δικαιωμάτων του. Από εκεί και πέρα, αν κάποια γυναίκα προσπαθήσει με δόλο να μείνει έγκυος (π.χ. σταματώντας την αντισύλληψη χωρίς να ενημερώσει τον σύντροφό της), τότε όντως έχει διαπράξει κάτι ανήθικο. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, πρέπει να υπενθυμίσω σε όλους ότι θα πρέπει και οι δύο πλευρές (ο άνδρας και η γυναίκα) να χρησιμοποιούν αντισυλληπτική μέθοδο, προκειμένου να αποφύγουν μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.
Κοινώς, αν ο άνδρας δεν θέλει να γίνει πατέρας να μην τα ρίχνει μέσα και να χρησιμοποιεί πάντα προφυλακτικό 
