Και τι μ αυτο; Μιλούσε η πλατιά μάζα ελληνικα; Είχε η πλατιά μάζα της αυτοκρατορίας «ρωμαϊκά» χαρακτηριστικά; Μπορούσε η οθ αυτοκρατορία να μετεξελιχθεί σε μια δεύτερη βυζαντινή; Όχι. Οι Έλληνες ήταν μειονότητα , και περιορίζονταν στα παραλια της Μικρασιας και του πόντου. Αντιθέτως, η τουρκοποίηση της Μικρές Ασίας και των Βαλκανίων ήταν ένα γεγονός, ακομα και μέχρι τον 19ο και αρχές του 20ου αιωνα. Τωρα ΑΝ κάποτε, και συγκεκριμένα η ελληνική αστική ταξη, έβγαζε έναν ,με κάποιον απίθανο τροπο, έλληνα σουλτάνο, οποίος θα εφάρμοζε συνειδητά πολιτική ελληνοποίησης της μουσουλμανικής Ανατολής , χαιρετά μου τον πλάτανο. Οι θεωριες του φεραιου και του Δραγουμη , αλλά και άλλων αξιωματούχων της ελληνικής πολιτικής ,ήταν ωραιες θεωριες, αλλά στην πράξη , δύσκολα να εφαρμοστούν, μιας και τα εθνικά κινήματα και η δημιουργία των εθνών ήταν μια αιματηρή διαδικασία, με πολέμους και εκτοπίσεις πληθυσμών, και όχι μια ρομαντικά συνειδησιακή και πολιτιστική ( που ακομα και ετσι, ξ στρατιωτική κατάκτηση και η επιβολή αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό τροπο γι την πολιτισμική εξάπλωση).
Ξέρεις γιατί δεν έχουν ανοίξει ποτέ τον τάφο του Μωάμεθ του Πορθητή; Γιατί έχει θαφτεί με στολή ρωμαίου Αυτοκράτορα.
Ας πάμε όμως στο τότε: Αγγλικά εσύ ξέρεις; Να υποθέσω ότι ξέρεις... Μπορείς να δουλέψεις σε μια θέση γραφείου αν δεν ξέρεις αγγλικά; Η απάντηση είναι πως όχι.
Εμείς, είμαστε, ως προς την κουλτούρα μας, έρμαιο της παγκοσμιοποίησης, της αμερικάνικης δηλαδή κουλτούρας;
Το παραδέχτηκες και μόνος σου. Επομένως, γιατί σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία όπως ήταν ο χώρος της
διαλυμένης πλέον Οθ. Αυτοκρατορίας (το τονίζω διαλυμένης για να μην μου αναφέρεις παραδείγματα με Σουλτάνους) να μην συνέβαινε το ίδιο;
Με τον ίδιο τρόπο επομένως, το λέω για τρίτη φορά, και η ελληνική γλώσσα ως lingua franca της περιοχής, ήταν σημάδι κοινωνικής ανέλιξης αλλά και σου έδινε τη δυνατότητα να αποκτήσεις πλούτο, μέσω του εμπορίου.
Θα είχαμε επομένως, από την μία πλευρά, τους ορθόδοξους πληθυσμούς, γνώστες της ελληνικής γλώσσας και αυτούς που διεξήγαγαν το εμπόριο από τη μία, και από την άλλη, τους οθωμανούς που ήταν αγροτικός πληθυσμός.
Όπως σήμερα έχουμε τους Έλληνες των αστικών κέντρων που δουλεύουν σε γραφεία και τους Πακιστανούς που δουλεύουν στα χωράφια.
Μην μου πεις ότι τις αποφάσεις τις παίρνουν οι Πακιστανοί στη χώρα...Για να συμβεί αυτό θα πρέπει κάποιος να τους δώσει λεφτά και να ξεσηκωθούν εναντίον μας...
Έπειτα είναι και το άλλο:
Στους Πόντιους γιατί δεν έστειλε στρατό να τους ενισχύσει παρά τα συνεχή αιτήματά τους;
Τον ρόλο των Φαναριωτών στην από τα μέσα του 17ου αι. Οθ. Αυτοκρατορία, μπορείς να το δεις και από το συνημμένο, όπου γράφει:
Αυτή την εποχή, και ειδικά από τα τέλη του 17ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, λόγω των προκλήσεων που αντιμετωπίζει σε στρατιωτικό και σε διπλωματικό επίπεδο, μετασχηματίζεται σταδιακά. Βασικό στοιχείο αυτής της κρατικής αναδιοργάνωσης είναι η υποχώρηση του στρατιωτικού έναντι του πολιτικού. Με άλλα λόγια, άρχισε να αναδύεται μια γραφειοκρατία, η οποία διεκδικεί ρόλο στη λήψη πολιτικών αποφάσεων εις βάρος των στρατιωτικών που είχαν μέχρι τότε το αποκλειστικό προνόμιο στην άσκηση πολιτικής. Με δεδομένο ότι οποιοδήποτε στρατιωτικό αξίωμα ήταν κλειστό για ένα χριστιανό, η προϊούσα «πολιτικοποίηση» των οθωμανικών αξιωμάτων έδινε θεωρητικά την ευκαιρία σε μη μουσουλμάνους να κατέχουν πολιτικά αξιώματα. Επιπλέον, η πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων, στις οποίες πια οι Οθωμανοί δεν συμμετέχουν από θέση ισχύος, αλλά επί ίσοις όροις με τα ευρωπαϊκά κράτη, αύξησε την αναγκαιότητα ύπαρξης πολύγλωσσων διερμηνέων στις τάξεις της κρατικής γραφειοκρατίας, οι οποίοι, μάλιστα, αποκτούσαν όλο και περισσότερο πολιτική σημασία για το κράτος.
Καθώς η διαμόρφωση του φαναριωτικού φαινομένου προσδιορίζεται από την κατοχή τεσσάρων οθωμανικών κρατικών αξιωμάτων, η ανάλυσή τους και ο ρόλος των Φαναριωτών σ’ αυτά θα βοηθήσει στο να εικονιστεί καλύτερα το ιστορικό αυτό φαινόμενο.
Διάβασε όλο το συνημμένο είναι πολύ περιεκτικό και χρήσιμο.
Το δεδομένο επομένως είναι ότι έχουμε με το τέλος του Α'ΠΠ έναν χώρο που αναζητά ταυτότητα για το πώς θα προχωρήσει στο εξής.
Ο Βενιζέλος εφάρμοσε ότι θα εφάρμοζε κάθε πολιτικός την εποχη του: την επίτευξη της μεγάλης ιδέας. Παράλληλα, υπήρξε από τους λίγους δημοκράτες στην εποχη του, δίνοντας δικαιώματα σε μειονότητες, ενώ είχε εξαιρετικές διπλωματικές ικανότητες. Είχε την ατυχία ομως να ειναι πολιτικός στην Ελλάδα , που ως γνωστόν , «τρώει τα παιδιά της». Ξαναλεω, ότι θ ήταν ανόητο και εξωπραγματικό, να μην πατούσε ελληνικό πόδι στην Μικρασια, δεδομένω των συνθηκών. Το ότι γίναν τεράστια λαθη, ειναι μια παράμετρος που ξεχνάς. Όχι ομως ότι δεν υπήρχαν και διαφορα κίνητρα και συμφέροντα πισω από
την υπόθεση αυτή, τα οποία είχαν προφανως την σημασια τους.
Δικτάτορας βρε ήταν ο Βενιζέλος, διάβασε την ιστορία.
Ποιος δημιούργησε τον ελληνικό διχασμό το 1917 με το Κίνημα της Θεσσαλονίκης;
Ποιος έκανε τα Δημοκρατικά Τάγματα Ασφαλείας και το Ιδιώνυμο για τους κομμουνιστές;
Οι βενιζελικοί από το '22 έως και το '36, έκαναν αναρίθμητα πραξικοπήματα στην Ελλάδα.
Και όταν λέως βενιζελικούς εννοώ τους Πάγκαλο, Γονατά, Πλαστήρα. Ο Πλαστήρας δε ήταν το πρωτοπαλίκαρο του Βενιζέλου (ο Άκης Τσοχατζόπουλος της εποχής).
Και τα τάγματα ασφαλείας επί Κατοχής, δεν ήταν ιδέα της Δεξιάς, όπως πλαστογραφεί η ιστορία, ήταν ιδέα των Πλαστήρα, Γονατά, Πάγκαλου και Ράλλη που ανέλαβε και την δοσιλογική κυβέρνηση (όλοι τους βενιζελικοί).
Και τις εκλογές του '20 τις έκανε για να βγει από το κάδρο των ευθυνών, γιατί ήξερε ότι θα έχανε τον πόλεμο!
Η δε συνθήκη της Λωζάνης, υπεγράφη ΕΠΕΙΤΑ από την ήττα στην Μ. Ασία. Χωρίς τον πόλεμο στην Μ. Ασία δεν θα είχαμε ανταλλαγή πληθυσμών!
Άλλο λάθος ήταν η συνθήκη των Σεβρών: Υπογράφεις ποτέ ένα συμβόλαιο με τον πρώην ιδιοκτήτη ενός μαγαζιού; Όχι. Εκείνος γιατί την υπέγραψε τότε με τον απελθόντα Σουλτάνο;
Και η οποία συνθήκη των Σεβρών δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ευχολόγια, δηλαδή οι Αγγλογάλοι έδιναν την άδεια στον Βενιζέλο να στείλει στρατεύματα στην Μ. Ασία, κανενός άλλη βοήθεια δεν υποσχέθηκαν. Του είπαν δηλαδή: 'Πήγαινε, και αν τα καταφέρεις έχει καλώς', αν δεν τα καταφέρεις σε περιμένουμε στο Παρίσι!
Αυτό δε που 'η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της' με έκανες και γέλασα φίλε μου: Δεν υπάρχει δρόμος και αεροδρόμιο που να μην έχει το όνομά του. Και μετά τον πρώτο εθνάρχη, ξέρεις ποιοι δρόμοι έχουν το αμέσως επόμενο πιο πολυσύχναστο όνομα: Του Κωνσταντίνου Καραμανλή! Τυχαία, όλοι οι δρόμοι έχουν πάρει τα ονόματα των δύο μεγαλύτερων εθνικών ολετήρων να φανταστώ;
Έπειτα, είναι και το άλλο: Ο Βενιζέλος λεγόταν Μπενύ Σελόν, το 'Βενιζέλος' είναι ελληνοποιημένη απόδοση του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος.
Το 1934, ο 'μεγάλος Έλληνας' Βενιζέλος, προτείνει τον Κεμάλ για το Νόμπελ Ειρήνης!
Η επιστολή είχε ως εξής:
Κύριε Πρόεδρε,
Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων. Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ’ αυτή την κατάσταση αστάθειας και μισαλλοδοξίας.
Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική. Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ενέργεια και ζωή. Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών. Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες, έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής, διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια. Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά, τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή. Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά. Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.
